ไข้ป่ากับความใส่ใจ

"คุณจะดื้อเงียบไปถึงไหน พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านความเงียบสงบยามตีสองของไซต์งานรีสอร์ตบนดอยสูง ไม่ได้เจือแววหงุดหงิดอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ หากแต่มันสั่นเครือด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนอย่างสุดความสามารถ บนเตียงสนามพับได้ในห้องพักชั่วคราวของสำนักงานสนาม ร่างบางของมัณฑนากรสาวขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจที่เป่ารดออกมามีความร้อนจัดราวกับเตาไฟ ดวงตาคู่คมที่ปกติมักฉายแววพยศและพร้อมจะเถียงเขาทุกคำ ตอนนี้กลับปรือปรี่ แดงก่ำ และเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "ฉัน... ไม่ได้ดื้อ..." พิมพ์มาดาพยายามเค้นเสียงตอบโต้ แต่ลำคอแหบผากจนแทบไม่มีเสียง ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยอาการหนาวสะท้านสลับกับพิษไข้ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไข้ป่าหรือไข้หวัดใหญ่เล่นงานเธอเข้าอย่างจัง หลังจากลุยตรวจงานกลางสายฝนเมื่อช่วงเย็นโดยดื้อแพ่งไม่ยอมฟังคำเตือนของสถาปนิกหนุ่มจอมเผด็จการ ภูผายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ในมือถืออ่างน้ำใบเล็กและผ้าขนหนูผืนสะอาด สีหน้าของสถาปนิกหนุ่มผู้เนียบทุกระเบียบกระเบื้องบิดเบี้ยวด้วยความเครียดขมึง เขากวาดสายตามองคนดื้อรั้นบนเตียงด้วยความรู้สึกที่ตีรันกันยุ่งเหยิง ทั้งอยากจะดุซ้ำให้หลาบจำ และอยากจะดึงร่างร้อนระอุนั้นเข้ามาสวมกอดไว้เพื่อถ่ายเทความหนาวเหน็บออกไป ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถพิเศษในการทำให้หัวใจของเขากระสับกระส่ายได้ตลอดเวลาจริงๆ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ" ภูผาพ่นลมหายใจออกทางจมูกยาวเหยียด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นไม้ข้างเตียง เขาจัดการบิดผ้าขนหนูหมาดๆ ด้วยมือที่มั่นคง แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวผิดจังหวะยามที่ต้องเอื้อมมือไปแตะสัมผัสผิวเนื้อเนียนที่ร้อนผ่าว เมื่อปลายนิ้วของเขาแตะโดนหน้าผากมน พิมพ์มาดาก็สะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ชอบใจ แต่พิษไข้ทำให้เรี่ยวแรงที่จะปะทะคารมหายวับไปกับตา เธอยอมปล่อยให้ร่างสูงจัดการวางผ้าเย็นลงบนหน้าผากของเธออย่างเงียบๆ "หนо... หนาว..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากแห้งผาก ภูผาชะงัก แววตาสายซึนที่เคยแข็งกระด้างอ่อนยวบลงทันทีในความมืด เขาวางผ้าลงบนหน้าผากเธอ ก่อนจะขยับผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมให้กระชับถึงลำคอ แต่แค่นั้นยังไม่พอเมื่อเห็นอาการสั่นสะท้านของคนตัวเล็ก สถาปนิกหนุ่มตัดสินใจทำในสิ่งที่ปกติเขาไม่มีทางทำเด็ดขาด ชายหนุ่มถอดเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อ แล้วสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน รั้งร่างที่ร้อนรุ่มเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนกว้างอย่างระมัดระวัง พิมพ์มาดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาปะทะแผ่นหลัง ทำให้เธอเผลอขยับเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมกลิ่นฝนและบุคลิกสะอาดสะอ้านที่เป็นเอกลักษณ์ของภูผา ลอยวนอยู่รอบตัว จนเธอเผลอซบหน้าลงกับอกแกร่งนั้น "คุณ... ทำบ้าอะไรเนี่ย..." เธอพึมพำเสียงเบาหวิว แรงต่อต้านมีเพียงศูนย์เปอร์เซ็นต์ "เงียบแล้วนอนซะครับ พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มกระซิบแนบขมับของเธอ น้ำเสียงนั้นปราศจากความเย่อหยิ่ง ถ้อยคำที่มักจะใช้ประชดประชันถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด "ถ้าคุณเป็นอะไรไปตอนนี้ ใครจะเถียงผมเรื่องแบบแปลนห้องครัวล่ะครับ" มัณฑนากรสาวหลับตาลง ปล่อยให้ความอบอุ่นและสัมผัสลูบไล้แผ่นหลังอย่างเบามือเป็นเครื่องกล่อมเกลา ความเจ็บป่วยทำให้เธออ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด และความใกล้ชิดในยามวิกาลนี้ก็สั่นคลอนหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ตลอดทั้งคืน... ภูผาไม่ได้ขยับไปไหนเลย เขาคอยเปลี่ยนผ้าเช็ดตัว ลดไข้ให้เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือหนาคอยปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองคนในอ้อมกอดเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานาน ปากร้ายแค่ไหน แต่หัวใจกลับยอมจำนนต่อผู้หญิงคนนี้ราบคาบ จนกระทั่งยามวิกาลล่วงเลยเข้าสู่ช่วงรุ่งสาง อาการไข้เริ่มทุเลาลง ลมหายใจของพิมพ์มาดากลับมาสม่ำเสมอ และเธอก็หลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลีย ภูผาก้มมองใบหน้ายามหลับใหลของเธอ นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ อย่างเผลอไผล ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องพัก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศอันเปราะบางลงในพริบตา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ภูผา อยู่ข้างในหรือเปล่า คุณพิมพ์ไม่สบายใช่ไหม ให้ผมเข้าไปช่วยดูหน่อยสิ" เสียงทุ้มคุ้นเคยของ *กรณ์* เพื่อนสนิทและตัวชงประจำโปรเจกต์ดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อกสนิทดีนัก ภูผาขมวดคิ้วฉับ ดวงตาคมกริบตวัดมองไปที่ประตูห้องที่กำลังค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ในขณะที่พิมพ์มาดากำลังขยับตัวตื่นเพราะเสียงรบกวน และที่สำคัญ... เขากำลังนอนกอดเธอกลมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ