สินค้าล็อตแรกในตลาดมืด

"ถ้าพวกท่านยังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้าตรอกนี้อีกครึ่งคำ ข้าจะถือว่าเงินมัดจำห้าสิบหยวนเมื่อครู่เป็นอันโมฆะ... และอย่าหวังจะได้เห็นเงาหัวข้าอีกเป็นครั้งที่สอง!" น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบแต่ทรงพลังดังลอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมศีรษะผืนหนา ดวงตาคู่คมที่ทอดมองผ่านช่องหมวกสานไผ่ฉายแววเฉียบขาดจนชายฉกรรจ์ร่างกำยำสองคนที่ทำท่าจะอ้าปากเถียงถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พวกมันเป็นขาใหญ่ประจำตลาดมืดใต้ดินเขตสาม ย่อมดูออกว่าสตรีลึกลับเบื้องหน้ามิใช่ชาวบ้านธรรมดาที่ยอมให้ข่มเหงได้ง่ายๆ แม้รูปร่างจะดูบอบบางอรชร แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสารวัตรทหารเสียอีก หลินว่านหลิวกวาดสายตามองกระสอบป่านสองใบที่วางอยู่บนพื้นดินชื้นแฉะ มุมปากภายใต้ผ้าคลุมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ในยุคปี 1980 ที่ข้า้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องใช้คูปองปันส่วนแม้กระทั่งการซื้อแป้งสาลีหรือน้ำมันหมูสักหยด ตลาดมืดแห่งนี้จึงเปรียบเสมือนเส้นเลือดใหญ่ใต้ดินที่หล่อเลี้ยงความอยู่รอดของผู้คน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่มีซูเปอร์มาร์เก็ตอเนกประสงค์ติดตัวมาด้วย! เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน หลินว่านหลิวเพิ่งจัดการหยิบเนื้อหมูสามชั้นติดมันที่ถูกแช่แข็งไว้อย่างดีในห้องเย็นมิติ ออกมาหั่นแบ่งเป็นชิ้นหนาพอดีคำ พร้อมด้วยแอปเปิ้ลแดงลูกโตผิวเกลี้ยงเกลาส่งกลิ่นหอมหวานยวนใจ และส้มเขียวหวานคัดพิเศษอีกหนึ่งเข่งใหญ่ สินค้าพรีเมียมที่ไร้ร่องรอยการเน่าเสียและปราศจากรอยตำหนิเหล่านี้ คือสิ่งที่หาไม่ได้แม้กระทั่งในห้างสรรพสินค้าหลวง "ตกลงตามนี้... เนื้อหมูสามชั้นกิโลกรัมละสองหยวนครึ่ง แอปเปิ้ลนี่คิดเป็นลูก ลูกละแปดเหมา ทั้งหมดนี่ข้าเหมาเอง!" เสียงแหบพร่าของชายสูงวัยสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำดังขึ้น เขาคือ 'เฒ่าเฉิน' เจ้าพ่อตลาดมืดผู้กุมอำนาจการค้าใต้ดินแห่งนี้ มือเหี่ยวย่นยื่นปึกธนบัตรสีแดงและเขียวออกมาตรงหน้า พร้อมกับกวาดตามองสินค้าในกระสอบด้วยความกระหาย หลินว่านหลิวรับเงินปึกนั้นมาอย่างไม่รีบร้อน นางใช้นิ้วเรียวยาวดีดเช็คความหนาของกระดาษธนบัตรด้วยความคุ้นเคย สมัยเป็นผู้บริหารสาวในโลกเดิม นางเคยสะพัดเงินหลักร้อยล้านมาแล้ว นับประสาอะไรกับเงินสดสองร้อยหยวนในยุคแปดศูนย์ที่ถือว่ามั่งคั่งพอจะซื้อจักรเย็บผ้าซิงเกอร์ได้ถึงสองเครื่อง! "ตาเฒ่าเฉิน ตาถึงไม่เบานี่คะ..." หลินว่านหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดต่ำให้ฟังดูแหบพร่าและมีอายุขึ้นเล็กน้อย เพื่อป้องกันการถูกจดจำ "สินค้าล็อตแรกนี้ ข้าถือว่าเราเปิดทางค้าขายกันด้วยดี หวังว่าครั้งหน้า... ข้าจะได้เห็นความจริงใจที่มากกว่าแค่คำตกลงปากเปล่า" "ฮ่าๆๆ แม่นางน้อย... ไม่สิ ท่านผู้มีพระคุณ! ท่านมีของดีระดับนี้อยู่ในมือ ต่อให้ต้องเอาหัวรับประกัน ข้าเฒ่าเฉินก็กล้าเอาคอเป็นเดิมพันว่าไม่มีใครกล้าตุกติกกับท่านแน่นอน!" เฒ่าเฉินหัวเราะรơiร่าด้วยความพึงพอใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเมื่อนึกถึงกำไรมหาศาลที่จะได้จากการนำผลไม้สดๆ และเนื้อหมูชั้นดีเหล่านี้ไปส่งต่อให้พรรคพวกคหาสน์ใหญ่ ในขณะที่การซื้อขายกำลังจะเสร็จสิ้นสมบูรณ์ สัญชาตญาณอันเฉียบคมของหลินว่านหลิวก็กระตุกวูบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากพร้อมด้วยเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนดังใกล้เข้ามาจากปากทางเข้าตรอกมืด "หยุดอยู่ตรงนั้น! ทางเจ้าหน้าที่ตรวจพบการลักลอบค้าขายผิดกฎหมาย ปิดล้อมทุกด้านอย่าให้ใครหนีไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเฉียบขาดของนายทหารยศสูงดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความมืด เฒ่าเฉินหน้าถอดสีทันที ร่างชราสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ฉิบหายแล้ว! สารวัตรทหารกวาดล้างกะทันหัน! แม่นาง... ทำยังไงดี!" หลินว่านหลิวไม่แม้แต่จะแสดงอาการตื่นตระหนก สมองอันปราดเปรื่องคำนวณความน่าจะเป็นในเสี้ยววินาที นางกวาดเงินทั้งหมดเก็บเข้ามิติลับอย่างไร้ร่องรอย ก่อนจะหันหลังเตรียมพุ่งตัวเข้าสู่มุมอับของกำแพงอิฐเก่าเพื่อหลบหนี แต่ทว่า... เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกลับก้าวออกมาขวางทางดักหน้านางเอาไว้เสียก่อน แสงไฟฉายจากกระบอกเหล็กสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายสันเหลี่ยมดั่งรูปสลัก ดวงตาคมกริบทรงอำนาจมองทะลุผ่านผ้าคลุมหน้าของนางอย่างแม่นยำ ร่างสูงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มไร้รอยยับ กลิ่นอายความดุดันและกลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก หลินว่านหลิวชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบไปสามจังหวะ ...ให้ตายเถอะ สามีทหารผู้เคร่งขรึมและซื่อตรงของนาง เหตุใดจึงมาโผล่อยู่ในปฏิบัติการกวาดล้างตลาดมืดแห่งนี้ได้เล่า! ลู่ถิงเฟิงหรี่ตาลงมองภรรยาตัวแสบที่แอบหนีสามีมาหาเงินเข้ากระเป๋าในยามวิกาล มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หลินว่านหลิวถึงกับขนลุกซู่ "ภรรยา... เที่ยวกลางคืนเก่งถึงเพียงนี้ กล้าดียังไงถึงแอบสามีมาทำมาค้า ธุรกิจใหญ่โตเช่นนี้... กลับบ้านเราคงต้อง 'เคลียร์บัญชี' กันยาวหน่อยแล้วกระมัง?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ!