สามีหนุ่มปฏิเสธการหย่า

"ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... ท่านผู้กองลู่ผู้ทรงเกียรติแห่งค่ายทหารภาคเหนือ ถึงกับต้องมาคอยย่องเบาเข้าห้องนอนภรรยาที่ตนเพิ่งจะยื่นเรื่องขอหย่าขาดเมื่อวานซืนเชียวหรือคะ?" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่ทว่าเยียบเย็นเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์นวลตาซึ่งลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามา หลินว่านหลิวไม่ได้สะดุ้งตกใจแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ขัดมันอย่างสง่างาม ในมือเรียวยาวถือตะเกียบไม้ไผ่คีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นพะโล้สีเข้มที่เป็นเงางามฉ่ำวัวเข้าปากเคี้ยวอย่างช้าๆ ชวนให้คนที่มองอยู่กลืนน้ำลายลงคอตามอย่างยากจะควบคุม ลู่ถิงชะงักค้าง ร่างสูงใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อและกลิ่นอายของความเป็นผู้นำในชุดเครื่องแบบทหารปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตูราวกับรูปปั้นสลัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังชามกระเบื้องเคลือบในมือภรรยา สลับกับใบงดงามที่สะท้อนแสงไฟตะเกียงจนเปล่งประกายเย้ายวน ความหิวโหยในกระเพาะอาหารที่ถูกปลุกเร้าด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศจีน เครื่องพะโล้ และน้ำตาลเคี่ยวเคี่ยวจนงวด แทบจะทำให้สัญชาตญาณความเป็นนักล่าของเขาพังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา... มันคือกลิ่นแห่งความสุขสบายที่เขาไม่เคยได้รับเลยนับตั้งแต่แต่งงานเข้ามาในบ้านหลังนี้ "ว่านหลิว..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นคงนัก ชายหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวคมกระสุนในแนวหน้า กลับรู้สึกราวกับว่าหัวใจกำลังถูกบีบด้วยอุ้งมือเล็กๆ ของสตรีตรงหน้า "เรื่องใบหย่า... ผมยังไม่อยากเซ็นค่ะ... อ้า4 หม_ ไม่ใช่... ผมหมายถึง ผมขอคิดทบทวนดูก่อน" หลินว่านหลิวเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง วางชามหมูตุ๋นลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงพิจารณาบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมายในยุค 80 ผู้นี้ ทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและยศถาบรรดาศักดิ์ คนที่ในเนื้อเรื่องเดิมเย็นชาและรังเกียจเธอเข้าไส้ คนที่ยอมเซ็นใบหย่าทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเมื่อนางร้ายในอดีตสร้างเรื่องงามหน้า แต่ในตอนนี้... เขากลับกำลังยืนทำหน้าเหมือนสุนัขตัวใหญ่ที่โดนเจ้าของดุ แถมยังแอบมองจานหมูตุ๋นด้วยความอาลัยอาวรณ์ "ท่านผู้กองลู่ ท่านสมองกลับไปแล้วหรือคะ?" หญิงสาวแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราust with a razor "เมื่อวานท่านยังตบโต๊ะเสียงดังลั่นบ้าน ประกาศกร้าวว่าจะปล่อยให้ฉันไปตามทางของตัวเองไม่ใช่หรือคะ? ใบหย่าฉันก็ร่างไว้ให้อย่างเรียบร้อย ลายเซ็นของฉันก็จรดลงไปแล้ว ขาดก็แต่ลายมือชื่ออันทรงเกียรติของท่าน... รีบเซ็นเสียเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้าผู้หญิงร้ายกาจคนนี้อีก" ลู่ถิงก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละน้อย เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะหนักแน่น ความกดดันจากความเป็นนายทหารระดับสูงแผ่ซ่านไปทั่วห้อง แต่หลินว่านหลิวมิได้สะเทือนใจแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากมิติลับ เม็ดอวบอ้วนขึ้นเงาส่งกลิ่นหอมกรุ่น เข้าปากเคี้ยวตามด้วยชิ้นหมูตุ๋นที่ละลายในปากอย่างไร้ความกังวล ภาพนั้นยิ่งกระตุ้นต่อมรับรสและทำลายความอดทนของลู่ถิงให้พังทลายลงจนหมดสิ้น ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขามีแต่ความเหนื่อยล้าจากกองทัพ และความน่าปวดหัวจากมารดาบังเกิดเกล้าที่ชอบสร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ส่วนภรรยาคนนี้... แต่เดิมก็เอาแต่กรีดร้อง โวยวาย และใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย จนเขาเลือกที่จะหลบหนีความจริงด้วยการขังตัวเองไว้ที่ค่ายทหาร แต่ทว่า... ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไป? ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความริษยาและโง่เขลา บัดนี้กลับฉายแววเฉลียวฉลาด ลุ่มลึก และเย้ายวนเกินต้านทาน ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือการทำอาหารที่หอมฟุ้งไปทั่วตรอกซอกซอยจนคนข้างบ้านต่างกลืนน้ำลาย นี่มันปีศาจจำแลงชัดๆ! "ผมไม่ได้สมองกลับ..." ลู่ถิงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะไม้ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ ความสูงของเขาทำให้ร่างระหงตกอยู่ในเงาร่างกำยำของเขาโดยสมบูรณ์ ชายหนุ่มก้มลงมองสตรีตัวเล็กกว่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน "ผมแค่... เพิ่งรู้ตัวว่าที่ผ่านมา ผมทำหน้าที่สามีได้ไม่ดีพอ" หลินว่านหลิวชะงักตะเกียบในมือเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของนายทหารหนุ่มไม่ได้มีทีท่าล้อเล่น ความจริงจังและความเว้าวอนที่ผสมผสานกันอย่างประหลาดทำให้นางรู้สึกแปลกๆ ในอก แต่นางไม่ใช่เด็กสาววัยกระเตาะที่จะมาใจอ่อนกับคำพูดหวานเลี่ยนเพียงไม่กี่คำ "หน้าที่สามี? หึ..." นางแค่นเสียง "ท่านผู้กองลู่ ท่านไม่เคยมีหน้าที่นั้นกับฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ การแต่งงานของเราเกิดจากการคลุมถุงชนโดยผู้ใหญ่ ท่านรังเกียจฉัน ฉันเองก็เบื่อหน่ายชีวิตแต่งงานที่ต้องมาทนฟังเสียงบ่นของแม่สามีและทนดูหน้าสามีที่ทำตัวราวกับคนใบ้... การหย่าคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" "ไม่ใช่สำหรับผม!" ลู่ถิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นก้องกังวานในความเงียบ "ว่านหลิว... ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะค่ะ" มือใหญ่เอื้อมออกไปหมายจะกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่หลินว่านหลิวไวกว่า นางชักมือหลบอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้ปลายนิ้วของเขาคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ชายหนุ่มชะงัก สีหน้าฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอย่างดื้อรั้น "ท่านจะเอาอะไรมาแลกกับการไม่หย่าล่ะคะ?" หญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองสามีด้วยแววตาท้าทาย "ความรักหรือ? อย่าตลกเลยค่ะ ท่านไม่ได้รักฉัน และฉันก็ไม่ได้รักท่าน เราต่างรู้ดีว่าการแต่งงานนี้มันคือความผิดพลาด" "ผมจะพิสูจน์ตัวเอง" ลู่ถิงสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่สมุนไพรและกลิ่นกายเฉพาะตัวของหญิงสาวลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติกระเจิง "ผมจะจัดการเรื่องแม่ให้เรียบร้อย ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมากล A รังแกคุณอีก และ... และผมจะหาเงินมาให้คุณใช้เยอะๆ ไม่ให้คุณต้องลำบากทำอาหารขายเหนื่อยแบบนี้อีก" หลินว่านหลิวเกือบจะหลุดขำออกมา หาเงินให้เธอใช้เยอะๆ งั้นหรือ? เธอยิ้มเยาะในใจ ใครกันแน่ที่จะต้องพึ่งพาใคร ในมิติลับของเธอนั้นมีทั้งสินค้าอุปโภคบริโภคจากโลกอนาคตและทองคำแท่งนับไม่ถ้วน แค่ลำพังฝีมือการค้าขายในตลาดมืดตอนนี้ เธอก็ทำกำไรได้มากกว่าเงินเดือนทหารของเขาสามเท่าเข้าไปแล้ว! "ท่านคิดว่าเงินเดือนทหารยศร้อยเอกของท่าน จะซื้อความสุขสบายให้ฉันได้หรือคะ?" นางเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "ท่านผู้กอง... แค่หมูตุ๋นหม้อนี้ที่ท่านกำลังยืนกลืนน้ำลายอยู่นี่ ถ้าฉันเอาไปขายในตลาดมืด ราคาของมันยังมากกว่าเบี้ยเลี้ยงครึ่งเดือนของท่านเสียอีกค่ะ" ลู่ถิงหน้าชาไปวูบหนึ่ง แต่ความหิวและความหวงแหนที่มีต่อภรรยาทำให้เขาด้านหน้าเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน ชายหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะมากขึ้น จนร่างแทบจะแนบชิดกับเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะสะกดจิต "ถ้าอย่างนั้น..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของนาง จนหลินว่านหลิวต้องผงะถอยหลังเล็กน้อย "เปลี่ยนเป็นผม... มาเป็นลูกมือให้คุณดีไหมครับ? เอ่อ... ให้คุณค่ะ!" (เขารีบแก้คำพูดอย่างลนลานเมื่อเห็นคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน) "ห้ะ?" หลินว่านหลิวอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง นายทหารผู้เคร่งขรึม เย่อหยิ่ง และรักความสะอาดเป็นที่สุดเนี่ยนะ จะมาเป็นลูกมือให้เธอ? "ผมทำได้ทุกอย่าง..." ลู่ถิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายบุรุษอบอุ่นเจือกลิ่นอายแดดและฝนแผ่ซ่านเข้ามาห่อหุ้มร่างนางไว้ "ผ่าฟืน ตักน้ำ ล้างจาน หรือแม้แต่... นวดขาให้คุณหลังเลิกงาน ขอแค่คุณให้เวลาผมพิสูจน์ตัวเองสักสามเดือน ถ้าครบกำหนดแล้วคุณยังอยากหย่า ผมจะจรดปากกาเซ็นให้ทันทีโดยไม่ปริปากสักคำ... ตกลงไหมครับ... เอ๊ย, ค่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งสองที่ผสานกันอยู่ในความมืด หลินว่านหลิวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะสมองอันชาญฉลาดของเธอกำลังคำนวณผลประโยชน์ได้อย่างรวดเร็ว มีสามีเป็นนายทหารคอยเป็นโล่กำบังและแรงงานชั้นดีฟรีๆ แถมยังช่วยกันสายตาจอมจุ้นจ้านของแม่สามีและชาวบ้านได้เป็นอย่างดี... ข้อเสนอนี้ ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายได้กำไรเห็นๆ! "สามเดือนสินะคะ..." นางหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณา "ถ้าท่านทำไม่ได้อย่างที่พูด เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบ้านไปได้เลยค่ะ" ลู่ถิงยิ้มกว้างออกมาทันที รอยยิ้มที่สว่างไสวเสียจนใบหน้าหล่อเหลานั้นดูราวกับเด็กหนุ่มไร้เดียงสา ทำเอาหลินว่านหลิวถึงกับเผลอชะงักไปชั่วขณะด้วยความตะลึงในความหล่อเหลานั้น "ตกลงครับ... ค่ะ! ผมสัญญาด้วยเกียรติของทหาร!" ชายหนุ่มละล่ำละลักรับคำด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น "ถ้าอย่างนั้น..." หญิงสาวปรายตามองชามหมูตุ๋นที่เหลือครึ่งชาม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากลุ่มเป้าหมายด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ "ไหนๆ ก็ตกลงกันแล้ว พรุ่งนี้ตีสี่... ลุกขึ้นมาช่วยฉันเตรียมวัตถุดิบทำซาลาเปาไส้หมูสับหน่อไม้ร้อยลูก ห้ามตื่นสายเป็นอันขาด!" ลู่ถิงกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งอย่างฝืดคอ ตีสี่!? แต่นายทหารหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่กลับพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขันโดยไม่กล้าแม้แต่จะต่อรอง "รับทราบครับ... เอ๊ย, ค่ะที่รัก!" *แกร๊ก...* ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความพะเน้าพะนอของคู่สามีภรรยา จู่ๆ เสียงเปิดประตูบ้านจากชั้นล่างก็ดังขึ้นแว่วๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงโวยวายคุ้นเคยของแม่สามีที่ดังทะลุเข้ามาในยามวิกาล! "ยัยสะใภ้ตัวดี! ดึกดื่นป่านนี้ทำไมในครัวยังมีกลิ่นหอมชวนหิวอะไรอยู่อีก! แกแอบซ่อนของกินอะไรไว้ในบ้านคายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ดวงตาของหลินว่านหลิวและลู่ถิงเบิกกว้างขึ้นพร้อมกันในความมืด... -(โปรดติดตามตอนต่อไป)- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!