กลิ่นซุปไก่ตุ๋นสะกิดใจสามี

ควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามโพล้เพล้ไม่ได้มาจากกองไฟไล่ยุงธรรมดา หากแต่มันคือกลิ่นอายของความย่อยยับที่กำลังคืบคลานเข้ามาในความรู้สึกของใครบางคน หลินว่านหลิวใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปในหม้อดินเผาใบใหญ่ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ รอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากของเธอนั้นช่างเยือกเย็นและเฉียบคมเสียจนแม้แต่ลมหนาวพัดผ่านก็ยังต้องหลบทาง เมนูในวันนี้ไม่ใช่แค่การประทังชีวิต แต่มันคือ "อาวุธ" ชิ้นเอกที่เธอตั้งใจจะใช้ต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ—สามีตัวดีผู้เพิ่งกลับจากค่ายทหารพร้อมกับ "ภาระทางใจ" ที่เขาไม่ได้ก่อขึ้นเอง แต่ดันไร้ปัญญาปฏิเสธ “หอมเกินไปแล้วนะคะคุณแม่... กลิ่นโสมป่ากับรากบัวตุ๋นซี่โครงหมูแบบนี้ ต่อให้เป็นเซียนบนสวรรค์ก็ยังต้องตบะแตก” เสียงกระซิบกระซาบจากเสี่ยวหลิน ลูกมือตัวน้อยที่เธอรับมาช่วยงานดังขึ้นพร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ “ก็เพราะมันหอมจนเกินห้ามนี่แหละค่ะ คนพวกนั้นถึงได้เดินตามกลิ่นมาเหมือนสุนัขดมกลิ่น” ว่านหลิวปรายตามองไปยังแนวรั้วไม้ไผ่เบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นตา กำลังก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในเขตบ้าน พร้อมกับหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่ดูขัดกับบรรยากาศชนบทแห่งนี้ลิบลับ นั่นคือ "ไป๋ชิงชิง" ลูกสาวท่านรองผู้บัญชาการที่ใช้มารยาออดอเซาะจนลู่ถิงต้องพามาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันชั่วคราว อ้างว่ารถบรรทุกทหารเสียกลางทางและเธอไม่มีที่ไป น่าขำเสียจริง... ในยุคสมัยที่รถราหายากเช่นนี้ แต่แม่ดอกบัวขาวผู้นี้กลับมีเรี่ยวแรงเดินเท้าข้ามภูเขามาถึงหน้าบ้านของเธอได้อย่างหน้าตาเฉย โดยมีสามีผู้ซื่อบื้อของเธอกุมกระเป๋าเดินทางให้อย่างทะนุถนอม “พี่ลู่ถิงคะ... ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะ เดินมาไกลขนาดนี้ขาแทบจะก้าวไม่ไหวอยู่แล้ว” เสียงหวานหยดราวน้ำเชื่อมละลายดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงที่ทำท่าจะล้มลงพิงแผงอกกว้างของนายทหารหนุ่ม ลู่ถิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความอึดอัด มือหนาชะงักค้างกลางอากาศว่าจะประคองไว้ดีหรือไม่ เขารู้สึกผิดบาปในใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเมื่อกวาดสายตาไปเห็นภรรยาของตนกำลังยืนถือทัพพีตักซุปด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้างดงามที่มักจะเฉยชาใส่เขาเสมอในยามนี้กลับเรียบเฉยราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ไร้ระลอกคลื่น ยิ่งทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระวนกระวายจนแทบหายใจไม่ออก “ว่านหลิว... ฉัน... ผมพาชิงชิงมาพักด้วยสักคืน รถของกองทัพมัน...” ลู่ถิงพยายามเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบฉายแววเว้าวอนและหวาดหวั่นอย่างที่ลูกน้องในค่ายไม่มีวันได้เห็น “ไม่ต้องอธิบายหค่ะ กองทัพของสามีดิฉันยิ่งใหญ่คับฟ้า จะพาใครเข้าบ้านย่อมเป็นสิทธิอันชอบธรรมอยู่แล้วนี่คะ” หลินว่านหลิวตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอยังคงก้มหน้าก้มตาเคี่ยวซุปต่อไป ไม่แม้แต่จะชายตามองแขกผู้มาเยือนด้วยซ้ำ ทว่า... ในวินาทีที่ไอน้ำจากหม้อซุปพัดพาเอาละอองความหอมหวานของเนื้อหมูตุ๋นซีיועซีอิ๊วชั้นดี ผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีนโบราณลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณนั้น *จ๊อก...* เสียงท้องร้องโครกครากอย่างดังจนได้ยินไปทั่วทั้งลานบ้าน ไม่ใช่เสียงของเสี่ยวหลิน ไม่ใช่เสียงของไป๋ชิงชิงที่กำลังทำหน้ากระอักกระอ่วน แต่เป็นเสียงจากท้องของนายทหารหนุ่มผู้มีระเบียบวินัยเคร่งครัดอย่างลู่ถิงเอง! ใบหน้าคมเข้มที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความอัปยศอดสู ตลอดชีวิตในค่ายทหาร เขาไม่เคยเสียอาการต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาและศัตรูหน้าไหน แต่เวลานี้ กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับกลิ่นอาหารฝีมือภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้งให้อยู่โดดเดี่ยว หลินว่านหลิวหยุดมือที่กำลังถือทัพพี มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ายวน เธอดับเตาไฟช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาสบตาตึงกับสามีตัวดีที่ยืนกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว “ดูท่าทาง... อาหารมื้อนี้คงจะหอมถูกใจแขกคนสำคัญของคุณสามีสินะคะ งั้นก็เชิญร่วมโต๊ะด้วยกันสิคะ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ข้าวทุกเม็ดในบ้านหลังนี้ ดิฉันเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อ... และคนที่ไม่อยู่ใน ‘โควตา’ อาจจะต้องจ่ายค่าน้ำร้อนค่าข้าวด้วยราคาที่คาดไม่ถึงเลยล่ะค่ะ” ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ประกายในแววตานั้นคมกริบราวนิดดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น ทิ้งให้ลู่ถิงยืนแข็งค้างอยู่กับที่ ขณะที่ไป๋ชิงชิงหน้าถอดสีเพราะรับรู้ได้ทันทีว่า... สะใภ้ตัวร้ายบ้านลู่คนนี้ ไม่ใช่หมูในอวยให้รังแกง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" เสมอมานะคะ