"นี่คือหยวนสุดท้ายที่เหลือจากยอดขายวันนี้... ห้าสิบเจ็ดหยวนถ้วน"
หลินว่านหลิวพึมพำกับตัวเองขณะหย่อนแบงก์สิบหยวนใบสุดท้ายลงในกล่องเหล็กเก่าๆ ใต้เตียง เสียงกระดาษธนบัตรเสียดสีกันเป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในโลกสำหรับเธอ กลิ่นอายของความเหน็ดเหนื่อยจากการปรุงหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วขายในตลาดมืดเมื่อเช้าจางหายไป เหลือเพียงความหอมหวานของกำไรมหาศาลที่ค่อยๆ พอกพูนขึ้นในแต่ละวัน
หญิงสาวคลี่รอยยิ้มบางเบา ดวงตาคู่สวยส่องประกายวาววับราวกับอัญมณี ในอดีตเธอคือนักบริหารที่กุมบังเหียนบริษัทข้ามชาติ แต่ในยุค 80 นี้ เธอคือ 'สะใภ้ตัวร้าย' ที่แม่สามีผู้ปราดเปรื่องเรื่องขูดรีดอย่าง 'แม่ถิง' หมายหัวไว้ แต่ใครจะสนกันเล่า? ในเมื่อใต้เตียงหลังนี้คือขุมทรัพย์ที่นางมารร้ายอย่างเธอเป็นผู้ครอบครองเพียงผู้เดียว
"จักรเย็บผ้า... ถ้ามีเครื่องจักรดีๆ สักตัว การผลิตชุดนอนผ้าซาตินลวดลายที่ฉันออกแบบไว้ก็น่าจะเริ่มได้เสียที" เธอคำนวณในใจขณะหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจดรายการค่าใช้จ่าย การจะร่ำรวยในยุคนี้ไม่ได้อาศัยแค่โชคชะตา แต่มันคือการวางหมากที่เฉียบคม การมีจักรเย็บผ้าไม่ใช่แค่การยกระดับชีวิต แต่มันคือการสร้างอาณาจักรเครื่องนุ่งห่มที่ไม่มีใครกล้าดูแคลน
*ก๊อก ก๊อก*
เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ดังขึ้นเบาๆ แต่จังหวะการเคาะที่มั่นคงและหนักแน่นนั้นทำให้หลินว่านหลิวรู้ทันทีว่าเป็นใคร เธอรีบเก็บกล่องเหล็กและสมุดบันทึกเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปเปิดประตู
ลู่ถิงยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง ร่างกายกำยำในชุดทหารสีเขียวมะกอกดูสะอาดสะอ้านผิดปกติ กลิ่นสบู่ก้อนจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความร้อนแรงของบุรุษเพศลอยมากระทบจมูก เขามองภรรยาที่ดูมีน้ำมีนวลขึ้นหลังจากที่เขาคอยหาสิ่งของดีๆ มาปรนเปรอไม่ขาดสาย สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันเหมือนทหารในกองร้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความโหยหาและซื่อตรงจนน่าใจหาย
"ทำไมยังไม่นอน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม มือหนาถือถ้วยแก้วที่มีไอระเหยจางๆ ของน้ำขิงร้อนมาด้วย
"กำลังวางแผนอนาคตอยู่น่ะค่ะ" หลินว่านหลิวตอบพลางเบี่ยงตัวเปิดทางให้เขาเข้ามาในห้อง "คุณล่ะคะ? วันนี้ไม่มีเวรดึกหรืออย่างไร"
ลู่ถิงเดินเข้ามาวางถ้วยน้ำขิงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า สายตาเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังสำรวจพื้นที่รบ แต่ทว่าในความรู้สึกของเขานั้นกลับมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ เขาเหลือบเห็นเศษผ้าลายดอกไม้ที่เธอตัดเย็บทิ้งไว้บนเก้าอี้ ก่อนจะหันมามองใบหน้าภรรยาที่ดูสว่างไสวขึ้นภายใต้แสงตะเกียงน้ำมัน
"ว่านหลิว..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนแทบกระซิบ "แม่... วันนี้แม่บ่นเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านอีกแล้ว ผมเลยเอาเงินเดือนส่วนที่เหลือให้ท่านไปบ้าง เพื่อให้ท่านสบายใจ"
หลินว่านหลิวขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยกลอุบาย "ทำดีแล้วค่ะลู่ถิง คนเป็นลูกต้องกตัญญู ส่วนฉัน... ก็แค่สะใภ้ที่ต้องรู้จักเก็บหอมรอมริบเพื่ออนาคตของเราสองคน"
เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดของเขากระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอ เธอรู้ดีว่าชายคนนี้หลงใหลในความเฉลียวฉลาดและการเปลี่ยนแปลงของเธอเพียงใด เธอไม่ได้บอกเขาว่าในห้องนี้มีเงินซ่อนอยู่กี่หยวน และนั่นคือความลับที่แสนหวานที่สุด
"ฉันอยากได้จักรเย็บผ้าสักเครื่องค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นพลางลูบแขนเสื้อของเขาเบาๆ "จักรตัวเก่าของแม่มันพังไปนานแล้ว ถ้ามีเครื่องใหม่ ฉันจะตัดเสื้อสวยๆ ให้คุณใส่ตอนไปร่วมงานเลี้ยงกองทัพดีไหมคะ?"
ลู่ถิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ามือเล็กๆ ของเธอมาจุมพิตที่หลังมืออย่างถือสิทธิ์ "ถ้าคุณต้องการ ผมจะไปหามาให้เอง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร"
คำว่า 'แลกด้วยอะไร' ทำให้หัวใจของหลินว่านหลิวเต้นผิดจังหวะ เธอไม่ได้แค่ต้องการจักรเย็บผ้า แต่เธอต้องการดึงชายผู้นี้ให้มาเป็นหมากตัวสำคัญในแผนการสร้างอาณาจักรธุรกิจของเธอ ในเมื่อเขาซื่อสัตย์และคลั่งรักเธอขนาดนี้ การจะคุมทัพเรือนหรือทัพเงินทองก็ดูจะไม่ใช่เรื่องยาก
ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้ง เสียงตึงตังจากหน้าต่างไม้ฝั่งระเบียงก็ดังแทรกเข้ามา ลู่ถิงเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาในทันที เขารีบผลักภรรยาไปไว้ด้านหลังก่อนจะพุ่งตัวไปยังหน้าต่างด้วยสัญชาตญาณทหาร เขาคว้าตัวบุคคลที่แอบฟังอยู่ภายนอกเข้ามาข้างในได้อย่างทันท่วงที
แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าของแม่สามี 'แม่ถิง' ที่กำลังหน้าซีดเผือดเพราะความตกใจ ในมือของนางถือบัญชีรายรับรายจ่ายของบ้านที่เธอพยายามแอบจดมาตลอด แต่สายตาของแม่ถิงกลับจ้องเขม็งไปที่รอยแยกของแผ่นไม้ใต้เตียงซึ่งเผยให้เห็นมุมของกล่องเหล็กที่หลินว่านหลิวเพิ่งซ่อนไปเมื่อครู่
"นั่นอะไร... ว่านหลิว! แกซ่อนสมบัติอะไรไว้ใต้เตียง!" แม่ถิงตวาดเสียงสั่นพลางพยายามสะบัดตัวจากการจับกุมของลูกชาย
หลินว่านหลิวไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ยิ้มหยันพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาเยือกเย็นมองแม่สามีด้วยความนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่าถึงเวลาที่ต้อง 'เช็คบิล' ให้สาสมกับการที่ถูกรังแกมานาน
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 9 กับการวางแผนของสะใภ้ตัวร้ายด้วยกันนะคะ!
เมียตัวร้ายยุค 80 ขอหย่าแล้วไปรวย•ตอนที่ 9
สะใภ้ผู้ร่ำรวยเงียบๆ คนเดียว
ผลงานโดย ดัชเชสโพดำ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ดัชเชสโพดำ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เมียตัวร้ายยุค 80 ขอหย่าแล้วไปรวย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!