คอมpliment ที่ไม่ได้ยิน

“ความมั่นใจของคุณ... มันมีไว้สำหรับทำลายงานคนอื่น หรือว่าเอาไว้สร้างผลงานตัวเองกันแน่ครับ คุณพิมพ์มาดา” ภูผาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยายตัวราวกับคลื่นใต้น้ำ หลังจากการเผชิญหน้าดุเดือดระหว่างพิมพ์มาดากับมีนจบลงด้วยสายตาที่เฉือดเฉือน สถาปนิกหนุ่มก้าวเดินเข้ามาในพื้นที่โซนพักผ่อนที่พิมพ์เพิ่งจัดวางเฟอร์นิเจอร์เสร็จหมาดๆ กลิ่นอายของไม้สนและสีทาบ้านอ่อนๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะหันไปมอง เธอเพียงแค่วางพู่กันในมือลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง “ถ้าคุณภูผาหมายถึงการที่ฉันกล้าขัดแย้งกับผู้เชี่ยวชาญระดับคุณมีน... ฉันเรียกว่า ‘ความมืออาชีพ’ ค่ะ ส่วนที่คุณพยายามจะแขวะฉันเนี่ย... ฉันเรียกว่า ‘อคติ’ ถ้าว่างมากนัก ทำไมไม่ไปดูโครงสร้างตึกที่พังลงไปสองตารางนิ้วแทนที่จะมาจ้องจับผิดการจัดวางโต๊ะของฉันล่ะคะ?” ภูผาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ถูกเปลี่ยนโฉมใหม่โดยสิ้นเชิง จากห้องนั่งเล่นจืดชืดกลายเป็นพื้นที่ที่มีจังหวะจะโคนและมิติที่น่าทึ่ง ในใจของชายหนุ่ม... คำชมเชยมากมายประดังเข้ามาเหมือนพายุ เขาประทับใจในลูกเล่นการใช้แสงไฟที่ตกกระทบพื้นไม้ และวิธีที่เธอเลือกใช้ ‘Texture’ ของผ้าบุโซฟาให้ส่งเสริมกับโครงสร้างเหล็กดิบๆ ที่เขาออกแบบไว้ได้อย่างไร้รอยต่อ มันไม่ใช่แค่สวย แต่มันคือการเข้าใจจิตวิญญาณของสถาปัตยกรรมที่เขาพยายามจะสื่อสารออกมา แต่สิ่งที่เขาส่งออกไป คือความเย็นชา “จัดวางได้รกหูรกตาดีนี่ครับ” ภูผาเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ บนขอบโต๊ะ “เฟอร์นิเจอร์ชิ้นนี้มันขัดกับความสมมาตรที่คุณเคยคุยโวไว้... แต่ก็นะ ผมคงคาดหวังความเป็นระเบียบจากคนที่ใช้อารมณ์ตัดสินงานไม่ได้มากหรอก” พิมพ์มาดาก้าวเข้ามาประจันหน้า ความสูงของส้นรองเท้าทำให้อดมองเขาด้วยสายตาท้าทายไม่ได้ “ถ้าคุณมองว่านี่คือความรกรุงรัง นั่นแปลว่าตาของคุณอาจจะเริ่มมีปัญหา หรือไม่... คุณก็แค่อยากเอาชนะฉันจนยอมรับความจริงไม่ได้ว่าสิ่งที่ฉันทำ มันส่งเสริมงานของคุณให้ดีขึ้น” เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา ภูผาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มวูบไหวราวกับมีบางอย่างเต้นเร่าอยู่ข้างใน เขาซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย “ความจริงที่ว่า... คุณกำลังพยายามทำให้ผมเสียสมาธิงั้นเหรอครับ” ภูผาถามเสียงต่ำ นัยน์ตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ “ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลยค่ะ แค่คุณอยู่ใกล้ๆ คุณก็เสียสมาธิเองอยู่แล้ว... หรือจะให้ฉันพูดตรงๆ ว่าจริงๆ แล้วคุณก็แค่ชอบงานของฉัน?” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงทันที ภูผาบดกรามแน่น เขาเกลียดที่เธออ่านเขาออกเสมอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็โหยหาความเฉลียวฉลาดที่มาพร้อมกับความดื้อรั้นนี้อย่างประหลาด “หลงตัวเองเก่ง” เขาตอบกลับ สวนทางกับหัวใจที่เต้นจังหวะรัว “ผมแค่กำลังคิดว่า ถ้าผมรื้อโซฟาตัวนี้ทิ้ง โครงการนี้อาจจะจบเร็วกว่ากำหนด” “ถ้าคุณทำแบบนั้น ฉันจะลาออกต่อหน้าเจ้าของโครงการเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เอาเลยไหมคะ?” พิมพ์ท้าทาย เธอรู้ดีว่าเขาสั่งเธอไม่ได้ และเขาก็ไม่กล้าไล่เธอออกด้วย ภูผาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาแพ้... แพ้ให้กับสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาค่อยๆ ก้าวเลี่ยงผ่านเธอไป แต่ในจังหวะที่หัวไหล่เกือบจะแตะกัน เขากลับหยุดฝีเท้าลงโดยไม่หันไปมอง “แสงตรงมุมนั้น...” เสียงเขาทุ้มต่ำและแผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “คราวหน้าปรับให้มันซอฟต์ลงกว่านี้อีกนิด... แล้วมันจะสมบูรณ์แบบ” พิมพ์มาดาถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอหันกลับไปจะถามให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้หูฝาด แต่แผ่นหลังกว้างของเขาก็เดินห่างออกไปแล้ว *เขากำลังชมเราอยู่หรือเปล่านะ?* คำถามนี้ผุดขึ้นในใจทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้คลี่คลายความสงสัย ประตูบานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นอย่างจงใจ “ภูผาคะ! งานพรีเซนต์ของโครงการถัดไป มีนทำเสร็จแล้วนะ มาดูหน่อยไหมว่ามีนแก้ตามที่คุณเคยบอกไว้หรือยัง?” มีนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ เธอเหลือบมองพิมพ์มาดาด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะคล้องแขนภูผาอย่างถือวิสาสะ พิมพ์มาดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้พุ่งขึ้นมาเต็มอก แต่ก่อนที่ภูผาจะทันได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ภูผาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ—เขานิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหันมาสบตาพิมพ์มาดาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “พิมพ์... ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว” ภูผาเอ่ยเสียงเรียบตัดบทมีนที่ยังคงเกาะแขนเขาอยู่ “เดี๋ยวนี้” เมทริกซ์ซีโร่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ