กฎเหล็กของคนไร้ใจ

"พี่คิน! แย่แล้วครับ! เสาโซน C เกิดรอยร้าว..." เสียงตะโกนของน้องในทีมหน้างานยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ทว่าบรรยากาศภายในห้องประชุมชั่วคราวตอนนี้กลับเงียบเชียบจนน่าอึดอัด ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือของคิรากรหยุดนิ่งกลางอากาศ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินตวัดขึ้นมองสถาปนิกสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเรียบเฉยบัดนี้ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้น รังสีความเย็นชาก็ยังคงแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับติดแอร์เคลื่อนที่ "รอยร้าวระดับไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่น่าเกรงขาม "แค่รอยปูนฉาบแตกขยายตัวจากแรงสั่นสะเทือนตอนตอกเสาเข็มรอบข้างครับคุณคิรากร ไม่ได้กระทบถึงแกนโครงสร้างหลัก" พรินทร์สวนขึ้นทันควันโดยไม่ต้องรอให้ลูกน้องวิศวกรละล่ำละลักอธิบายต่อ เธอกระแทกแฟ้มแบบแปลนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตคมกริบจ้องตอบร่างสูงด้วยความไม่สบอารมณ์ "แต่เพราะ 'กฎเหล็ก' ไร้สาระของคุณ ทำให้โปรเจกต์นี้ต้องหยุดชะงักไปครึ่งวันเต็มๆ ทั้งที่มันแก้ปัญหาหน้างานได้ในห้านาที" คิรากรค่อยๆ วางปากกาลงอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมเยือกเย็นนั้นยิ่งทำให้คนหัวร้อนอย่างพรินทร์หงุดหงิดทวีคูณ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งที่เธอนั่งโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันให้สถาปนิกสาวเงยหน้าขึ้นสบตา "ไร้สาระงั้นเหรอครับ คุณพาย..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองหญิงสาวด้วยแววตาตำหนิ "ความปลอดภัยของชีวิตคนงานนับร้อยชีวิต คือเรื่องไร้สาระในพจนานุกรมของสถาปนิกเก่งแต่ปากอย่างคุณหรือไง" "นี่คุณ! พูดให้มันดีๆ นะคะ... เอ๊ย! พูดให้มันดีๆ นะครับ!" พรินทร์เกือบหลุดปากคำลงท้ายของผู้หญิงออกไปเพราะความโมโห เธอลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้กระแทกพื้นดังลั่น ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวของคิรากรลอยเข้าแตะจมูก "ฉันบอกแล้วไงว่ามันเป็นแค่รอยปูนฉาบ! ฉันคำนวณสัดส่วนการรับน้ำหนักมาอย่างดีแล้ว คุณต่างหากที่จ้องจะจับผิดเพื่อจะรื้อแบบงานของฉันทิ้ง!" "ผมไม่ได้จ้องจะจับผิด..." คิรากรขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพรินทร์ต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ สันจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนกันหากเธอถอยหลังไปมากกว่านี้ "แต่ผมทำหน้าที่ 'วิศวกรควบคุม' ที่ต้องคอยเช็ดก้น... อ้อ, ต้องคอยแก้ปัญหาความสะดุดเลินเล่อจากความติสต์แตกของคุณต่างหาก" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้! ปากร้ายยิ่งกว่าสุนัขในปากซอยเสียอีก! พรินทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุด ถ้าที่นี่ไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้าง เธอกระโดดถีบยอดอกเขาไปสิบรอบแล้ว! "ถ้าการทำงานร่วมกันมันยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้ ทำไมคุณไม่เซ็นอนุมัติแล้วต่างคนต่างไปล่ะคะ... อื้อ! ไปล่ะครับ!" พรินทร์เกือบหลุดอีกรอบ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองก่อนจะเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "หรือว่ากลัว? กลัวว่าผลงานตึกนี้จะออกมาสวยเด่นจนกลบรัศมีวิศวกรมือหนึ่งอย่างคุณกันแน่" คิรากรนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกไล่สำรวจใบเนียนใสที่รั้นระคนดื้อรั้น สีหน้าของเขาอ่อนลงเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบตึงดังเดิม รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "อยากให้เซ็นอนุมัติเหรอครับ..." คิรากรทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตรายขึ้นอย่างกะทันหัน มือหนายื่นออกไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดู "ได้สิครับ... แต่มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" "เงื่อนไขอะไรอีก!" พรินทร์กัดฟันกรอด "หนึ่ง... ทุกครั้งที่มีการแก้แบบหน้างาน คุณต้องส่งรายงานอัปเดตให้ผมตรวจสอบล่วงหน้าอย่างน้อยยี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามตัดสินใจหน้างานด้วยอำนาจเด็ดขาดของตัวเองเด็ดขาด" คิรากรชูนิ้วขึ้นทีละข้อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "สอง... ยกเลิกการใส่รองเท้าส้นสูงลุยไซต์งาน ถ้าผมเห็นคุณใส่รองเท้าแบบนี้เดินเข้ามาในเขตพื้นที่ก่อสร้างของผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว ผมจะสั่งพักงานคุณทันทีสามวัน" "เฮ้! รองเท้าคู่นี้ราคาแพงกว่าเงินเดือนเด็กฝึกงานของคุณอีกนะ! แล้วฉันจะเป็นสถาปนิกที่แต่งตัวสวยๆ เดินตรวจงานไม่ได้หรือไง!" พรินทร์โวยวายเสียงหลง ก้มมองรองเท้าบูทหนังแฟชั่นหัวแหลมของตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ "นี่คือไซต์งานก่อสร้าง ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่นวีคครับคุณพาย" คิรากรตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ชูนิ้วที่สามขึ้นมา "และข้อสุดท้าย... ข้อนี้สำคัญที่สุด" ดวงตาสีเข้มของวิศวกรหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัวอีกครั้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในระยะประชิด "ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่โปรเจกต์นี้ดำเนินต่อ... คุณต้องทานข้าวเที่ยงกับผมทุกวัน" พรินทร์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง "คะ... คุณว่าอะไรนะ?" "ผมพูดชัดเจนดีนี่ครับ" คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวระหง เสียงกระซิบพร่าต่ำกระชากสติของเธอให้หลุดลอย "เนื่องจากผมไม่ไว้วางใจพฤติกรรมของคุณ และเกรงว่าคุณจะแอบไปรื้อถอนโครงสร้างพังๆ ของคุณลับหลังผม... การเอาตัวคุณมาไว้ในสายตาตลอดเวลา คือวิธีที่ดีที่สุด" "คุณมันเผด็จการ! โรคจิต! บ้าอำนาจ!" พรินทร์พ่นคำด่าใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด มือเล็กผลักอกแกร่งเต็มแรงแต่ร่างสูงกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ราวกับเธอเพิ่งผลักกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก "เลือกเอาครับ..." คิรากรขยับเข้าใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับหน้าผากมนเบาๆ ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านทำเอาพรินทร์สมองตื้อตันไปหมด "จะยอมรับสามข้อนี้แต่โดยดี หรือจะให้ผมโทรศัพท์ไปหาผู้บริหารระดับสูง เพื่อขอเปลี่ยนตัวหัวหน้าสถาปนิกใหม่... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป" กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้สถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนปลายจมูกทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะอย่างน่ากลัว ริมฝีปากหยักของคิรากรยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการจำยอมที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นนั้น เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อซ้ำเติมความพ่ายแพ้ชั่วคราวของเธอ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยร่างโปร่งของรินรดา เพื่อนสนิทและผู้ช่วยสาวที่ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "พาย! แย่แล้วแก! ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งว่า... มีปัญหาใหญ่หลวงเรื่องงบประมาณจัดซื้อวัสดุ และคนที่กำลังคุยกับบอสอยู่ตอนนี้คือ..." รินรดาชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสนิทและวิศวกรหนุ่มที่ยืนประชิดติดกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่ คิรากรผละถอยหลังออกไปช้าๆ จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดกับพรินทร์ที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและ... ความเขินอายที่ไม่อาจหาคำมาอธิบาย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพรินทร์เย็นเฉียบลงในพริบตา "คือ... 'พี่ธาม' อดีตคนรักเก่าของแก ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และเขารับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาการลงทุนคนใหม่ของโปรเจกต์นี้ครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ เมทริกซ์ซีโร่