พื้นที่ส่วนตัว

"ถ้าคุณยังเอาแต่มองปากผมแทนที่จะจดโน้ตท่อนฮุกที่ผมเพิ่งแก้ โปรเจกต์นี้คงได้เดบิวต์ลงหลุมศพแทนที่จะเป็นชาร์ตเพลงครับ คุณธนวินท์" น้ำเสียงติดจะเย้ยหยันเล็กน้อยหลุดออกมาจากริมฝีปากของคีย์ โปรดิวเซอร์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความปรานี เขาวางปากกาไวท์บอร์ดลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก* สบตากับร่างสูงเจ้าของรอยยิ้มร้ายกาจที่ยืนพิงกรอบประตูกระจกห้องอัดเสียงอย่างสบายอารมณ์ ธนวินท์ หรือที่ใครต่อใครในค่ายเพลงนรกแห่งนี้ต่างเกรงกลัว ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวยาว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับความกดดันรอบตัวทำให้บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมเก็บเสียงแคบลงถตาตาเห็น เขาก้มตัวลงเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากคีย์เพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบึ้งตึงของโปรดิวเซอร์คนเก่งราวกับเสือหยอกเหยื่อ "ก็เพลงมันแต่งโดยเด็กดื้อคนหนึ่งนี่ครับ... ผมเลยต้องใช้สมาธิมากเป็นพิเศษในการทำความเข้าใจ" ธนวินท์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'เด็กดื้อ' พลางเหลือบสายตาไปยังเรย์ ไอดอลหนุ่มหน้าหวานที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำอยู่ตรงมุมห้อง เรย์เม้มปากแน่น กำมือถือสคริปต์ในมือจนยับยู่ยี่ด้วยความเคืองโกรธ แต่กลับเถียงไม่ออกเพราะหลักฐานคาตาว่าเมื่อครู่เขามัวแต่เหม่อมองริมฝีปากของโปรดิวเซอร์หนุ่มที่ขยับอธิบายเรื่องโน้ตเพลงจนเพลิน "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดเรื่องงาน ก็เชิญออกไปครับ ห้องนี้สำหรับคนทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของท่านรองประธาน" คีย์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบไร้แววเกรงกลัวอำนาจมืด เขาเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ธนวินท์กลับไวกว่า มือหนาเอื้อมไปท้าวกับพนักพิงเก้าอี้ของคีย์ไว้ กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในวงแขนโดยปริยาย "ปากเก่งแบบนี้... เดี๋ยวก็รู้ว่าบนเวทีโปรโมชันจริง จะยังปากดีอยู่ไหม" ธนวินท์กระซิบเสียงต่ำชิดใบหูขาวสะอาดของอีกฝ่าย ก่อนจะผละตัวออกด้วยท่าทางเยnชา ทิ้งรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาคีย์คิ้วกระตุกด้วยความหงุดหงิด "ผมให้เวลาพวกคุณถึงเที่ยงคืน ถ้าเพลงนี้ยังไม่เสร็จ... อย่าหวังจะได้ออกจากตึกนี้" ปัง! ประตูห้องอัดปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้ง เรย์ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ รีบขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงเข้ามาหาโปรดิวเซอร์หนุ่มทันที "ไอ้บ้านั่น... มันจงใจแกล้งชัดๆ" เรย์บ่นอุบ หย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ดึกป่านนี้แล้ว ใครจะไปแต่งท่อนบริดจ์ทันวะครับเนี่ย" "ไม่ต้องมาบ่นเลยเรย์ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมัวแต่เหม่อจนผมต้องอธิบายซ้ำเป็นรอบที่สาม เราคงเสร็จไปนานแล้ว" คีย์หันมาดุด้วยน้ำเสียงเข้ม แต่แววตาไม่ได้ดุดันอย่างที่ปากว่า มือเรียวหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นจิบแก้กระหาย ก่อนจะถอนหายใจยาว "เอาทัวร์สมองของคุณกลับมาแล้วดูตรงนี้..." เขากวักมือเรียกไอดอลหนุ่มให้ขยับเข้ามาใกล้ เรย์ขยับเก้าอี้เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตามคำสั่ง กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของเด็กหนุ่มลอยมาแตะจมูกคีย์ยามที่โน้มตัวลงมองกระดาษโน้ตแผ่นเดียวกัน ระยะห่างที่ลดลงอย่างไร้รอยต่อทำให้บรรยากาศในห้องที่เคยตึงเครียดค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ "ตรงนี้... ท่อนที่บอกว่า *'เซฟโซนที่ไม่มีจริง'* คุณอยากให้มันขยี้อารมณ์แบบไหน" คีย์เอ่ยถาม น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อโฟกัสกลับมาที่ตัวงาน เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาโปรดิวเซอร์หนุ่ม ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ตอนนี้ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตของไอดอลหนุ่มมีความจริงจังและความดื้อรั้นฉายชัดอยู่ภายใน "ผมอยากให้มันเหมือนคนพยายามวิ่งหนีความจริงครับ... แบบที่รู้ว่าหนีไม่พ้น แต่ก็ยังดันทุรังจะวิ่งต่อ เหมือนกับผมตอนนี้แหละ" คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเปรียบเปรยนั้น นัยน์ตาสีเข้มของเรย์สะท้อนภาพใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในช่วงเวลาตีสอง ทำให้เสียงรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มปิดลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังสลับกันไปมา "คุณ... มองอะไรครับ" เรย์กระซิบถามเสียงแผ่ว เมื่อเห็นว่าโปรดิวเซอร์หนุ่มเอาแต่มองนิ่ง ไม่ยอมเอ่ยปากวิจารณ์ท่อนเพลงที่ตนเพิ่งเสนอ "เปล่า..." คีย์เบือนสายตาหลบไปมองกระดาษโน้ตบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวบางอย่างในอก ปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเคย "ก็แค่คิดว่า... ไอเดียของคุณมันไม่เลวเลยสำหรับเด็กดื้ออย่างคุณ" "ชมกันแบบนี้ ผมควรดีใจใช่ไหมครับเนี่ย" เรย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาแกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน "โปรดิวเซอร์คีย์... ที่ปากแข็งแบบนี้ เพราะเขินผมอยู่หรือเปล่าครับ?" "เพ้อเจ้อ" คีย์สวนกลับทันควัน ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามตีสีหน้าเย็นชาใส่ก็ตามที "ทำงานต่อได้แล้วครับ ถ้าไม่อยากโดนท่านรองประธานเล่นงานเอาจริงๆ" เวลาล่วงเลยไปจนนาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองครึ่ง เสียงดีดกีตาร์เบาๆ ผสมกับเสียงฮัมเพลงทุ้มนุ่มของเรย์ช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าในห้องอัดได้เป็นอย่างดี คีย์นั่งเท้าคางมองเด็กหนุ่มที่กำลังตั้งอกตั้งใจเกลาเนื้อเพลงท่อนสุดท้าย ความดื้อรั้นในยามปกติถูกแทนที่ด้วยความตั้งใจจริงจนน่าประหลาดใจ ยอมรับตามตรงว่าภายใต้ภาพลักษณ์ไอดอลจอมพยศ เรย์มีพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครหลายคนในค่ายคาดคิด "เสร็จแล้วครับ!" เรย์เงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ ชูแผ่นกระดาษโน้ตให้โปรดิวเซอร์หนุ่มดู "ลองเล่นให้ผมฟังหน่อยสิครับ โปรดิวเซอร์มือหนึ่ง" คีย์รับกระดาษแผ่นนั้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนปากแข็ง เขาลุกขึ้นหยิบกีตาร์โปร่งตัวเก่งที่พิงอยู่มุมห้อง เดินกลับมานั่งลงข้างๆ เรย์บนโซฟาตัวยาวอย่างไร้ระยะห่าง นิ้วเรียวดีดสายกีตาร์เป็นทำนองช้าๆ ทุ้มลึก ก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงร้องท่อนที่เพิ่งแต่งเสร็จร่วมกันในความเงียบสงบยามวิกาล เสียงร้องประสานกันอย่างลงตัวราวกับถูกฝึกมาเป็นแรมปี บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน เรย์มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคีย์ที่กำลังหลับตาพริ้มไปกับเสียงดนตรี หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความใกล้ชิดในพื้นที่ส่วนตัวยามค่ำคืนนี้กำลังละลายกำแพงที่ทั้งคู่สร้างขึ้นทีละน้อย เมื่อเสียงดนตรีตัวสุดท้ายจางหายไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง คีย์ลืมตาขึ้นและพบว่าใบหน้าของเรย์อยู่ใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก "คีย์..." เรย์เรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่เบาหวิว ราวกับกระซิบ "หืม?" คีย์ขานรับในลำคอ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อมือเรียวของไอดอลหนุ่มเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเขาอย่างแผ่วเบา รั้งให้ใบหน้าของเขาหันมารับสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่น "ผมไม่ได้พูดเล่นนะ... เรื่องที่บอกว่าคุณคือเซฟโซนเดีย---" กริ๊ก! เสียงปลดล็อกลูกบิดประตูดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูในห้องอัดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงของธนวินท์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับคมกริบราวกับเสือที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรง "หมดเวลาพักผ่อนแล้วครับโปรดิวเซอร์... แล้วก็นะ ดูเหมือนพวกคุณสองคนจะทำงาน 'ใกล้ชิด' กันเกินหน้าที่ไปหน่อยหรือเปล่า?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของดาร์กไนท์มาโดยตลอดนะครับ