ย้ายเข้ากระท่อมร้างปลายนา

เสียงไม้กระดานผุพังลั่นเอี๊ยดอาดใต้ฝ่าเท้าทุกย่างก้าว คือเสียงดนตรีต้อนรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริงค่ะ หลินว่านหลิวปรายตามองหยากเยื่อที่เกาะกลุ่มหนาเตอะบนขื่อคา ก่อนจะวางหีบไม้ใบเล็กซอมซ่อลงบนโต๊ะกลางห้องที่ฝุ่นจับหนา นิ้วเรียวยาวสะบัดผ้าเช็ดหน้าผืนบางปัดกวาดเก้าอี้ไม้ไผ่ที่โยเยตัวหนึ่งอย่างไม่นึกรังเกียจ แม้ภายนอกกระท่อมปลายนาหลังนี้จะมีสภาพไม่ต่างอะไรกับซากปรักหักพังที่พร้อมจะพังครืนลงมาทุกเมื่อยามลมพัดผ่าน แต่สำหรับอดีตนักบริหารสาวมือทองจากโลกปัจจุบันที่ผ่านสมรภูมิการเมืองในห้องประชุมมาโชกโชน พื้นที่รกร้างและทรุดโทรมแห่งนี้กลับเปรียบเสมือนผืนผ้าใบชั้นดีที่เธอกำลังจะตวัดพู่กันสร้างอาณาจักรของตนเองขึ้นมา "ว่านหลิว... พี่ขอโทษนะ น้องต้องมาลำบากเพราะความเด็ดขาดของพี่แท้ๆ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความรู้สึกผิดดังขึ้นจากประตูทางเข้า ลู่ถิงเฟิงก้าวเข้ามาในกระท่อมด้วยร่างสูงใหญ่ที่ดูเก้งกว้างขึ้นถนัดตาเมื่อต้องอยู่ในพื้นที่คับแคบ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มอนาคตไกลฉายแววเจ็บปวดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขายอมหักหลังความคาดหวังของตระกูลลู่ ยอมถูกมารดาแท้ๆ ด่าทอว่าเป็นอกตัญญู ก็เพื่อพาภริยาหนีพ้นจากกรงขังอันน่าอึดอัดนั้น แต่พอนำเธอมาซุกซ่อนไว้ในสถานที่สภาพย่ำแย่ถึงเพียงนี้ หัวใจของคนเป็นสามีกลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง หลินว่านหลิวชะงักมือที่กำลังจัดชายเสื้อ เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนหน้าเครียดอยู่หน้าประตูกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลัง "ลำบากหรือคะ? พี่ถิงเฟิง... คุณคิดว่าฉันคนนี้คือคุณوูหนูตกยากที่ทำอะไรไม่เป็นเลยหรืออย่างไร" เธอเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ แบบธรรมชาติของหญิงสาวลอยละล่องแตะจมูกนายทหารหนุ่ม มือเรียวบางยื่นออกไปแตะเบาๆ บนปกเสื้อทหารที่ยับย่น จัดระเบียบเครื่องแบบให้เขาอย่างบรรจง สายตาคู่คมกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดก่อนจะแย้มยิ้มบางเบา "ที่นี่ไม่มีสายตาจอมปลอมของแม่สามี ไม่มีคำนินทาของญาติพี่น้องที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อเรา ความเป็นอิสระมีค่ามากกว่าบ้านอิฐหลังใหญ่ที่ต้องก้มหัวให้คนอื่นตั้งเยอะค่ะ" ลู่ถิงเฟิงมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความทึ่งและรักใคร่จนแทบหายใจไม่ออก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หญิงสาวตรงหน้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากสะใภ้ตัวร้ายที่เอาแต่ใจตัวเองและสร้างความเดือดร้อน กลายเป็นสตรีที่สง่างาม เด็ดเดี่ยว และมีความคิดลึกซึ้งจนเขายากจะตามทัน "แต่ว่า... อาหารการกิน ที่นอน หรือแม้แต่น้ำใช้..." เขาพยายามเอ่ยแย้งด้วยความห่วงใย "เรื่องพวกนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ" หลินว่านหลิวตัดบทด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวย "ตอนนี้... รบกวนสามีผู้ขยันขันแข็งช่วยออกไปซ่อมแซมรั้วด้านหลังให้แน่นหนาก่อนเถอะค่ะ ก่อนที่หมูป่าจากไหนจะไม่รู้จะวิ่งเข้ามาแจมมื้อเย็นของเรา" เมื่อร่างสูงของสามีลับตาออกไปทางหลังบ้านเพื่อจัดการภารกิจที่ได้รับมอบหมาย หลินว่านหลิวก็ไม่รอช้า เธอล็อกประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา ม่านตาพลันวาววับขึ้นด้วยประกายแสงสีฟ้าจางๆ ของระบบซูเปอร์มาร์เก็ตอเนกประสงค์ในมิติลับ พริบตาเดียว บรรยากาศอับชื้นและกลิ่นอับของฝุ่นผงก็ถูกแทนที่ด้วยความสดชื่นทันที หลินว่านหลิวจัดการดึง "ของดี" ออกมาจากมิติลับอย่างต่อเนื่อง พื้นไม้กระดานผุพังถูกทับด้วยพรมขนสัตว์เทียมเนื้อนุ่มสีครีมหนานุ่ม ผนังห้องที่เคยมีแต่คราบเขม่าถูกติดทับด้วยวอลเปเปอร์ลายไม้โอ๊คอบอุ่น โต๊ะไม้เก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยชุดโต๊ะรับประทานอาหารหินอ่อนนำเข้าและโซฟากำมะหยี่สีมรกตที่นั่งสบายจนแทบไม่อยากลุก ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังจัดการเนรมิตมุมครัวในฝันออกมาด้วยเคาน์เตอร์สเตนเลสเงางาม ตู้เย็นอัจฉริยะที่กักเก็บวัตถุดิบชั้นเลิศไว้นับร้อยชนิด และที่สำคัญที่สุดคือเครื่องปรุงรสหายากในยุค 80 ที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "แค่นี้ก็พอบรรเทาความแห้งแล้งของบ้านหลังนี้ไปได้เปลาะหนึ่งแล้วสินะคะ" หลินว่านหลิวพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี ขณะกำลังใช้ผ้ากันเปื้อนผูกเอว ลูบไล้คางมนอย่างใช้ความคิด เมนูแรกในกระท่อมร้างแห่งนี้จะต้องเป็นอะไรที่เยียวยาทั้งท้องและจิตใจของสามีหนุ่มผู้ซื่อตรงให้หายเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก มือเรียวหยิบเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามที่เพิ่งดึงออกมาจากช่องแช่แข็งในมิติ ออกมาวางบนเขียงไม้ เนื้อหมูสีชมพูสลับชั้นมันวาวชวนมอง ตามด้วยขิงแก่สด พริกแห้งเม็ดโต น้ำตาลกรวด และสุราหมักชั้นดี วันนี้เธอกำลังจะทำเมนูคลาสสิกที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งทะลุกำแพงและกระตุ้นต่อมน้ำลายของคนทั้งหมู่บ้าน... **"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสเลิศ"** (红烧肉) เสียงมีดกระทบเขียงดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะ ตามด้วยขั้นตอนการเคี่ยวน้ำตาลกรวดในกระทะเหล็กจนละลายกลายเป็นสีอำพันสวยงาม กลิ่นหอมหวานละมุนเริ่มโชยตีขึ้นมาผสมผสานกับกลิ่นหอมฉุนของขิงและต้นหอมที่ถูกโยนลงไปผัดตามด้วยเนื้อหมูสามชั้นที่หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าพอดีคำ เสียงน้ำมันเดือดปุดๆ และเสียงเนื้อหมูที่ถูกผัดจนหนังตึงเริ่มส่งเสียงร้องคำรามอย่างเร้าใจ หลินว่านหลิวหยิบฝาหม้อปิดลงไปเมื่อเติมน้ำซุปและเครื่องเทศลับจากมิติลงเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ กลิ่นหอมเข้มข้นของซอสถั่วเหลืองหมักโบราณและเครื่องเทศจีนเริ่มอบอวลลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณห้องครัวที่ถูกเนรมิตขึ้นอย่างลับๆ และเล็ดลอดรอดผ่านรอยแตกของฝาผนังกระท่อมออกไปสู่สายลมยามเย็นภายนอก ลู่ถิงเฟิงที่กำลังง่วนอยู่กับการตอกตะปูซ่อมรั้วไม้ไหวติงอยู่หลังบ้าน ถึงกับชะงักค้าง จมูกโด่งเป็นสันสูดกลิ่นหอมลึกล้ำที่ลอยมากับสายลมเข้าเต็มปอด ความหิวโหยที่ถูกละเลยมาทั้งวันพลันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนท้องร้องโครกคราก นายทหารหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความฉงนสนเท่ห์ กลิ่นหอมเย้ายวนระดับภัตตาคารหลวงนี้มาจากไหนกัน? กระท่อมร้างข้างๆ หรือว่าจะมีใครแอบมาทำอาหารอยู่แถวนี้? ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านหน้ากระท่อม พร้อมกับเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นหูจนน่ารำカรใจดังแว่วเข้ามา "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวแสบ หลินว่านหลิว! แกกล้าดียังไงถึงพา ลูกชายฉันมาลำบากในที่โสโครกแบบนี้ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!" เสียงทุบประตูปังๆ พร้อมกับเสียงแผดร้องของแม่สามีจอมเคี่ยว ดังสะท้อนก้องไปทั่วทุ่งนาเงียบสงบ ลู่ถิงเฟิงหน้าถอดสีทันที เขารีบวางค้อนในมือแล้วก้าวฉับๆ ไปทางหน้าบ้านด้วยใบหน้ามืดครึ้ม ทว่า หลินว่านหลิวที่ยืนอยู่หน้าเตาไฟกลับไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความสนุกสนาน เธอกดปิดระบบมิติลับชั่วคราว ปล่อยให้บรรยากาศภายนอกกลับคืนสู่สภาพกระท่อมร้างซอมซ่อตามเดิม ก่อนจะค่อยๆ หันไปทางประตูหน้าด้วยแววตาท้าทาย "มาได้จังหวะเสียจริง... กำลังคิดอยู่พอดีว่าขาดเครื่องเคียงรสเผ็ดร้อนมาตัดเลี่ยนหมูตุ๋นพอดีเลยค่ะ แม่สามีผู้ประเสริฐ" (ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ กับความบันเทิงระดับพรีเมียมที่รังสรรค์ด้วยความเผ็ดร้อนและลุ่มลึกจากปลายปากกาของดัชเชสโพดำนะคะ!)