สนามรบกลางไซต์งาน

"ถ้าคุณคิรากรยังยืนกรานจะผ่ากลางเสาหลักเพื่อเดินท่อระบบระบายอากาศแบบลวกๆ แค่เพราะอยากประหยัดงบสามบาทสามสิบสตางค์ โปรดช่วยถอดหมวกนิรภัยแล้วเดินกลับไปนั่งตากแอร์ที่ห้องประชุมเถอะครับ พื้นที่ตรงนี้มันสำหรับคนที่มีสมองไว้คิดเรื่องโครงสร้าง ไม่ใช่เอาไว้ประดับผม" เสียงใสๆ แต่คมกริบเหมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของ พรินทร์ หรือ 'พาย' สถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นละอองของไซต์งานคอนกรีต เธอยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ ของวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเนียบที่สุดในวงการอย่าง คิน คิรากร ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแล็คสีเข้มที่สวมทับด้วยเสื้อกั๊กสะท้อนแสงหยุดชะงัก คินไม่ได้โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียดอย่างที่ใครคาดคิด ตรงกันข้าม... มุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นนิดๆ ด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ เขาสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคาม จนพายต้องผถอยหลังไปชนกับเสาปูนเปลือยโดยอัตโนมัติ "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่ครับ คุณพรินทร์..." คินโน้มใบหน้าลงมาหาด้วยระยะห่างที่อันตรายเกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูนทำให้จังหวะการหายใจของพายสะดุดไปเสี้ยววินาที "แต่ก่อนจะมาสั่งสอนผมเรื่องโครงสร้าง ช่วยจำใส่สมองไว้หน่อยว่า ถ้าเสาต้นนี้ทรุดลงมาเพราะดีไซน์บ้าๆ ของคุณ คนที่ซวยหัวหลุดคนแรกก็คือผม ที่ต้องมารับผิดชอบโปรเจกต์หมื่นล้านนี้กับคุณ!" "ก็ลาออกไปสิครับ ถ้ากลัวนัก!" พายสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมเบือนหน้าหนี ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่คมที่ดุจัดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทั้งคู่ต่างยืนหยัดในพื้นที่ของตัวเอง ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่น้อย บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟปะทุขึ้นมาเงียบๆ ท่ามกลางทีมงานก่อสร้างและโฟร์แมนที่ต่างพากันกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ถอยฉากออกไปยืนเงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่า สงครามประสาทขนาดย่อมระหว่างสถาปนิกสาวกับวิศวกรหนุ่มต้องชะงักงัน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาจากทางเข้าโครงสร้างอาคาร พร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ เชิงหยอกล้อ "โอho... ดูท่าทางโปรเจกต์นี้จะสนุกกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะครับเนี่ย ไม่เจอกันนานเลยนะ... พาย, คิน" ร่างสูงโปรดในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบที่ดูขัดกับบรรยากาศไซต์งานก่อสร้างก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและนัยน์ตาพราวระยับที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดี ธาม หรือ 'พี่ธาม' อดีตคนรักเก่าของพายที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และเขารับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาการลงทุนคนใหม่ของโปรเจกต์นี้ ยืนส่งยิ้มให้พวกเขาทั้งคู่ด้วยท่าทีสบายๆ พายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อเงาอดีตที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปีกลับปรากฏตัวขึ้นกลางไซต์งานแห่งนี้อย่างไม่ทันตั้งตัว ขณะที่คินหุบยิ้มฉับพลัน ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึง เย็นชา และแววตาสนุกสนานเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงระวังอย่างเห็นได้ชัด เคมีรอบตัวเปลี่ยนผ่านจากความเร่าร้อนของการปะทะคารม กลายเป็นแรงกดดันมหาศาลที่ซัดเข้าใส่กันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาสีนิลของคินเหลือบมองธามสลับกับร่างบางของพายที่ยืนนิ่งค้างอยู่ข้างเสาปูน ก่อนที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มจะเหยียดยิ้มเย็นเยียบแล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหมายที่ซ่อนเร้นบางอย่าง "ยินดีต้อนรับกลับมาครับ... หวังว่าการมาของคุณ จะไม่ทำให้งานตรงนี้มันเละเทะไปมากกว่าเดิมนะ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของเมทริกซ์ซีโร่มาโดยตลอดนะครับ