เผชิญหน้ากันครั้งแรกระหว่างสามีภรรยา

เสียงกระแทกของสัมภาระกระทบพื้นเรือนไม้เก่าดังโครมคราม สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของนายทหารหนุ่มผู้เพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านพักในค่ายทหาร ลู่ถิงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องโถงที่บัดนี้ไร้เงาความสกปรก รกรุงรัง หรือกลิ่นอับชื้นที่เขาเคยจำฝังใจเมื่อหลายเดือนก่อน ตรงกันข้าม... บ้านพักหลังนี้สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนตุ๋นโชยเตะจมูก เจือด้วยความหอมหวานมันของกะทิและข้าวเหนียวมูลที่ทำเอาต่อมรับรสในปากทำงานอย่างไม่รู้ตัว "ว่านหลิว! เธอรื้อบ้านทำไมอีก!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องด้วยความเหลืออด เขาคิดว่าภรรยาจอมขี้เกียจและสร้างแต่เรื่องปวดหัวคนนี้คงจะผลาญเงินจนหมดบ้านไปอีกตามเคย ทว่า... ไม่มีเสียงโวยวายตรรกะวิบัติ หรือเสียงกรีดร้องตบตีโวยวายดังเช่นในอดีต เงาร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากห้องครัว มือเรียวบางสวมผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้านกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับหยดน้ำที่ปลายเล็บมืออย่างใจเย็น หลินว่านหลิวเงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศนายร้อยที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและหยาดเหงื่อด้วยความเรียเฉย มุมปากอิ่มแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบางเบาที่ฉายความเย่อหยิ่งอย่างปิดไม่มิด ลู่ถิงชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ นี่น่ะหรือ... หลินว่านหลิว? สตรีตรงหน้าเขาในยามนี้ไม่มีเค้าลางของความโทรม หม่นหมอง หรือความน่ารำคาญใจแบบเดิมหลงเหลืออยู่เลย ใบหน้ารูปไข่เนียนละเอียดผุดผ่องราวนมโคชั้นดี ดวงตากลมโตสุกสกาวราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด เรือนร่างอ้อนแอ้นแต่ทว่าอัดแน่นด้วยส่วนโค้งเว้าอันน่าดึงดูดภายใต้ชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่เข้ารูปพอเหมาะ ความมั่นใจและรัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอดุจดั่งราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ ทำให้ทหารหาญผู้ผ่านสนามรบมาโชคโชนอย่างเขาถึงกับเผลอถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "กลับมาเร็วกว่ากำหนดนี่คะ คุณสามี" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนเรียวปากคู่นั้นไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "หรือว่าข่าวลือเรื่องที่คุณโดนพักงานเพราะช่วยลูกน้องออกหน้าผิดที่ผิดทาง จะเป็นเรื่องจริงจนคุณไม่มีหน้าจะอยู่กองร้อยกันแน่ล่ะคะ?" "หลินว่านหลิว! เธอ... พูดจาเหลวไหลอะไร!" ลู่ถิงหน้าตึงขึ้นมาทันที ความโกรธพุ่งพล่านแต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาในอก หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะโดยไม่ทราบสาเหตุ "ฉันเป็นสามีเธอนะ กล้าดียังไงมาพูดจาถางถางฉันแบบนี้ อยากหย่าจนตัวสั่นนักใช่ไหม ถึงได้ทำตัวประหลาดทำเป็นไม่แยแสฉันแบบนี้!" หลินว่านหลิวแค่นหัวเราะในลำคอ "หย่าเหรอคะ?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่กลับเชือดเฉือนหัวใจคนฟังได้อย่างเจ็บแสบ "ดิฉันเคยขอคุณนับร้อยครั้ง แต่เป็นคุณเองไม่ใช่หรือคะที่เหนี่ยวรั้งใบหย่านั้นไว้ด้วยข้ออ้างเรื่องหน้าตาทางสังคมและคำสั่งผู้บังคับบัญชา? แต่ตอนนี้... บอกตามตรงนะคะ ความอดทนของดิฉันที่มีต่อผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณมันหมดลงไปนานแล้วค่ะ" คำพูดที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งทำให้ลู่ถิงถึงกับพูดไม่ออก สายตาที่เธอมองเขาในยามนี้ไม่ใช่สายตาของภรรยาที่เกาะสามีแดกและเรียกร้องความสนใจอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลา ความเย่อหยิ่งและทรนงตนที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้านั้นกลับทรงพลังจนดึงดูดสายตาของเขาให้ละไปไหนไม่ได้ กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอบอวลมาจากในครัวเริ่มทำให้บรรยากาศตึงเครียดเจือจางลงด้วยความหิวโหย แต่มิติในใจของลู่ถิงกลับปั่นป่วนยิ่งกว่าพายุฝน "แล้วนั่น... กลิ่นอะไร?" ลู่ถิงพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนในใจ ดวงตาคมเหลือบมองไปยังหม้อดินเผาบนเตาถ่านที่ส่งควันกรุ่น "ข้าวเหนียวมะม่วงน้ำกะทิเคี่ยวสูตรพิเศษค่ะ" หลินว่านหลิวตอบเสียงเรียบ เธอหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในครัวโดยไม่สนใจไยดีสามีที่ยืนแข็งค้างเป็นหุ่นยนต์อยู่กลางห้อง "ถ้าคุณยังพอมีมารยาทเหลืออยู่บ้าง ก็ไปล้างหน้าล้างตาแล้วนั่งรอที่โต๊ะซะนะคะ เผื่อว่าอาหารมื้อนี้จะช่วยเยียวยาสติปัญญาอันน้อยนิดของคุณให้กลับเข้ารูปเข้ารอยได้บ้าง" ลู่ถิงยืนกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังระหงที่หายเข้าไปในห้องครัวด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนคลั่งไคล้ ผู้หญิงคนนี้... เปลี่ยนไปจนเขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าที่อันตรายที่สุดในชีวิต ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าตามเข้าไปเพื่อสะสางบัญชีแค้นให้รู้เรื่อง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรุนแรงขัดจังหวะ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "พี่ถิง! พี่ถิงอยู่ไหมคะ!" เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดีดังแว่วมาจากนอกประตูก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "แม่บอกว่าพี่กลับมาแล้ว ฉันทำซุปไก่ตุ๋นยาจีนมาฝาก... อุ๊ย!" ร่างของเหมยเซียง หญิงสาวจากหมู่บ้านเดียวกันผู้มีความทะเยอทะยานสูง ชะงักกึกอยู่ตรงธรณีประตู รอยยิ้มหวานเชื่อมบนใบหน้าแข็งค้างทันทีเมื่อสบตากับหลินว่านหลิวที่เดินถือถาดข้าวเหนียวมะม่วงออกมาจากห้องครัวพอดี หลินว่านหลิวหรี่ตามองผู้มาเยือน รอยยิ้มการค้าผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น... งานเลี้ยงต้อนรับสามีตัวดีกับชู้รักจำเป็น กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ