การปรากฏตัวของนายทหารหนุ่มรูปงาม

"ถ้าคุณแม่ยังกล้าส่งเสียงโวยวายรบกวนเวลาพักผ่อนของฉันอีกแม้แต่คำเดียว ฉันเกรงว่าใบหย่าที่เขียนค้างไว้เมื่อเดือนก่อน คงจะได้ฤกษ์ประทับตราลายมืออย่างเป็นทางการเสียทีนะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคมมีดของหลินว่านหลิว ดังแทรกผ่านม่านผ้าฝ้ายเก่าๆ ของห้องครัว ทะลุเข้าไปถึงลานบ้านจนเสียงโวยวายของแม่สามีที่กำลังแผดเผาบ้านด้วยความโมโหต้องสะดุดกึก หญิงสูงวัยหน้าชาดิกอ้าปากค้าง กลืนคำด่าทอหลายร้อยคำลงคอไปอย่างยากลำบาก ดวงตาฝ้าฟางจ้องมองลูกสะใภ้ที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนแอและก้มหน้าให้ตลอดเวลา แต่วันนี้กลับยืนถือตะหลิวเหล็กด้ามยาวด้วยท่าทางสง่างามราวกับราชinีผู้ครองบัลลังก์ บนเตาอั้งโล่ดินเผาเวลานี้ หม้อตุ๋นยาจีนผสมเนื้อกวางป่าตุ๋นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดีอย่างโป๊ยกั๊ก อบเชย และรากโสมป่าที่เธอแอบดึงออกมาจาก "มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต" ลอยฟุ้งเตะจมูกจนผู้คนที่เดินผ่านหน้าบ้านต่างต้องสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย หลินว่านหลิวแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและผู้คนอดอยาก เธอกลับเนรมิตมื้ออาหารที่หรูหราและบำรุงสุขภาพให้ตัวเองและเด็กๆ ได้อย่างสบายมือ มิติลับในจิตวิญญาณของเธอบรรจุวัตถุดิบชั้นเลิศและเทคโนโลยีสมัยใหม่ไว้ครบครัน ตั้งแต่แป้งสาลีขัดขาว เนื้อสัตว์เกรดพรีเมียม ไปจนถึงเครื่องปรุงรสรสเลิศที่คนในยุค 80 ไม่มีวันจินตนาการถึง "แม่ค่ะ... มีคนมา..." เสียงของเสี่ยวเป่า ลูกชายคนเล็กวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเกาะชายเสื้อ พร้อมกับชี้ออกไปทางประตูรั้วหน้าบ้านด้วยความตกใจ ยังไม่ทันที่หลินว่านหลิวจะได้เอ่ยปากถาม เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะของรองเท้าคอมแบทหนังแท้กระทบกับพื้นดินก็ดังขึ้นเสียก่อน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดทับด้วยรัศมีบางอย่างที่น่าเกรงขาม ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกรีดกريبสะอาดสะอ้าน หมวกแก๊ปทหารปีกโค้งเงางามสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมแต่ทว่าเคร่งขรึมและเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งคนรอบข้างได้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองความเปลี่ยนแปลงภายในบ้านเรือนที่เคยรกร้าง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้านของภรรยา ลู่ถิง... สามีผู้หายหน้าไปปฏิบัติภารกิจลับในค่ายทหารนานหลายเดือน กลับมาถึงบ้านแล้ว! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม่สามีที่เมื่อครู่ยังทำท่าทางเกรี้ยวกราด รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นความเย่อหยิ่งและเตรียมจะพุ่งเข้าไปฟ้องลูกชายทันที "ลู่ถิง! ลูกกลับมาก็ดีแล้ว ดูซิ! สะใภ้ตัวดีของแกมันปีปีนเกลียวฉันขนาดไหน มันขู่จะหย่า... มันไม่เห็นหัวฉันที่เป็นแม่แกอีกต่อไปแล้ว!" ลู่ถิงไม่แม้แต่จะชายตามองมารดาของตนเอง สายตาของนายทหารหนุ่มยศสูงยังคงตรึงอยู่บนร่างของหลินว่านหลิว หัวใจที่เคยด้านชาจากการผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน กลับเต้นกระหน่ำผิดจังหวะเมื่อพบว่าภรรยาที่เขาจำได้ว่าเคยหวาดกลัวและซูบผอม บัดนี้กลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง นัยน์ตากระจ่างใสเต็มไปด้วยความมั่นใจ และที่สำคัญ... กลิ่นอายความเย้ายวนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมันช่างดึงดูดใจจนเขาแทบละสายตาไม่ได้ หลินว่านหลิวางตะหลิวลงบนขอบเตาอย่างใจเย็น เธอใช้ผ้าเช็ดมือสะอาดเช็ดนิ้วเรียวเรียบร้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้ห่างเหินด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มเยาะหยันเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ... คุณสามี" หลินว่านหลิวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ "หวังว่าการกลับมาครั้งนี้ของคุณ จะไม่ใช่การกลับมาเพื่อเซ็นใบหย่าตามที่ฉันเคยยื่นคำขาดไว้นะคะ" ลู่ถิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ภรรยาเรื่อยๆ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายฝุ่นควันสนามรบและเหงื่อไคลจางๆ ปะปนกับกลิ่นหอมหวานของอาหารในหม้อ จนเกิดเป็นมิติความเร้าใจที่แปลกประหลาด เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดของเธอด้วยน้ำเสียงทุบต่ำที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเคร่งขรึม "หย่าอย่างนั้นหรือ..." ลู่ถิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริมฉายแววดุดันแต่ทว่าร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิง "ต่อให้พลิกแผ่นดินจีน หรือเอาชีวิตผมไปแลก คุณก็ไม่มีวันได้หย่าจากผมเด็ดขาด... ว่านหลิว" ท่ามกลางความตกตะลึงของแม่สามีและสายตาที่จดจ้องของชาวบ้านที่แอบมุงดูเหตุการณ์อยู่ที่หน้าประตู ลู่ถิงกลับคว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้หลินว่านหลิวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง "และดูเหมือนว่า... ผมยังมีเรื่องลับบางอย่างที่ต้อง 'สะสาง' กับคุณบนเตียงอีกยาวนานทีเดียว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นและเร้าใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยค่ะ ดัชเชสโพดำ