เงาจากอดีตที่ย้อนกลับ

กลิ่นอายของกาแฟดำราคาแพงที่เย็นชืดจนสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใส บ่งบอกว่าเจ้าของห้องไม่ได้แตะต้องมันเลยมานานนับหลายชั่วโมง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคม ตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของธันวาคม ที่คมสันแต่ทว่าเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า นิ้วเรียวหนากำแฟ้มเอกสารคดีความสีน้ำตาลในมือแน่นเสียจนกระดาษยับยู่ยี่ มันไม่ใช่เอกสารคดีธรรมดา แต่เป็นสำนวนฟ้องร้องที่ประทับตราสำนักงานกฎหมายของ ‘รินรดา’ อดีตภรรยาผู้เคยอยู่ในเงาของเขา... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันบินหนีออกจากกรงทองที่เขาขังไว้ได้ ทว่าในความเป็นจริง เธอกลับบินสูงเสียจนเขาแทบเอื้อมไม่ถึง และตอนนี้ เธอกลับมาในฐานะคู่กรณีที่พร้อมจะพิพากษาเขาด้วยกฎหมายทุกมาตรา ธันวาหลับตาลงช้าๆ พยายามขับไล่ภาพความทรงจำที่กัดกินหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า... คืนนั้นเมื่อห้าปีก่อน ฝนฟ้าคะนองกระหน่ำซัดสาดกระจกห้องนอนใหญ่จนเกิดเสียงน่ากลัว รินรดายืนอยู่ตรงมุมห้องนั้น ร่างกายสั่นเทาด้วยพิษไข้และคราบน้ำตา ในมือของเธอมีเอกสารหย่าที่เธอเซ็นชื่อสละสิทธิ์ทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววรักและภักดีต่อเขามันว่างเปล่าจนน่าใจหาย *“คุณอยากให้ฉันไปนักไม่ใช่เหรอคะธันวา? วันนี้ฉันไปให้แล้วนะ... และจำเอาไว้ว่า ต่อให้คุณก้มลงกราบขอร้องฉันในวันที่คุณไม่เหลือใคร ฉันก็จะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด”* เสียงหวานที่สั่นเครือแต่ทว่าเด็ดเดี่ยวในคืนนั้น ยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต ทุกถ้อยคำ ทุกหยาดน้ำตา และทุกรอยแผลเป็นที่เขาเป็นคนฝังไว้ในใจเธอย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาในยามนี้ ยามที่เขาสำนึกได้ว่า สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตได้หลุดลอยหายไปอย่างไรวันหวนคืน ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาด้วยท่าทีลังเล เธอยื่นซองเอกสารสีขาวทึบให้เขาโดยไม่กล้าสบตาตรงๆ "คุณธันวาคะ... นี่คือเอกสารเพิ่มเติมจากฝ่ายโจทก์ที่คุณรินรดาให้ทนายยื่นคำร้องเข้ามาค่ะ มีรายการทรัพย์สินบางส่วนที่เธอระบุว่าถูกยักย้ายในช่วงที่เรายังใช้ชีวิตคู่... และ..." เลขาชะงักไปนิด กลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "มีเอกสารส่วนตัวอีกหนึ่งฉบับที่ถูกแนบมาเฉพาะกิจค่ะ เป็นเอกสารที่ไม่ได้ยื่นต่อศาล แต่จ่าหน้าซองถึงคุณโดยตรงค่ะ" ธันวารับซองเอกสารนั้นมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ สังหรณ์ใจบางอย่างบอกเขาว่า เนื้อหาข้างในนั้นจะพลิกผันชีวิตที่พัง ทลายของเขาให้ดำดิ่งลงไปอีก หรือไม่ก็อาจเป็นกุญแจสำคัญที่เขาตามหามาตลอดห้าปี เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ก่อนจะใช้นิ้วฉีกซองกระดาษนั้นออกช้าๆ กระดาษแผ่นเดียวที่หลุดร่วงออกมาปลิวลงบนโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่เอกสารทางกฎหมาย ไม่ใช่จดหมายตัดพ้อ แต่เป็นภาพถ่ายใบเล็กที่ถูกอัดด้วยกระดาษมันอย่างดี ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ ราวกับถูกใครบางคนกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพในกระดาษใบนั้นคือเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบเศษ เด็กน้อยคนนั้นมีโครงหน้า ดวงตา และริมฝีปากที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา และที่มุมภาพด้านหลัง มีลายมือคุ้นตาเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทเอาไว้สั้นๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ... *'เด็กคนนี้... คือคนที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเขาว่าลูก... เหมือนที่คุณเคยบอกว่าฉันไม่มีค่าพอที่จะเป็นภรรยาของคุณไงคะ, ธันวา'* มือหนาที่ถือภาพถ่ายสั่นเทาราวกับคนจับไข้หัวลม ความรู้สึกผิดบาป ความโหยหา และความเจ็บปวดทะลักทลายออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจนควบคุมไม่อยู่ เขานั่งนิ่งเป็นหิน ท่าความเงียบงันของห้องทำงานที่มืดสลัว ในขณะที่โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะส่งเสียงแผดก้องขึ้นมาขัดจังหวะความตกตะลึง หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อของ "เมธา" คู่แข่งทางธุรกิจผู้กุมความลับดำมืดในอดีต พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอว่า... *"นายอยากรู้ไหมล่ะธันวา... ว่าตอนนี้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนายกับรินรดา กำลังยืนอยู่ที่ไหน... และใครกำลังดูแลเขาอยู่แทนที่พ่อสารเลวอย่างนาย?"* ธันวาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็ว ดวงตาดุจพญาอินทรีย์ลุกโชนด้วยโทสะและหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด วินาทีนี้... เกมการแก้แค้นไม่ได้มีแค่เรื่องทรัพย์สินหรือคดีความในศาลอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการแย่งชิงสายเลือดที่เขาสูญเสียไป และเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทวงพวกเธอกลับคืนมา แม้จะต้องแลกด้วยทุกสิ่งที่มีก็ตาม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ