แบบแปลนนี้ผ่านยากหน่อยนะคุณ

เสียงแจ้งเตือนอีเมลบนหน้าจอไอpad Pro ของธนัตถ์ดังขึ้นแทรกความเงียบในห้องทำงานโทนสีโมโนโครม สถาปนิกหนุ่มละสายตาจากโมเดลจำลองโครงการ ‘The ConneXion’ ที่เพิ่งวางผังเสร็จสิ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา นิ้วเรียวยาวกดเปิดอ่านไฟล์ข้อความจากฝ่ายบริหารโครงการอย่างไม่นึกเอะใจอะไรนัก แต่ทว่า... บรรทัดแรกที่ปรากฏกลับทำให้มุมปากคมสันกระตุกขึ้นเล็กน้อยในทางลบ *‘โครงการตีกลับ: ไม่ผ่านการอนุมัติแบบแปลน เนื่องจากขาดอัตลักษณ์ทางอารมณ์ และไม่สะท้อนตัวตนของแบรนด์’* ธนัตถ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ขาดอัตลักษณ์บ้าอะไรกัน! นั่นคือแบบแปลนที่ผ่านการคำนวณโครงสร้างอย่างแม่นยำทุกตารางมิลลิเมตร ประหยัดงบประมาณ และตอบโจทย์ฟังก์ชันการใช้งานสูงสุดในรอบทศวรรษด้วยซ้ำ ถ้าสิ่งนี้เรียกว่าไร้อัตลักษณ์ โครงการอื่นทั่วประเทศคงต้องรื้อทิ้งทำใหม่ทั้งหมด ไม่ทันที่สถาปนิกหนุ่มจะได้ต่อสายตรงไปโวยวายกับผู้จัดการฝ่ายโครงการ หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นครืดพร้อมกับเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา แต่เขากลับจำน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยลอดเข้ามาในสายได้ทันทีตั้งแต่พยางค์แรก "แบบแปลนที่คุณส่งมาเมื่อวาน... ผมดูแล้วนะ, นัตถ์" เสียงนั้นติดจะกวนประสาทเล็กน้อย เจือความท้าทายที่ทำเอาต่อมความอดทนของธนัตถ์กระตุกวูบ "คุณรวิศ" ธนัตถ์กดเสียงต่ำ รักษาระดับความสุภาพไว้อย่างยากเย็น "ผมรบกวนขอเหตุผลที่เป็นรูปธรรมมากกว่าคำว่า 'ขาดอัตลักษณ์ทางอารมณ์' สักนิดจะได้ไหมครับ หรือว่าสมองของซีอีโอพันล้านกำลังประมวลผลเรื่องงานสถาปัตยกรรมไม่ออก ถึงได้ใช้เกณฑ์ความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสินงานแฟล็กชิปโปรเจกต์แบบนี้" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างชอบใจ รวิศกำลังสนุก... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพโฮโลแกรม "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะคุณสถาปนิก" รวิศลากเสียงยาว "ถ้าอยากรู้เหตุผลนักว่าทำไมมันถึงไม่ผ่าน ก็มาคุยกันต่อหน้าสิครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัว... อ้อ ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลางานหรอก เพราะผมให้เวลาคุณเคลียร์ตัวเองแล้วเดินทางมาหาผมภายในสามสิบนาทีนี้เท่านั้น" *ติ๊ด!* สายถูกตัดทิ้งไปดื้อๆ โดยไม่เปิดโอกาสให้ธนัตถ์ได้ปฏิเสธแม้แต่ครึ่งคำ ธนัตถ์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านรอบตัวจนพิมพ์ชนกที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาถึงกับชะงักฝีเท้า "เฮ้, นัตถ์ หน้าตาบึ้งตึงแบบนี้ ใครไปเหยียบตาปลาเข้าล่ะนั่น?" พิมพ์ชนกเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ วางแฟ้มลงบนโต๊ะ "บอสใหญ่ใจร้ายของคุณนั่นแหละ" ธนัตถ์พ่นลมหายใจพรืด ลุกขึ้นคว้าเสื้อโค้ทตัวเก่งมาสวมทับ "ตีกลับแบบแปลนฉันอย่างไร้เหตุผล แถมยังสั่งให้ฉันไปพบเขาส่วนตัวที่เพนต์เฮาส์ภายในสามสิบนาทีนี้ด้วย" พิมพ์ชนกเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาโดยไม่ปิดบัง "อุ๊ย... เพนต์เฮาส์ส่วนตัวเหรอเนี่ย? ฟังดูไม่เหมือนการประชุมเรื่องงานเลยสักนิด ออกแนว... เรียกตัวไปสอบปากคำแบบแนบชิดหรือเปล่าจ๊ะเพื่อนรัก" "เลิกเพ้อเจ้อแล้วช่วยดูความพินาศของโปรเจกต์นี้ทีพิมพ์ ฉันต้องรีบไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นฉันคงได้ระเบิดตึกของรวิศทิ้งด้วยระเบิดไดนามิกจริงๆ แน่" ธนัตถ์คว้ากุญแจรถคู่ใจ เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูง ทิ้งให้เพื่อนสาวมองตามพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่รู้ทันสถานการณ์ดี ครึ่งชั่วโมงต่อมา ธนัตถ์มายืนอยู่หน้าประตูเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง นิ้วเรียวกดกริ่งเพียงครั้งเดียว ประตูอัตโนมัติก็เลื่อนเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีเข้มและกระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงได้แบบพาโนรามา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของธนัตถ์กลับไม่ใช่ทัศนียภาพภายนอก... รวิศ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยกำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ มือถือแก้วทรงเตี้ยที่มีน้ำสีอำพันกลิ้งไปมา ร่างสูงโปร่งหันมามองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ สายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาธนัตถ์อยากจะเดินเข้าไปคว้าปกเสื้อมาเขย่าแรงๆ สักที "มาตรงเวลาดีนี่ นึกว่าจะยอมแพ้แล้วขับรถกลับบ้านซะอีก" รวิศเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กวนประสาท "ผมไม่ใช่คนหนีปัญหาคุณรวิศ" ธนัตถ์ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัว รังสีความเย็นชาแผ่ออกจากตัวสถาปนิกหนุ่มจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "แล้วก็ช่วยกรุณาอธิบายมาให้ชัดเจนด้วยว่า แบบแปลนที่ผมใช้เวลาทำติดต่อกันสามคืนสามวัน มีจุดไหนที่เรียกว่า 'ไร้อัตลักษณ์' ตามที่คุณกล่าวหา" รวิศไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวธนัตถ์ทีละน้อย จนแผ่นหลังของสถาปนิกหนุ่มเกือบจะชิดติดกับขอบเคาน์เตอร์บาร์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ทำให้สติที่เคยตั้งมั่นเริ่มสั่นคลอน "อยากรู้จริงเหรอ..." รวิศโน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนธนัตถ์ต้องขนลุกซู่ "เหตุผลที่ผมตีกลับแบบแปลนของคุณ... มันไม่ใช่เพราะโครงสร้างมีปัญหาหรอกนะ นัตถ์" ธนัตถ์สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นสบตากลมโตกับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงและหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ "แล้วเพราะอะไร..." ธนัตถ์เค้นเสียงถาม ทั้งที่ริมฝีปากเริ่มแห้งผาก รวิศยกยิ้มมุมปาก ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของสถาปนิกหนุ่มอย่างแผ่วเบາ สัมผัสที่จงใจล่วงเกินนั้นทำให้ธนัตถ์แทบหยุดหายใจ "ก็เพราะว่า... สายตาในแบบแปลนที่คุณวาด มันมีแต่ความเย็นชาไร้ชีวิตชีวา เหมือนตัวคุณไม่มีผิด" รวิศกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก "ผมไม่อยากได้งานที่ออกแบบโดยหุ่นยนต์... ผมอยากได้งานที่ออกแบบด้วยหัวใจ และคนที่กุมหัวใจผมไว้ตอนนี้ ก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้วด้วย" ธนัตถ์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงตรงหน้าไม่ได้ถอยห่างออกไป กลับยิ่งทิ้งระยะห่างให้น้อยลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน ทว่า... ก่อนที่ธนัตถ์จะได้เอ่ยปากด่าทอหรือผลักอกอีกฝ่ายออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนใจเต้นรำกระเจิง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณรวิศครับ เอกสารสัญญาจากฝั่งของภาคินส่งมาถึงแล้วครับ ให้ผมเอาเข้ามาเลยไหมครับ" เสียงของเลขาหนุ่มดังทะลุประตูเข้ามา รวิศสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ขณะที่ธนัตถ์ฉวยโอกาสนี้ผลักอกแกร่งให้ออกห่างจากตัวทันที สถาปนิกหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ทว่าชื่อที่เพิ่งได้ยินจากด้านนอกกลับทำให้ดวงตาสีเข้มของธนัตถ์หรี่แคบลงทันที ...ภาคิน? คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่กำลังจ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้เหมือนกัน ทำไมถึงส่งสัญญามาที่นี่ในเวลานี้ได้? รวิศหันไปมองประตูห้องด้วยแววตากรุ่นโกรธชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมามองสถาปนิกหนุ่มที่ยืนนิ่งค้างด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของซีอีโอหนุ่มอีกครั้ง "ดูท่าทาง... คืนนี้เราคงไม่ได้เคลียร์เรื่องแบบแปลนกันแค่สองคนซะแล้วสิครับ นัตถ์" --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ*