ลู่ถิงช่วยผ่าฟืนและเอาใจเมีย

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นจากเตาถังเหล็กที่หลินว่านหลิวเพิ่งดัดแปลงขึ้นมาเอง กลิ่นหอมฉุยของพริกหมาหลากสี ขิงแก่ทุบแตก และเครื่องเทศจีนนานาชนิดลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัว กลิ่นนี้มีความเผ็ดร้อนฉุนกึกที่ชวนให้ต่อมรับรสในโพรงปากทำงานอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่แค่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นอาวุธทางจิตวิทยาที่เธอตั้งใจปรุงขึ้นเพื่อรับรอง ‘แขกยามวิกาล’ ผู้ไม่ได้รับเชิญ ซึ่งกำลังยืนหน้าเสียอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน “ดูท่าทาง... แม่สามีผู้ประเสริฐของคุณจะไม่อยากให้เราได้กินข้าวกันอย่างสงบสุขแล้วล่ะค่ะผู้กอง...” หลินว่านหลิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟจากเตา “เรามาต้อนรับแขกยามวิกาลคนนี้ ด้วย ‘เมนูพิเศษ’ อีกสักชามดีไหมคะ?” ลู่ถิงที่ยืนพิงวงกบประตูอยู่ไม่ไกล กวาดตามองร่างอรชรของภรรยาในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ดวงตาคมดุของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนฉายแววอ่อนแสงลงทันที เขามองเห็นความเหนื่อยอ่อนที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มมั่นใจนั้น และยิ่งตระหนักชัดเจนว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา หญิงสาวผู้นี้ต้องเผชิญกับความอยุติธรรมในบ้านหลังนี้มากแค่ไหน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเงียบเชียบ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและถือดาบ เอื้อมไปปลดผ้ากันเปื้อนออกจากเอวบางอย่างเบามือ ก่อนจะสวมมันเข้ากับตัวเขาเองแทน “ไม่ต้องลงมือเองหครับ... อื้อ ไม่ใช่ค่ะ... พี่จัดการเอง” ลู่ถิงเกือบเผลอหลุดคำพูดเคยชินออกมา เมื่อเห็นสายตาหรี่มองอย่างจับผิดของภรรยาที่ตวัดกลับมามอง เขาจึงรีบแก้คำพูดและปรับน้ำเสียงให้สุภาพนุ่มนวลที่สุด “ว่านหลิว... พักเถอะค่ะ ให้พี่เป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้เอง” หลินว่านหลิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนขัน เธอหันไปมองสามีหนุ่มผู้ทรงเกียรติแห่งกองทัพ ปัจจุบันเขากำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีหวานที่เธอบังเอิญซื้อมาจากมิติลับ ภาพลักษณ์ของนายทหารผู้เคร่งขรึม เย็นชา และน่าเกรงขามในสายตาชาวบ้าน บัดนี้กลับกลายเป็นพ่อบ้านใจกล้าที่พร้อมจะก้มหัวให้ภรรยาอย่างไร้ข้อกังขา “คุณพูดจริงหรือคะผู้กอง?” เธอถามย้ำ น้ำเสียงเจือแววเย้าหยอก “คนที่จับแต่ปืนและวางแผนยุทธศาสตร์อย่างคุณเนี่ยนะ จะมาผ่าฟืนและยืนหน้าเตาแทนฉัน?” “เพื่อความสงบสุขของครอบครัวเรา และเพื่อความสุขของภรรยา... พี่ทำได้ทุกอย่างค่ะ” ลู่ถิงตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังอ้อนขอความรักจากเจ้านาย ไม่มีเค้าLางของความถือตัวหลงเหลืออยู่เลย เสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ขัดจังหวะบรรยากาศระойнаระหว่างคนทั้งสอง แม่ถิงหรือแม่สามีจอมเคี่ยวส่งเสียงโวยวายแหลมสูงลอดเข้ามาในความมืด “หลินว่านหลิว! นังตัวดี! แกคิดจะขังฉันไว้ข้างนอกหรือไง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” ลู่ถิงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาสมกับเป็นนายทหารชั้นสัญญาบัตร เขาหันไปพยักหน้าให้ภรรยาเล็กน้อย “นั่งพักดื่มชาร้อนๆ รอตรงนี้นะคะ... เดี๋ยวเรื่องนี้ พี่จัดการเอง” ทว่า หลินว่านหลิวกลับส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่ริมฝีปากอิ่ม “อย่าเพิ่งรีบร้อนไล่แขกสิคะผู้กอง... การต้อนรับที่ดี ต้องให้เกียรติแขกผู้ใหญ่เสมอ ไม่ใช่หรือคะ? แต่อาหารในหม้อนี้... กำลังเดือดได้ที่พอดีเลยนะ” พูดจบ เธอเดินไปหยิบกระบวยไม้ตักน้ำซุปสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยพริกเสฉวนและน้ำมันพริกส่งกลิ่นหอมฟุ้ง กลิ่นฉุนของมันรุนแรงจนลู่ถิงยังต้องเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะ หลินว่านหลิวตักซุปหม่าล่ารสจัดจ้านใส่ชามกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ ควันร้อนๆ พวยพุ่งพร้อมกับอณูความเผ็ดร้อนที่กระจายตัวในอากาศ ในขณะเดียวกัน ลู่ถิงก็ก้าวออกไปที่ลานบ้าน ร่างสูงโปร่งเปิดประตูรั้วออกอย่างผึ่งผาย เผยให้เห็นร่างท้วมของแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบึ้งตึงเตรียมจะพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ “นังสะใภ้ตัวแสบ แกกล้าดียังไง...” แม่ถิงอ้าปากเตรียมแผדเสียง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนยืนตระหง่านอยู่แทนที่จะเป็นสะใภ้ตัวดี คำด่าทอทั้งหมดก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก “แม่ครับดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้ ทำไมยังไม่กลับไปพักผ่อนอีกครับ?” ลู่ถิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงแรงกดดันมหาศาลจนแม่สามีถึงกับสะท้อนเฮือก “อะ... ถิงถิง ลูกมาทำอะไรตรงนี้? แม่... แม่แค่มารับลม แล้วก็มาดูว่าสองคนผัวเมียทำอะไรกัน ทำไมถึงเสียงดังโครมครามรบกวนชาวบ้านเขา!” แม่ถิงแก้ตัวเสียงสั่น หลบสายตาคมกราบของลูกชายที่มองทะลุปรุโปร่ง “ดึกป่านนี้แล้ว ไม่มีใครส่งเสียงดังนอกจากเสียงของแม่หรอกค่ะ” เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นดังแทรกขึ้น หลินว่านหลิวเดินถือชามกระเบื้องร้อนๆ ออกมาสมทบ ใบหน้างดงามระบายด้วยรอยยิ้มสุภาพอ่อนหวานราวกับสะใภ้ผู้กตัญญูทุกประการ “คุณแม่คงจะเหนื่อยจากการเดินตรวจตราความเรียบร้อยในหมู่บ้านสินะคะ ถึงได้แวะมาเยี่ยมเยียนพวกเราดึกดื่นขนาดนี้... แหม ช่างเป็นแม่สามีที่ใส่ใจลูกๆ เหลือเกินค่ะ” แม่ถิงมองหน้าลูกสะใภ้สลับกับลูกชาย รู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ ที่วิ่งพล่านไปตามสันหลัง “ฉัน... ฉันไม่ได้มาเยี่ยม ฉันแค่จะมาทวง... เอ่อ มาดูว่าพวกแกกินอะไรกัน ทำไมกลิ่นถึงได้ฉุนแสบจมูกขนาดนี้!” “อ๋อ... เป็นห่วงเรื่องปากท้องของพวกเรานี่เอง” หลินว่านหลิวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับราวกับนางแมวป่าที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ “ถ้าอย่างนั้น... เชิญคุณแม่เข้ามาลองชิม ‘ซุปหม่าล่าสูตรพิเศษ’ ที่สามีฉันเป็นคนลงมือเคี่ยวด้วยตัวเองสักชามไหมคะ? รับรองว่าเผ็ดร้อนสะใจ จนตาสว่างหายง่วงไปถึงเช้าเลยล่ะค่ะ” ลู่ถิงเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขารับชามกระเบื้องมาจากมือของภรรยาด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะผายมือเชิญมารดาด้วยท่าทางที่ปฏิเสธไม่ได้ “เชิญครับแม่... ในเมื่อแม่ตั้งใจมาเยือนถึงเรือนพักในยามวิกาลเช่นนี้ ลูกกับภรรยาคงต้องต้อนรับให้สมเกียรติ” แม่ถิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นฉุนของพริกและเครื่องเทศลอยเข้าจมูกจนแสบโพรงจมูกไปหมด นางอยากจะปฏิเสธ แต่สายตากดดันของบุตรชายและรอยยิ้มพิฆาตของลูกสะใภ้ทำให้ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออก ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังขึ้นจากตรอกมืดนอกรั้วบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะโวยวายของเพื่อนบ้านหลายคน ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับคบเพลิงในมือ “ผู้กองลู่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางโกดังเก็บเสบียงท้ายหมู่บ้าน... มีคนร้ายบุกรุกเข้าไปขนย้ายสินค้าล็อตใหญ่หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย!” ลู่ถิงหรี่ตาลงทันที รังสีสังหารแผ่กระจายออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มในเสี้ยววินาที ขณะที่หลินว่านหลิวหุบยิ้มทันควัน หางตาของเธอเหลือบไปเห็นท่าทางพิรุธ หน้าซีดเผือกราวกับไก่ต้มของแม่สามี ที่กำลังพยายามถอยหลังหนีออกจากบริเวณนั้นอย่างเงียบๆ และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรเพิ่มเติม ประตูรั้วไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบจนกระเด็นหลุดจากบานพับ เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นดังสนั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลในเครื่องแบบทหารระดับสูงจากกองอำนวยการภาคพื้น ที่ก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าถมึงทึงและเอกสารลับในมือ...