สาดน้ำไล่ความหน้าด้าน

"สวัสดีครับ คุณสะใภ้ลู่... ผมได้รับรายงานว่า สินค้าล็อตใหม่ของคุณพร้อมส่งออกตลาดมืดเมืองหลวงแล้วใช่ไหมครับ?" ประโยคคำถามเจือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเรียบร้อย แต่แววตากลับระยิบระยับด้วยความโลภ ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่สานของบ้านหลังน้อย หลินว่านหลิวชะงักมือที่กำลังเคี่ยวซอสหมูผัดพริกหอมกลิ่นฟุ้งในกระทะเหล็ก เธอยืนนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ปรายตามองแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนั้นผ่านม่านไอความร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นมา รอบบริเวณบ้านของเธอในยามนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ชายแปลกหน้าผู้นั้น หากแต่ร่างของแม่สามีจอมเคี่ยวและบรรดาญาติฝ่ายสามีตัวดีอีกสาม-สี่คนกำลังยืนออกันอยู่หน้าบ้านด้วยสีหน้ากระมิดกระเมี้ยนและคาดหวัง พวกเขาคงคิดว่าอาศัยจังหวะที่ลู่ถิงไปปฏิบัติราชการชายแดน แล้วจะสามารถบุกเข้ามาฮุบผลประโยชน์จากกิจการลับที่กำลังเติบโตของเธอได้ง่ายๆ สินะคะ ว่านหลิววางตะหลิวไม้ลงบนขอบกระทะอย่างเชื่องช้า ท่าทางไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง เธอก้าวเดินออกจากห้องครัวด้วยจังหวะจะโคนหนักแน่น เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นดินแห้งสนิทดัง *กรับๆ* คล้ายจังหวะกลองศึกที่กำลังเร้าเรืองในอกของผู้รุกราน "ตลาดมืดเมืองหลวงหรือคะ?" ว่านหลิวเอ่ยทวนคำ เสียงใสแต่ทรงพลังกังวานก้องไปทั่วบริเวณ "น่าเสียดายจริงนะคะที่ฉันเป็นแค่แม่บ้านชาวไร่ธรรมดา ไม่รู้จักแม้แต่ทางเข้าตลาดมืด หรือว่า... คุณผู้ชายท่านนี้จะมีเส้นสายดีเยี่ยม จนอยากจะผันตัวมาเป็นพ่อค้าเร่ขายของเถื่อนแทนงานในสำนักงานกันแน่คะ?" ชายในชุดสูทหน้าเจื่อนลงทันที เขากระแอมไอแก้เก้อเมื่อเห็นว่าท่าทีของหญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนภริยาทหารทั่วไปที่มักจะหวาดกลัวอำนาจมืดหรือคำขู่ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยทแยงมุมเพื่อกดดันต่อ ทว่าเสียงแหลมสูงคุ้นหูก็แทรกขึ้นเสียก่อน "นังว่านหลิว! แกอย่ามาทำเป็นไขสเกะเรเรื่องพวกนี้หน่อยเลย!" แม่สามีจอมเคี่ยวพุ่งตัวออกมาจากกลุ่มญาติ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอิจฉาริษยา นางชี้หน้าสะใภ้ตัวร้ายด้วยมือสั่นเทา "แกแอบซุกซ่อนสินค้าอะไรไว้ในบ้านหลังนี้ ถึงได้มีเงินทองซื้อหาข้าวของดีๆ แถมยังมีคนระดับนี้มาหาถึงที่! ในเมื่อตระกูลลู่ของเราส่งลูกชายมารับใช้ชาติจนแทบตาย แกที่เป็นสะใภ้ก็ต้องคายสมบัติและช่องทางการค้าพวกนี้ออกมาให้ครอบครัวเราจัดการร่วมกัน!" บรรดาญาติที่ตามมาสมทบต่างพากันพยักหน้ารับและส่งเสียงสนับสนุนกันระงม ราวกับฝูงแร้งที่กำลังรุมทึ้งเหยื่อ ว่านหลิวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ *หึช่างหน้าไม่อายเสียจริง* เมื่อก่อนตอนที่ร่างเดิมนี้ถูกรังแกและรีดไถจนแทบไม่เหลือแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ คนพวกนี้ไปหลบอยู่ที่รูไหนกันคะ พอลับหลังสามีเธอกลับกลاصมาทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดหน้าด้านๆ "ครอบครัวเราอย่างนั้นหรือคะ?" ว่านหลิวสาวเท้าเข้าไปใกล้รั้วไม้มากขึ้น ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองทุกคนด้วยแววตาเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะไว้หน้า "ตอนที่ฉันกับลู่ถิงแทบจะอดตาย พ่อแม่และพวกคุณเคยส่งข้าวสักเมล็ดมาให้เราไหมคะ? ตอนที่ฉันป่วยไข้ใครมาดูแล? พอเห็นฉันเริ่มตั้งตัวได้ มีช่องทางทำมาหากิน เลือดในอกของพวกคุณก็พาลจะสูบฉีดอยากได้ของฟรีขึ้นมาทันทีอย่างนั้นสินะคะ หน้าด้านหน้าทนเสียจริง!" "แก... นังสะใภ้อกตัญญู!" แม่สามีปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอน แต่มีหรือที่คนอย่างหลินว่านหลิวจะยืนรอให้ใครมาทำร้ายฝ่ายเดียว *ซ่า!* น้ำในถังไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างโอ่งน้ำ ถูกสาดออกไปในคราเดียวอย่างแม่นยำและรวดเร็ว สายน้ำเย็นเฉียบผสมเศษดินโคลนก้นถังพุ่งเข้าใส่ร่างของแม่สามีและบรรดาญาติสนิทมิตรสหายตระกูลลู่เต็มๆ แรง จนทุกคนเปียกปอนโชกโชนตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพราวกับลูกสุนัขตกน้ำที่น่าสมเพชเวทนา เสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวประสานกันระงม แม่สามีล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นโคลน สภาพผมเผ้าหลุดลุ่ย เครื่องสำอางราคาถูกไหลเยิ้มเปื้อนใบหน้า ท่าทางน่าอเนจอนาถจนชายในชุดสูทถึงกับผอยหลังหนีด้วยความตกตะลึง "นี่คือคำเตือนจากฉันค่ะ!" ว่านหลิวประกาศกร้าว น้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เธอยืนกอดอกมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวล่วงเข้ามาในเขตบ้านของฉันแม้แต่ก้าวเดียว หรือกล้าส่งเสียงน่ารำคาญมารบกวนการทำมาหากินของฉันอีก ครั้งต่อไปจะไม่ใช่น้ำในถังนี้... แต่อาจะเป็นน้ำมันเดือดๆ จากเตาไฟของฉันแน่!" ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าสบตากับหญิงสาวผู้ทรงอำนาจและเด็ดเดี่ยวราวกับนางพญาเสือโคร่งคนนี้เลยสักคน ชายในชุดสูทรีบกวักมือเรียกพรรคพวกแล้วถอยก้นเผ่นแน่บหายลับไปจากตรอกอย่างรวดเร็ว ส่วนบรรดาญาติและแม่สามีที่เปียกปอนต่างพากันพยุงกันลุกขึ้นด้วยความอับอาย ก่อนจะวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปพร้อมกับเสียงด่าทอที่เบาลงเรื่อยๆ ว่านหลิวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอสะบัดมือเบาๆ แล้วหันหลังกลับเพื่อจะเดินเข้าครัวไปจัดการมื้ออาหารของตนต่อ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างรมควันชั้นดีและกลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคยก็ลอยปะทะเข้ากับปลายจมูก พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างแนบแน่น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูด้วยความคลั่งรัก "ภรรยาจ๋า... พี่กลับมาแล้วครับ ใครหน้าไหนมันกล้ามาทำให้เมียรักของพี่ต้องเหนื่อยจนต้องสาดน้ำไล่กันหึ?" (ดัชเชสโพดำ)