เตรียมตัวรับมือสามีตัวร้าย

"หย่าเหรอ?... ใครบอกเธอว่าผมกลับมาเพื่อหย่า... ว่านหลิว... ผมกลับมาเพื่อขอจดทะเบียนสมบัติและหัวใจของผมคืนต่างหาก" ประโยคทุ้มต่ำที่เจือด้วยความระคนเวทนาและดื้อรั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงคับแคบ หลินว่านหลิวไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบราวกับหงส์เหนือปทุมชาติมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการเดินทางไกล ลู่ถิงในยามนี้ไม่มีเค้าลางของนายทหารผู้เย็นชาไร้หัวใจหลงเหลืออยู่ มีเพียงแววตาเว้าวอนที่พยายามซ่อนความมั่นใจอันเปี่ยมล้นเอาไว้ใต้กรอบกรามคมสัน "คุณพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกันคะ ผู้กองลู่" ว่านหลิวแค่น ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะหยันอย่างไม่ไว้หน้า "ทะเบียนสมรสที่เราถืออยู่ มันเป็นเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่ผูกมัดคนสองคนที่ไม่รักกันไว้ด้วยอำนาจของตระกูล ในเมื่อคุณทิ้งฉันไว้ที่นี่เผชิญชะตากรรมกับแม่สามีจอมเคี่ยวและหนี้สินรุงรังนานนับปี ตอนนี้ฉันลืมตาอ้าปากได้แล้ว มีเงินทอง มีอิสรภาพ... เหตุใดฉันจึงต้องทนอยู่เป็น 'นางร้าย' ในละครฉากเดิมๆ ที่คุณเป็นผู้กำกับล่ะคะ" นิ้วเรียวสวยปัดแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะไม้เก่าๆ ให้เลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่ม เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดัง *แผละ* เบาๆ แต่กลับบาดลึกในความรู้สึกของคนฟัง เอกสารหย่าร้างที่ร่างขึ้นอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ พร้อมลายเซ็นตวัดด้วยหมึกสีดำสนิทของเธอ... ขาดเพียงลายเซ็นของเขาเท่านั้น ลู่ถิงก้มมองกระดาษแผ่นนั้น แววตาไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายดุดันราวกับพยัคฆ์หิวกระหาย เขาไม่ได้แตะต้องเอกสารแผ่นนั้นแม้แต่น้อย ทว่ากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ร่างสูงใหญ่กดดันจนว่านหลิวต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อไคลและฝุ่นสนามรบโชยเข้าแตะนาสิก ทว่าในขณะเดียวกัน มันก็เจือจางด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสบู่สมุนไพรที่เธอแอบผลิตขึ้นเองจากมิติลับ "เธอคิดว่ากระดาษแผ่นนี้จะตัดขาดเราได้จริงๆ หรือ ว่านหลิว" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนอ่อนลุกชัน "ปีหนึ่งเต็มๆ ที่ผมอยู่ในค่ายทหารชายแดน... ทุกหยาดเหงื่อ ทุกบาดแผลที่ผมแลกมา ไม่ใช่เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลลู่... แต่เพื่อให้ผมมีอำนาจพอที่จะปกป้องผู้หญิงคนนี้จากเงื้อมมือของทุกคน... รวมถึงแม่ของผมเองด้วย" ว่านหลิวชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทว่าสติปัญญาและประสบการณ์จากโลกยุคปัจจุบันก็ทำหน้าที่ดึงเธอให้กลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว "ปกป้องฉันงั้นเหรอคะ?" เธอย้อนถามเสียงสูง ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยัน "วันที่แม่ของคุณมาขนข้าวของในครัวไปจนเกลี้ยง เพื่อเอาไปให้พี่สะใภ้กิน คุณอยู่ที่ไหน? วันที่ฉันต้องหอบสังขารไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อซื้อแป้งมาทำหมั่นโถวประทังชีวิต คุณส่งจดหมายมาถามไถ่สักคำไหม? คำว่า 'สามี' ของคุณ มันมีค่าแค่ยามที่คุณต้องการคนดูแลยามเจ็บป่วย หรือยามที่คุณต้องการรักษาหน้าตาทางสังคมเท่านั้นแหละค่ะ" คำพูดแทงใจดำนี้ทำเอาลู่ถิงถึงกับนิ่งงัน เขาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด เขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าการส่งเงินกลับมาทางบ้านจะเพียงพอ โดยไม่เคยรู้เลยว่ามารดาผู้บังเกิดเกล้าจะใช้อำนาจความอาวุโสกลั่นแกล้งภรรยาตัวน้อยจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด หากเขาไม่ได้รับโทรศัพท์ด่วนจากสายสืบในหมู่บ้านว่าภรรยาคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ทั้งฉลาดเป็นกรด ทำอาหารรสชาติเลิศล้ำจนพ่อค้าคนกลางแย่งกันซื้อ แถมยังมีเงินเก็บก้อนโตจากการค้าขายในตลาดมืด... เขาก็คงไม่มีวันรู้เลยว่าตนเองเกือบจะสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล "ผมยอมรับผิด..." ลู่ถิงเอ่ยเสียงเครือ มือหนายื่นออกไปหมายจะกอบกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ ทว่าว่านหลิวกลับชักมือหลบราวกับสัมผัสของเธอมันรังเกียจเดียดฉันท์เขาเสียเต็มประดา "แต่เรื่องหย่า... ผมไม่มีวันเซ็นเด็ดขาด! สมบัติทั้งหมดที่ผมหามาได้ รวมถึงเงินในบัญชีลับที่ผมยกให้เธอเป็นชื่อของเธอคนเดียวตั้งแต่วันแต่งงาน... มันคือหลักประกันว่าเธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของลู่ถิง และไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากผมได้ ทั้งนั้นรวมถึงแม่ด้วย" *ก๊อกๆๆ!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะบรรยากาศอันตึงเครียด ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีที่ดังทะลุผนังเข้ามาจนแสบแก้วหู "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกกลับมาแล้วทำไมไม่รีบมาหาแม่ ไปยืนซبจ๋อมอะไรอยู่ในห้องนังตัวดีนั่น! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! นังว่านหลิว แกกล้าดียังไงถึงเอาหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไปขายให้คนอื่นจนหมดเกลี้ยงโดยไม่เหลือให้บ้านใหญ่สักชิ้นเดียว แกตั้งใจจะให้ครอบครัวเราอดตายรึไง!" รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าของหลินว่านหลิวทันที นางร้ายผู้เคยอ่อนแอในอดีตบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นนางพญาผู้กุมชัยชนะ เธอปรายตามองสามีหนุ่มที่กำลังทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะกึ่งท้าทาย "ดูเหมือนว่า 'แม่ผู้ประเสริฐ' ของคุณจะมาทวงส่วนแบ่งความอร่อยอีกแล้วนะคะ ผู้กองลู่... ในเมื่อคุณบอกว่ากลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืน งั้นก็เชิญออกไปจัดการปัญหา 'ครอบครัว' ของคุณให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ ส่วนเอกสารหย่าแผ่นนี้..." ว่านหลิวหยิบกระดาษขึ้นมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะฉีกมันออกเป็นสองส่วนต่อหน้าต่อตาเขา "ฉันยังไม่รีบ... ไว้ฉันอารมณ์ดีเมื่อไหร่ค่อยร่างใหม่ก็ยังไม่สาย!" พูดจบเธก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงไปยังประตูหลังที่เชื่อมต่อกับห้องครัว มิติลับในห้วงสำนึกส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ "เป็ดพะโล้สูตรโบราณ" ที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จสมบูรณ์จากวัตถุดิบชั้นเลิศในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษ กลิ่นเครื่องเทศจีนหอมฟุ้งเตะจมูกลอยทะลุออกไปนอกหน้าต่าง ผสมผสานกับกลิ่นซีอิ๊วดำและน้ำตาลเคี่ยวจนเหนียวข้นเย้ายวนใจ สร้างความปั่นป่วนให้กับกระเพาะอาหารของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรทันที เสียงโวยวายที่หน้าบ้านเงียบลงชั่วขณะเมื่อกลิ่นอาหารอันโอชะลอยไปแตะจมูกของแม่สามีและบรรดาญาติมิตรที่แห่กันมามุงดูเหตุการณ์ ลู่ถิงมองตามร่างระหงที่เดินหายเข้าไปในครัวด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ เขาไม่ได้รู้สึกโกรธที่เธอฉีกเอกสารหย่าทิ้งเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... หัวใจของนายทหารหนุ่มกลับเต้นระส่ำด้วยความเร่าร้อนและหลงใหลในความพยศของภรรยาคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวตามเข้าไปง้อภริยาต่อในครัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารสื่อสารคนสนิทก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับกระดาษโทรเลขฉุกเฉินในมือ สีหน้าของลูกน้องหนุ่มซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด "ผู้กองครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับที่ชายแดน... สายลับที่เราส่งไปสืบเรื่อง 'กลุ่มค้าอาวุธเถื่อน' ส่งข่าวลับมาว่า... เป้าหมายตัวฉกาจกำลังเคลื่อนพลมายังหมู่บ้านของเราในคืนนี้!" ลู่ถิงชะงักฝีเท้าทันที รอยยิ้มคลั่งรักบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นดุดันของนายทหารสนามรบในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทางห้องครัวที่ภรรยากำลังปรุงอาหารอย่างสบายใจ... ก่อนที่สายตาจะตกลงบนเงาดำปริศนาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านอย่างน่าสงสัย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นและเร้าใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยค่ะ