วิกฤตหน้าไมค์

เสียงเคาะกระจกห้องบันทึกเสียงดัง *ก๊อก ๆ* สองครั้งจากห้องควบคุม คือสัญญาณเตือนฆาตกรรมสำหรับเรย์ในเวลานี้ ท่อนฮุกของเพลงโปรโมตหลักที่พวกเขาต้องใช้ยื่นประเมินกับบอร์ดบริหารในอีกสามวันข้างหน้า กลายเป็นสนามประลองที่เรย์กำลังเพลี่ยงพล้ำอย่างหมดรูป เสียงร้องของไอดอลหนุ่มตกคีย์ในโน้ตตัวสุดท้ายติดต่อกันเป็นรอบที่สี่ ความดันในห้องอัดอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ถอดหูฟังออกด้วยความหงุดหงิด ปลายนิ้วขยำเนื้อเพลงในมือจนยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตตวัดมองผ่านกระจกใสไปยังโปรดิวเซอร์หนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังแผงควบคุม ใบหน้าคมคายนั้นไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นเยียบเย็นและเรียบนิ่งเสียจนน่ากลัว "พอแค่นี้ก่อนครับ" เสียงทุ้มต่ำผ่านอินเตอร์คอมดังขึ้น ห้วนสั้นและเฉียบคม "เสียงคุณแห้งและหลุดโฟกัสไปหมดแล้ว เรย์" ประตูห้องอัดถูกผลักเปิดออก คีย์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเนี๊ยบกริบ เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนยามที่เขาขยับมือ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางลอยปะปนกับกลิ่นความตึงเครียดในอากาศ ทำให้เรย์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกือบจะเกินเลยในห้องพักผ่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่วินาทีนี้ คีย์สลัดคราบความอ่อนไหวทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงโปรดิวเซอร์จอมโหดที่พร้อมจะบดขยี้ความมั่นใจของศิลปินให้แหลกคามือ "ผมพยายามแล้วนะ" เรย์เชิดหน้าขึ้น เสียงหวานติดจะห้วนกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความไม่มั่นคงในอก "แต่คีย์ตั้งคีย์สูงเกินไปต่างหาก ใครมันจะไปลากเสียงขึ้นไปถึงโน้ตนั้นได้โดยไม่หลุดล่ะครับ" "ปัญหาไม่ใช่คีย์เพลง" คีย์หยุดยืนตรงหน้าเรย์ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนน่าอึดอัด สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าหวานที่รั้นจัด ไล่ลงมายังลำคอระหงที่ชื้นเหงื่อ "ปัญหาคือคุณกำลังพะวงเรื่องอื่น จนลืมวิธีใช้ลมหายใจของตัวเอง" "ผมไม่ได้พะวงอะไรทั้งนั้น" "เหรอครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าไม่ได้พะวง ทำไมท่อนก่อนหน้านี้ที่คุณเคยร้องได้ดีอย่างไร้ที่ติ ถึงพังไม่เป็นท่าตั้งแต่คุณถอยหนีผมออกมาจากตรงนั้นล่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้เรย์ชะงัก เถียงไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ความทรงจำเกี่ยวกับสัมผัสอุ่นร้อนและกลิ่นกายของอีกฝ่ายเมื่อตอนบ่ายยังคงตามมาหลอกหลอน จนเขาไม่สามารถดึงสมาธิกลับมาสู่บทเพลงได้เลย คีย์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะขยับเข้าไปประชิดตัวอีกก้าว มือเรียวยาวเอื้อมไปดึงไมโครโฟนออกจากขาตั้ง ปรับระดับความสูงให้พอดีกับส่วนสูงของอีกฝ่าย แล้วยื่นมันไปตรงหน้า "ยืนขึ้น" สั่งเสียงเรียบ "จะทำอะไรครับ" เรย์ขมวดคิ้วระแวง "สอนวิธีร้องเพลงไงครับ หรือคุณอยากจะรอให้บอร์ดบริหารเขี่ยคุณออกจากโปรเจกต์นี้ด้วยข้อหาว่าร้องเพลงเพี้ยน" คีย์ปรายตามอง "ถ้าไม่อยากอับอาย ก็หุบปากแล้วตั้งใจฟัง" เรย์กัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ แม้จะอยากเถียงกลับใจแทบขาด แต่เขารู้ดีว่าข้อหาเรื่องเสียงร้องของตัวเองกำลังวิกฤตจริงๆ ไอดอลหนุ่มจึงยอมลุกขึ้นยืนช้าๆ ขยับเข้าประชิดแผงอกกว้างของโปรดิวเซอร์หนุ่มตามคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก "สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ" คีย์ออกคำสั่ง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงอำนาจจนเรย์ต้องทำตามโดยสัญชาตญาณ "ไม่ใช่แค่พองอก แต่ดึงอากาศลงไปที่ท้อง... แบบนั้นแหละ" ฝ่ามือหนาอุ่นจัดทาบทับลงมาบริเวณหน้าท้องของเรย์อย่างไร้การลังเล สัมผัสที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำให้เรย์สะดุ้งสุดตัว ขนลุกเกรียวไปทั่วแผ่นหลัง ความร้อนจากฝ่ามือของคีย์แผ่ซ่านทะลุผ่านผิวหนังเข้ามาจนสติกระเจิดกระเจิง "ค... คีย์" เรย์ครางประท้วง เสียงสั่นพร่าเมื่อตระหนักว่าตอนนี้ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันแทบไม่เหลือช่องว่าง คีย์ก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหูของเขาเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนรู้สึกวابวับ "นิ่งๆ สิครับ เรย์" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู น้ำเสียงนั้นเจือความแหบพร่าที่จงใจยั่วเย้า "ถ้าคุณยังเกร็งและสั่นแบบนี้ เราไม่มีทางแก้ปัญหานี้ได้หรอกนะ" "ก็คุณ... เอามือมาแตะผมแบบนี้นี่..." เรย์พยายามหาข้ออ้างเพื่อกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ "ผมกำลังทำหน้าที่โปรดิวเซอร์" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียաբเฉยแต่แววตากลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "สัมผัสนี้ช่วยให้ผมเช็กได้ว่าคุณควบคุมกระบังลมได้ถูกต้องรึเปล่า... หรือว่าคุณกำลังคิดไปไกลกว่าเรื่องงานกันแน่ครับ?" คำพูดดักคอทำเอาเรย์พูดไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่นด้วยความจำยอม ความดื้อรั้นที่มีอยู่เต็มร้อยถูกความใกล้ชิดนี้บดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของคีย์กำลังล้อมกรอบเขาไว้ทุกด้าน ทำให้สมองส่วนที่คอยสั่งให้ระมัดระวังตัวเริ่มทำงานช้าลง "เอาล่ะ" คีย์ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกโด่งเกือบจะเฉียดเข้ากับแก้มเนียน "ร้องท่อนนั้นอีกครั้ง... ร้องให้ผมฟังตรงนี้ ใกล้ๆ แบบนี้" เรย์กลืนน้ำน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยความท้าทายและแรงดึงดูดมหาศาล เขารู้ดีว่านี่คือเกมที่อันตราย และเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายที่ตัวเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม เสียงดนตรีแบ็คกราวด์เริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง เรย์สูดหายใจเข้าลึกตามสัมผัสอุ่นที่ยังคงทาบทับอยู่บนหน้าท้อง ก่อนจะเปล่งเสียงร้องท่อนฮุกออกมาด้วยพลังทั้งหมดที่มี คราวนี้เสียงของเขาไม่สั่นพร่า ไม่หลุดคีย์ และเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ คีย์ฟังเงียบๆ สายตาคมกริบจับจ้องริมฝีปากที่ขยับเปล่งเสียงร้อง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ มือที่วางอยู่บนหน้าท้องเริ่มขยับลูบไล้เบาๆ อย่างล่วงเกิน ทว่าเรย์ในตอนนี้กลับไม่มีสติพอจะปัดป้องอีกต่อไปแล้ว บรรยากาศในห้องอัดอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนและเสียงเพลงที่ประสานกลมกลืน จนกระทั่งเสียงดนตรีท่อนสุดท้ายเงียบลง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกัน คีย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเผยอค้างจากการร้องเพลง ดวงตาสีนิลพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยความลุ่มหลง ปลายนิ้วเรียวละจากหน้าท้อง เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าอย่างทะนุถนอม ผิดวิสัยคนเย็นชาโดยสิ้นเชิง "เก่งมากครับ... เด็กดื้อ" คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำพร่าลอยละลิ่วอยู่ใกล้แค่เอื้อม "แบบนี้ค่อยน่ารางวัลหน่อย" เรย์หลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่ควบคุมไม่ได้ เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่บนกลีบปาก และเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ระยะห่างนับถอยหลังลงสู่ศูนย์ ริมฝีปากหยักกำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูด *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว ตัดผ่านบรรยากาศสีชมพูที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนขาดผึ่ง คีย์ชะงักกะทันหัน ใบหน้าคมคายตวัดขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะสังหารคนได้ทันที เรย์สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกคีย์ออกห่างแล้วหันไปมองยังประตูห้องอัดด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดปรานของ "ธนวินท์" ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตเพลงผู้ทรงอิทธิพล ยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าคมสันคมคาย ขณะที่ดวงตาคมปลาบกวาดมองสภาพที่แนบชิดกันเกินงามของทั้งคู่ด้วยแววตาสนนเท่และเหยียดหยาม "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะโปรเจกต์สำคัญ..." ธนวินท์เหยียดยิ้มร้ายกาจ "แต่ดูเหมือนผมจะมาขัดเวลาสอนร้องเพลง... หรือเวลาส่วนตัวกันแน่ล่ะครับ โปรดิวเซอร์คีย์?" - โปรดติดตามตอนต่อไป - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังไต่ระดับความเดือดนี้นะครับ