จัดการพวกญาติสอพลอที่มาหาเรื่อง

"ใครกล้าบังAอาจมารังแกคนในบ้านของฉัน!" เสียงคำรามก้องดังกังวานจนผนังดินอัดของบ้านพักข้าราชการทหารสะั่นไหว บรรยากาศที่เคยอึมครึมและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกญาติฝ่ายสามีพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับถูกมนต์สะกด ป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังยกมือขึ้นหมายจะผลอกอกหลินว่านหลิวถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ นิ้วที่กางออกสั่นเทาด้วยความตกใจ ลู่ถิงก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในสภาพที่น่าเกรงขาม ชุดเครื่องแบบทหารยศนาย พันเต็มยศ ประดับอินทรธนูและเหรียญกล้าหาญสะท้อนแสงไฟตะเกียงจนแสบตา ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ กวาดมองไปรอบห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยข้าวของถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย และร่างบอบบางของหลินว่านหลิวที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้ "ถิง... ลูกแม่!" แม่สามีที่หน้าตาซีดเผือดรีบโพล่งขึ้นมาเป็นคนแรก หวังจะเข้าไปเกาะแขนลูกชายเพื่อฟ้องร้องตามนิสัยเดิม "แกมาก็ดีแล้ว ดูเมียแกสิ! มันกล้าดียังไงถึงพูดจาไม่ไว้หน้าญาติผู้ใหญ่ แถมยังไล่พวกเราออกจากบ้าน ปรปรกจริงๆ สะใภ้แบบนี้ต้องหย่าให้มันรู้แล้วรู้รอด!" หลินว่านหลิวแค่น "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่น่าเกรงขาม นางไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวสักคำปล่อยให้สามีจัดการ เพราะมั่นใจว่าเสือร้ายที่นางคอยขุนให้อ้วนท้วนและคลั่งรักนางในตอนนี้ จะไม่ยอมให้ใครมารังแกภริยาเด็ดขาด ลู่ถิงไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมารดาบังเกิดเกล้า ร่างสูงใหญ่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาหลินว่านหลิว สำรวจร่องรอยความเสียหายบนตัวนางอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าภริยายังปลอดภัยดี ไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ หัวใจที่กระวนกระวายตั้งแต่ได้รับรายงานจึงค่อยสงบลง แต่โทสะในอกกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นเป็นเท่าตัว "เจ็บตรงไหนไหมคะ" น้ำเสียงที่เอמהนถามหลินว่านหลิวช่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใย ผิดกับเวลาที่เขาหันไปมองหน้าพวกญาติสอพลอลิบลับ "ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณ" หลินว่านหลิวส่ายหน้าช้าๆ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน "แค่พวกเขากลัวว่าข้าวของในบ้านเราจะไม่มีใครเอาไปกิน ก็เลยถือวิสาสะเปิดตู้กับข้าวและค้นหีบสมบัติของฉันเสียก่อนที่คุณจะกลับมาเท่านั้นเอง" คำพูดเพียงประโยคเดียวแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้หน้าของป้าสะใภ้ใหญ่และบรรดาญาติๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธและความอับอาย "ลู่ถิง! แกดูเมียแกพูดจาเข้าสิ!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผדดเสียงแหลมสูง กลบเกลื่อนความผิด "พวกฉันเป็นถึงญาติผู้ใหญ่ เดินทางมาจากต่างอำเภอตั้งไกลเพื่อมาเยี่ยมเยียน ไฉนเลยจะมาขโมยของกิน? มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนในครอบครัวเดียวกันจะหยิบยืมแบ่งปันกันทาน แต่สะใภ้ตัวดีของแกกลับต้อนรับพวกเราด้วยวาจาถางถางแถมยังขู่จะแจ้งตำรวจจับพวกเราอีก! แบบนี้มันหยามน้ำใจตระกูลลู่ชัดๆ!" ลู่ถิงค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับญาติผู้พี่และมารดา สายตาที่เขามองพวกนางว่างเปล่าไร้เยื่อใย ราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูลที่เกะกะอยู่บนเส้นทาง "ครอบครัวเดียวกัน?" ลู่ถิงทวนคำ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนทุกคนต้องกลืนน้ำลาย "ตอนที่ผมถูกส่งไปประจำการแนวหน้าชายแดน ป่วยปางตายจนแทบไม่รอดกลับมา พวกท่านเคยส่งข้าวสารมาให้แม่ผมสักถังไหม? ตอนที่ว่านหลิวต้องแบกรับภาระในบ้านจนล้มป่วย พวกท่านเคยมาเหลียวแลสักนิดหรือเปล่า? คำว่า 'ครอบครัว' ของพวกท่าน เพิ่งจะมามีความหมายเอาวันนี้ วันที่กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นในบ้านผมลอยไปถึงบ้านพักของพวกท่านสินะครับ!" ความจริงอันเจ็บแสบถูกกระชากออกมากลางวง ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้ง ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าชาดิก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเพราะมันคือความจริงที่เถียงไม่ออก "อีกอย่าง..." ลู่ถิงก้าวเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้ใหญ่อีกก้าว จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "บ้านหลังนี้ ทางกองอำนวยการจัดสรรให้ผมกับภริยาตามสิทธิ์ของนายทหารชั้นสัญญาบัตร ไม่ใช่สมบัติของตระกูลลู่ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับพวกท่าน เอกสารสิทธิ์ก็ระบุชัดเจนว่ามีเพียงผมกับว่านหลิวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ" นายทหารหนุ่มหยิบเอกสารทางราชการฉบับจริงออกมาจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ สะบัดให้ดูต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ไว้หน้า "ถ้าใครยังบังอาจก้าวก่ายเข้ามาในเคหสถานของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต หรือมารังแกภริยาของผมอีกแม้แต่ครึ่งคำ ผมจะใช้สิทธิ์ในฐานะผู้บังคับบัญชาหน่วยรบพิเศษ ดำเนินคดีข้อหาบุกรุกเคหสถานทหารและทำลายทรัพย์สินของทางราชการให้ถึงที่สุด!" คำขู่ก้องกังวานและแววตาที่เอาจริงเجim ทำให้ญาติๆ ที่เคยปากกล้าต่างหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดไปจนติดประตู แม่สามีเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาโวยวายขัดจังหวะ "ลู่ถิง! แกกล้าขู่ญาติพี่น้องตัวเองเพื่อผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ! แกมันอกตัญญู! หลงเมียจนไม่เห็นหัวแม่ตัวเองแล้วใช่ไหม!" หลินว่านหลิวปรายตามองแม่สามีที่กำลังดิ้นรนหาทางลง นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงข้างสามี เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "คุณแม่คะ ลูกชายของท่านไม่ได้อกตัญญูหรอค่ะ แต่เขาแค่วุฒิภาวะสูงพอที่จะแยกแยะได้ว่า ใครคือคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขสร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยกัน และใครคือปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อยามที่เรามั่งมีขึ้นมา" นางป้องปากหัวسะเบาๆ "ถ้าพวกท่านยังไม่รีบพา0กันออกไปจากบ้านของฉันตอนนี้ เกรงว่าฉันคงต้องไปตามสารวัตรทหารที่หน้าค่ายมาช่วยหิ้วปีนออกไปให้เสียเกียรติวงศ์ตระกูลมากกว่านี้นะคะ" ท่าทีที่สง่างาม เด็ดเดี่ยว และไม่ยอมก้มหัวให้ใครของหลินว่านหลิว ทำให้ลู่ถิงแอบเหลือบมองด้วยความชื่นชมและคลั่งรักจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่ไหว มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบอุ่นของภริยาไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุนเต็มที่ ป้าสะใภ้ใหญ่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง กระทืบเท้าเร่าๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหนี "จำไว้ให้ดีนะ! สะใภ้จัญไร กับไอ้ลูกเนรคุณ! สักวันพวกแกจะต้องพินาศย่อยยับ!" เมื่อกลุ่มญาติจอมสולพลอถอยร่นหนีหายออกไปจากรั้วบ้านจนหมดสิ้น บรรยากาศภายในบ้านก็กลับคืนสู่ความสงบ ทว่ายังคงหลงเหลือความกรุ่นโกรธจางๆ ในอากาศ หลินว่านหลิวถอนหายใจยาว พลางดึงมือออกจากอุ้งมือหนาของสามีเพื่อจะเดินไปเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจาย ทว่า ลู่ถิงกลับคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาซบที่ลาดไหล่ของภริยา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับเด็กน้อยที่เหนื่อยล้าจากสนามรบ "เมียจ๋า... ผมจัดการพวกมันให้แล้วนะ แบบนี้ต้องมีรางวัลให้ผมบ้างสิครับ" เสียงทุ้มอ้อนวอนที่เปลี่ยนจากพญาอินทรีกลายเป็นหมาเด็กอ้อนเจ้าของอย่างรวดเร็ว ทำเอาหลินว่านหลิวถึงกับหลุดขำออกมา "รางวัลอะไรของคุณคะ งานบ้านยังกองอยู่ตรงนี้ตั้งเยอะ" นางค้อนให้วงหนึ่งอย่างหมั่นไส้ "รางวัลเป็น..." ลู่ถิงกระซิบชิดริมหีบหูของนาง น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเสน่หา "เนื้อตุ๋นสูตรพิเศษที่คุณทำเมื่อเช้าไงครับ กลิ่นหอมลอยไปถึงหน้าค่ายจนผมไม่มีสมาธิทำงานเลยนะ รู้ไหม..." ในขณะที่สองสามีภริยากำลังหยอกล้อกันอย่างหวานชื่น ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกหน้าต่างด้านหลังบ้านก็ดังขึ้นเบาๆ สามครั้งติดๆ กัน... หลินว่านหลิวขมวดคิ้วมุ่น นางผละออกจากอ้อมแขนของสามี หันไปมองหน้าลู่ถิงที่แววตากลับมาคมกริบและระแวดระวังภัยอีกครั้งในพริบตาเดียว ทั้งคู่ต่างรู้ทันทีว่า... แขกผู้มาเยือนยามวิกาลคนนี้ ไม่น่าจะเป็นคนธรรมดา และอาจจะนำพาพายุลูกใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมมาสู่ประตูบ้านของพวกเขา! ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "ดัชเชสโพดำ" นะคะ