กลยุทธ์ทำลายเกียรติ

เสียงกรีดร้องที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของรินรดาเมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาทของธันวา ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นโลหะจนเกิดเสียงเสียดสีน่าสะพรึงกลัว ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับกระกระสนรุนแรงจนน่าเจ็บแปลบ ข้อความสั้นๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากปากของทนายความสาวผู้เยือกเย็น ทว่าในยามนี้กลับแหลกสลายไม่เป็นท่า… มันคืออะไรกันแน่? ความลับบางอย่างที่เธอเก็บงำไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและท่าทีหยิ่งผยอง กำลังร้องเรียกให้เขาต้องขุดคุ้ยลงไปให้ถึงก้นบึ้ง ธันวาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นและเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในฐานะนักธุรกิจผู้กุมอาณาจักรหมื่นล้าน เขาคุ้นชินกับการได้มาซึ่งข้อมูลทุกอย่างที่ต้องการด้วยอำนาจและเงินตรา แต่ครั้งนี้… มันไม่ใช่แค่เรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันคือความเป็นความตายทางความรู้สึก และเงื่อนงำในอดีตที่เขากำลังจะสูญเสียการควบคุมไปตลอดกาล "สืบให้ละเอียดที่สุด..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันสั่งการเลขาคนสนิทผ่านโทรศัพท์มือถือ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายที่อยู่ปลายสายถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลง "ฉันต้องการทุกรายละเอียด ทุกก้าวที่เธอเดินในช่วงเวลาห้าปีที่เธอหายตัวไปจากชีวิตฉัน... ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจเดียว" การเคลื่อนไหวเพื่อทำลายเกราะป้องกันของรินรดาเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชเชียบแต่ทว่าเด็ดขาด เอกสารประวัติส่วนตัว รายงานการเดินทาง ประวัติการรักษาพยาบาล หรือแม้แต่ความสัมพันธ์ลับๆ ที่เธออาจจะมี ถูกรวบรวมเข้ามาบนโต๊ะทำงานหรูของธันวาภายในเวลาไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง ทุกหน้ากระดาษที่ถูกเปิดอ่าน เปรียบเสมือนการเปิดแผลเก่าที่เคยตกสะเก็ดให้กลับมาฉีกขาดอีกครั้ง ธันวากำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความรู้สึกผิดและทรมาน เมื่อพบว่าตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนความสำเร็จและความเย่อหยิ่ง รินรดากลับต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตที่ลำบากยากเข็ญเพียงลำพัง ไม่มีร่องรอยของความช่วยเหลือจากตระกูลใหญ่ ไม่มีแม้แต่ไหล่ให้ซบในยวันที่เธออ่อนแอที่สุด แต่ยิ่งเขารู้ลึกมากเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดก็ยิ่งถูกแทนที่ด้วยความสงสัยอันดำมืด... บรรทัดสุดท้ายในรายงานการแพทย์ลับเฉพาะกิจจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด เมื่อสี่ปีก่อน ระบุบันทึกอาการและการรักษาที่ทำให้ลมหายใจของธันวาเกือบสะดุดหยุดลง *การผ่าตัดฉุกเฉิน... ภาวะแทรกซ้อนจากการตั้งครรภ์... และ...* ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจของอดีตสามีผู้เย็นชาสะดุดกึก สมองที่เคยเฉียบคมในเชิงธุรกิจกลับขาวโพลนราวกับถูกไฟช็อต ภาพความทรงจำในอดีตผุดย้อนกลับมา ราวกับภาพยนตร์สלอว์โมชัน วันนั้น... วันที่เธอยื่นใบหย่าให้เขาพร้อมกับแววตาที่ตายด้านไร้ชีวิตชีวา วันที่เธอบอกว่าเกลียดเขาจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า วันนั้นเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่หรือเปล่า? ความคิดนั้นรุนแรงเสียจนทำให้มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ธันวารemวตากวาดมองตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับหวังว่าตัวอักษรเหล่านั้นจะเปลี่ยนเป็นข้อความอื่น แต่ความจริงอันโหดร้ายกลับตอกย้ำลงกลางใจ เขากลายเป็นคนฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองด้วยความโง่เขลาและทิฐิอันไร้สาระในอดีตอย่างนั้นหรือ? "ริน..." เขาพึมพำชื่อภรรยาเก่าออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ราวกับคนหมดแรงจะพยุงร่าง ความเย่อหยิ่งและอำนาจทั้งหมดที่เขามีในมือไม่สามารถช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกได้เลยแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกัน ทางด้านของรินรดา หลังจากเหตุการณ์วันที่เกือบจะสติแตกในห้องทำงาน เธอกลับมาตั้งสติและตั้งรับด้วยความเยือกเย็นที่ถูกสร้างขึ้นจากซากปรักหักพังของหัวใจ ทนายความสาวในชุดสูทสีเข้มยืนมองวิวทิวทัศน์ยามเย็นผ่านกระจกใสบานใหญ่ของสำนักงานกฎหมาย แววตาของเธอแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายแห่งการเอาคืน เธอรู้ดีว่าธันวาไม่มีทางหยุดอยู่แค่นี้ สัญชาตญาณของนักธุรกิจเขี้ยวลากดินอย่างเขา ย่อมต้องขุดคุ้ยเรื่องราวที่เธอพยายามปกปิดไว้ด้วยชีวิตอย่างแน่นอน และเธอก็เตรียมใจรับมือกับมันไว้แล้วเช่นกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาะๆ ก่อนที่ทนายฝึกหัดสาวจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "ท่านทนายรินคะ... มีคนส่งสิ่งนี้มาถึงคุณโดยเฉพาะค่ะ ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอกว่ามีคนเอามาวางไว้ที่ล็อบบี้เมื่อสักครู่นี้เองค่ะ" รินรดารับซองเอกสารนั้นมาด้วยความสงสัย นิ้วเรียวยาวแกะผนึกกาวออกอย่างใจเย็น ก่อนที่ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาจะหรี่ลงเมื่อเห็นภาพถ่ายที่อยู่ด้านใน มันคือภาพถ่ายของเธอในอดีต สมัยที่กำลังเดินออกจากคลินิกแห่งหนึ่งด้วยสภาพร่างกายที่ซูบผอมและใบหน้าซีดเซียว และที่มุมขวาล่างของภาพ มีกระดาษโน้ตแปะไว้ด้วยลายมือที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร *‘เรามีเรื่องต้องคุยกัน... เรื่องระหว่างเรา... และเรื่องของเด็กคนนั้น’* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง รอยยิ้มเยาะหยันที่เธอเคยมีเลือนหายไปในพริบตา เมื่อประตูกระจกห้องทำงานของเธอถูกผลเปิดออกอย่างแรง โดยไม่รอให้อนุญาตจากเจ้าของห้อง ร่างสูงสง่าของธันวาก้าวเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เธอ เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันจนน่ากลัว ในมือหนาของเขามีซองเอกสารแบบเดียวกันเปี๊ยบ... แต่สิ่งที่อยู่ข้างในนั้น คือภาพถ่ายใบเสร็จการจดทะเบียนรับรองบุตร และใบสูติบัตรที่มีชื่อของเด็กชายคนหนึ่ง ซึ่งมีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างกับแกะ! รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้า ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างเจ็บใจ แผนการทั้งหมดที่เธออุตส่าห์อดทนซ่อนเร้นมานานนับปี กำลังจะพังทลายลงตรงหน้าอดีตสามีผู้ไม่เคยปล่อยให้เธอเป็นอิสระอย่างแท้จริงเสียที! "คิดจะปิดบังฉันไปถึงไหน... รินรดา!" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดเธอยิ่งขึ้นทีละก้าว แววตาสั่นระริกด้วยความโกรธและหยาดน้ำตาคลอหน่วยที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ "เด็กคนนั้น... เขาเป็นลูกของฉันใช่ไหม!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ