วิศวกรหน้าตายกับสถาปนิกจอมดีด

"ถ้าคุณคินจะกรุณาถอดแว่นสายตาก้นหนาเตอะนั่น แล้วใช้ ‘สมองส่วนหน้า’ พิจารณาแบบแปลนนี้ใหม่อีกสักรอบ คุณน่าจะเห็นว่าเสาต้นนี้ไม่ได้งอกออกมาจากกลางห้องเพื่อความบันเทิงส่วนตัวของผม แต่มันค้ำยันโครงสร้างทั้งหมดที่กำลังจะถล่มลงมาทับหัววิศวกรปากดีอย่างคุณอยู่ครับ" น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรคำรามในไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง พาย พรินทร์ ยืนกอดอกพิงโต๊ะสนามชั่วคราว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย เธอไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะกับไอ้วิศวกรโครงสร้างหน้าตายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและปากหมาเป็นที่หนึ่ง คิรากร หรือ คิน ขยับสันจมูกคมสันด้วยความหงุดหงิด เขาดันกรอบแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบมองสถาปนิกสาวตัวเล็กที่สูงไม่ถึงไหล่เขาด้วยสายตานิ่งเรียบ ทว่าข้างในกลับคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ ปากร้ายๆ ของเขาเหยียดยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่าในทันที "สถาปนิกอย่างคุณคงเรียนมาน้อยเรื่องฟิสิกส์สินะครับ ถึงได้คิดว่าดีไซน์เพ้อเจ้อไร้แก่นสารพวกนี้จะรอดพ้นจากกฎแรงโน้มถ่วงไปได้ เสาต้นนี้ทำให้พื้นที่ใช้สอยเสียประโยชน์ และถ้าผมยอมทำตามแบบที่คุณแก้มา โครงสร้างโซนนี้พังพาบลงมาในวันส่งมอบงาน คนแรกที่จะโดนฟ้องจนหมดตัวก็คือบริษัทผม ไม่ใช่หัวเก๋ๆ ของคุณ" คินย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่าง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกเป็นไฟ "จำใส่สมองไว้นะครับคุณพรินทร์ งานของผมคือความปลอดภัย ไม่ใช่งานศิลปะขายฝันไร้สาระ" "นี่คุณ!" พายสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเป็นชายพุ่งเข้าปะทะจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ความโกรธก็ทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังได้อย่างรวดเร็ว เธอเชิดคางขึ้น แววตาแข็งกร้าว "อย่ามาดูถูกงานของผมนะ ถ้าคุณไม่มีปัญญาคำนวณโครงสร้างตามรูปทรงโค้งมนที่ผมออกแบบ ก็ลาออกไปเป็นผู้รับเหมาสร้างเล้าไก่เถอะครับ!" บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่าน รินรดาที่ยืนถือม้วนพิมพ์เขียวอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ หล่อนรู้ดีว่าเพื่อนรักเป็นคนยอมคนเสียที่ไหน และยิ่งเจอคู่ปรับระดับพญานาคราชอย่างคินแล้วด้วย ไซต์งานนี้คงได้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ก่อนที่คอนโดจะสร้างเสร็จแน่ๆ "พาย พอๆ แก ใจเย็นก่อน" รินรดารีบดึงแขนเพื่อนสาวเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ ให้ทางฝั่งวิศวกรหนุ่ม "คุณคินคะ คือ... แบบนี้ค่ะ ทางเราปรับแก้ตามโครงสร้างที่คุณต้องการเบื้องต้นแล้วจริงๆ นะคะ รบกวนช่วยดูหน้านี้อีกที..." คินเหลือบมองเพื่อนสนิทของพายแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมยังคงไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ "ผมให้เวลาถึงเที่ยงนี้ ถ้าแก้ตัวเลขการรับน้ำหนักตรงนี้ไม่ได้ อย่าหวังว่าผมจะเซ็นอนุมัติหน้างานให้... เชิญทำงานศิลปะเล่นขายของของพวกคุณต่อไปตามสบายครับ" พูดจบ คินก็หมุนตัวเดินกลับไปยังโซนโครงสร้างหลักอย่างไร้เยื่อใย แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อช็อปวิศวะสีเข้มเดินจากไปด้วยท่าทางมั่นคงและชวนหงุดหงิดเป็นที่สุด พายมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความแค้นเคือง มือเรียวสั่นน้อยๆ ด้วยความโมโห "ไอ้... ไอ้คนหยิ่งยโส! ปากแบบนี้ชาติหน้าคงหาเมียไม่ได้หรอก!" พายพึมพำลอดไรฟันอย่างเจ็บใจ "เอาน่าแก ปากจัดแบบนี้แหละ แต่โครงสร้างตึกเขาแน่นจริงนะเว้ย" รินรดาตบไหล่เพื่อนเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "ไปๆ นั่งแก้แบบกันต่อเถอะ ก่อนที่อีตานั่นจะเอาแบบเราไปฉีกทิ้งจริงๆ" เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยง ความวุ่นวายในไซต์งานเบาบางลง พายเดินถือม้วนกระดาษแบบแปลนฉบับแก้ไขรอบที่สามมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานชั่วคราวของวิศวกรหนุ่ม เธอเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ภายในห้องแอร์เย็นฉ่ำ คินกำลังนั่งก้มหน้าตรวจเอกสารบางอย่างบนโต๊ะทำงานที่มีกองพิมพ์เขียวสวมทับกันเป็นตั้ง เขาถอดหมวกเซฟตี้ออกแล้ว วางพาดไว้ข้างตัว เรือนผมสีดำสนิทลู่ลงปรกลู่หน้าผากเล็กน้อย ทำให้เขาดูผ่อนคลายและ... อันตรายต่อหัวใจคนมองมากกว่าเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ พายสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกไปทันที เธอวางม้วนกระดาษกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังจนคินต้องเงยหน้าขึ้นมอง "เสร็จแล้วครับ! แบบฉบับที่คุณท่านต้องการ หวังว่าจะไม่มีข้อติงงี่เง่าอะไรอีกนะ" พายเชิดหน้าพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาดึงม้วนกระดาษเข้าไปใกล้ตัวแล้วคลี่ออกช้าๆ สายตาคมกไล่สายตาอ่านตัวเลขและเส้นสายสถาปัตยกรรมอย่างละเอียด ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานชั่วครู่ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังฮัมเบาๆ นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนพายเริ่มใจไม่ดี กลัวว่าตัวเองจะพลาดจุดคำนวณตรงไหนไปอีก "ก็... พอใช้ได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาในที่สุด "แต่ตรงนี้..." คินขยับตัวเข้ามาใกล้ ชี้ปลายนิ้วลงบนจุดที่เขาต้องการจะสื่อ พายก้มลงมองตามโดยไม่ทันระวังตัวว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันสั้นแค่ไหน ลมหายใจอุ่นๆ ของคินเป่ารดเข้าที่ข้างแก้มเนียนของเธอโดยตรง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสะอ้านทำให้สมองของสถาปนิกสาวตื้อตันไปชั่วขณะ พายชะงัก เงยหน้าขึ้นหมายจะถอยหนี แต่ทว่า... ปลายจมูกของเธอกลับเฉียดเข้ากับปลายจมูกโด่งคมของคินเข้าอย่างจัง! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่พินิจมองเธอใกล้เสียจนเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น คินเองก็ชะงักไปเช่นกัน ร่างสูงค้างอยู่ในท่าโน้มตัวครึ่งๆ กลางๆ ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากริมฝีปากอิ่มของเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้า2ลมหายใจจนแยกไม่ออก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของพายพลันรัวกระหน่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่มันคือความปั่นป่วนแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน "คุณ... ถอยไปเลยนะ" พายเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มือเจ้ากรรมกลับสั่นเทาจนไม่มีแรง คินไม่ยอมขยับ เขายังคงมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คนมองแทบละลาย "ปากดีนักนะสถาปนิก..." เสียงทุ้มพร่าต่ำกระซิบแผ่วเบาริมฝีปากเธอ "แต่เวลาใกล้ชิดแบบนี้... ทำไมเงียบไปล่ะครับ?" ยังไม่ทันที่พายจะได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่น พร้อมกับเสียงหอบแฮกของคนมาใหม่ "พี่คิน! แย่แล้วครับ! เสาโซน C เกิดรอยร้าว..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ