โน้ตที่ซ่อนอยู่

"ถ้าจะร้องให้เสียงเพี้ยนขนาดนี้ ก็ไสหัวออกไปจากสตูดิโอของผมซะ ก่อนที่ผมจะสั่งยกเลิกสัญญานายทิ้ง เดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามต่ำของคีย์ดังก้องผ่านลำโพงมอนิเตอร์ในห้องอัด สิ้นเสียงนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพื้นที่ทันที คีย์ถอดหูฟังออกด้วยอาการหัวเสีย เขานวดขมับที่เต้นตุบๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับไอดอลตัวแสบที่เขามองว่าไร้ระเบียบวินัย ทว่า... เสียงดนตรีบรรเลงท่อนเปียโนที่ฟังดูขัดแย้งกับตัวตนหยาบกระด้างของเรย์กลับลอยออกมาจากห้องอัด คีย์ชะงักฝีเท้า มือที่กำลังจะผลักบานประตูหนาหนักค้างนิ่งอยู่กลางอากาศ เมื่อเสียงทุ้มนุ่มที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเริ่มเปล่งออกมา ไม่ใช่เสียงร้องโวยวายเหมือนตอนซ้อม แต่เป็นเสียงที่สั่นไหว เต็มไปด้วยห้วงอารมณ์ของการสูญเสียและความหวังที่ร่วงหล่น มันไม่ใช่เพลงที่ค่ายเตรียมไว้ให้ แต่มันคือท่วงทำนองที่ดิบ เถื่อน และ... งดงามจนน่าใจหาย คีย์หรี่ตาลง ประสาทสัมผัสทุกส่วนของโปรดิวเซอร์มือฉมังตื่นตัว เขาค่อยๆ ดึงประตูเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้คนข้างในรู้ตัว ภาพที่เห็นคือเรย์นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงท่ามกลางแสงไฟสลัวจากสปอตไลท์ดวงเดียว แผ่นหลังบางที่มักจะตั้งตรงท้าทายเขากำลังสั่นน้อยๆ มือเรียวที่เคยถือไมค์อย่างหยาบโลนกำลังกดคอร์ดเปียโนอย่างทะนุถนอม "ถ้าความฝันมันพังทลายลงตรงหน้า... นายจะยังกล้าเงยหน้ามองมันอยู่ไหม" เรย์พึมพำกับตัวเองก่อนจะเริ่มร้องท่อนฮุค เสียงของเขาทรงพลังดุจมีดโกนที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึก มันไม่ใช่แค่การร้องเพลง แต่มันคือการสารภาพบาปที่ถูกขังไว้ในใจมานานหลายปี คีย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น สัญชาตญาณความเป็นโปรดิวเซอร์ที่ตายด้านไปนานจากการปั้นศิลปินที่ไร้จิตวิญญาณคนแล้วคนเล่า กลับมาเต้นเร่าอยู่ในอกอีกครั้ง คนตรงหน้าไม่ใช่แค่ไอดอลดาดๆ ที่บริษัทหยิบยื่นมาให้ แต่เป็นเพชรที่ถูกโยนลงในกองขยะ และเขากำลังทำหน้าที่เป็นคนเขี่ยมันทิ้งด้วยความโง่เขลา *เพล้ง!* เสียงขาตั้งไมค์ที่เรย์ปัดล้มลงเพราะความประหม่าทำเอาคีย์สะดุ้งตัวลอย เขาเผลอผลักประตูเปิดกว้างออกโดยไม่ทันยั้งคิด เรย์ที่สะดุ้งสุดตัวหันขวับมามองทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวที่เคยแวววาวด้วยความท้าทายกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น "คุณ..." เรย์เอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "เข้ามาทำไม? จะมาซ้ำเติมอะไรอีก คีย์?" คีย์ก้าวเข้าไปหาช้าๆ แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนทุกที แต่มันมีความสับสนและอะไรบางอย่างที่เรย์อ่านไม่ออกปะปนอยู่ เขาหยุดยืนตรงหน้าเรย์ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เรย์ได้กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์จางๆ จากตัวโปรดิวเซอร์หนุ่ม "นั่นเพลงของใคร" คีย์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เรย์เม้มปากแน่น ลุกขึ้นยืนประจันหน้า ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล "มันจะเป็นของใครก็เรื่องของผม คุณมันก็แค่โปรดิวเซอร์ที่หวังจะปั้นหุ่นเชิด ไม่ได้สนใจหรอกว่าข้างในมันเน่าหรือเปล่า" "ผมถามว่าเพลงของใคร!" คีย์ตวาดเบาๆ แต่ทรงพลัง มือแกร่งคว้าเข้าที่ต้นแขนของเรย์ดึงให้เข้ามาใกล้จนร่างของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน "อย่าให้ผมต้องถามซ้ำ เรย์... เพลงเมื่อกี้ นายเป็นคนแต่งใช่ไหม?" เรย์ชะงัก ใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เคยเปิดเผยด้านนี้ให้ใครเห็น โดยเฉพาะกับคนที่เขามองว่าเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง "แล้วถ้าใช่... แล้วถ้าผมไม่ได้อยากให้คนอย่างคุณรับรู้ล่ะ?" คีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก เขาโน้มหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเรย์ เสียงของเขาลดระดับลงจนเป็นเพียงกระซิบที่ชวนให้ใจสั่น "ถ้านายแต่งเพลงแบบนั้นได้... นายก็ไม่ต้องเป็นหุ่นเชิดให้ใครอีกต่อไป" คีย์เว้นจังหวะ สายตาเหลือบมองริมฝีปากที่สั่นระริกของอีกฝ่าย "แต่ถ้านายคิดจะปิดบังความสามารถนี้ไว้ เพราะอีโก้ที่ไร้สาระของนาย... ผมนั่นแหละที่จะทำลายนายให้พังไม่เหลือชิ้นดี" เรย์ตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะคำขู่ แต่เพราะจังหวะที่คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างหัวใจ ความเงียบในห้องอัดเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ จนเรย์แทบจะหายใจไม่ออก "งั้นคุณก็ลองดูสิ..." เรย์ท้าทาย พยายามทำเสียงให้มั่นคงที่สุด "จะทำลายผม หรือจะพิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณมีดีพอที่จะฟังมันจนจบ" ทว่าในจังหวะที่คีย์กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและรีบร้อนก็ดังขึ้นจากหน้าห้องอัด บานประตูถูกเปิดผางออกโดยไม่ได้เคาะ พร้อมกับร่างของ 'จุน' อดีตเด็กปั้นคนโปรดที่คีย์เคยผิดหวังอย่างแรงก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มเหยียดหยาม "โอ้... ขอโทษทีที่มาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของโปรดิวเซอร์มือทองกับ 'ของเล่น' ชิ้นใหม่นะครับ" คีย์ชะงักและผละตัวออกจากเรย์ทันที บรรยากาศที่กำลังพุ่งสูงถึงขีดสุดกลับกลายเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องโดยฉับพลัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตรงนี้นะครับ ดาร์กไนท์สัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังในตอนต่อไปแน่นอนครับ