แผนการแยกบ้านเริ่มเคลื่อนไหว

เสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้านไปทั่วห้องครัวแคบๆ ของบ้านตระกูลลู่ ตามด้วยเสียงถอนหายใจอย่างไร้ความเกรงใจของแม่สามีจอมเคี่ยว ที่จงใจเบ้ปากมองสะใภ้รองด้วยหางตา "ทำตัวเป็นคุณหนูมือไม่พายเอาเท้าราน้ำ ตื่นสายโด่งจนตะวันจะเลยหัวอยู่แล้ว ข้าวปลาอาหารไม่ยอมทำหน้าที่ ปล่อยให้ฉันกับน้องสามต้องมานั่งรอ... คิดว่าแต่งเข้าบ้านนี้มาเป็นคุณนายหรือไง หลินว่านหลิว!" น้ำเสียงแหลมสูงบาดหูของแม่ถิงดังขึ้นพร้อมกับสายตารังเกียจเดียดฉันท์ที่ส่งตรงมา หลินว่านหลิวที่กำลังยืนกอดอกพิงวงกบประตูครัวไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววเยືือกเย็นและขบขันระคนสมเพช เธอไม่ได้รีบร้อนแก้ตัว หรือวิ่งเข้าไปลนลานตักข้าวเอาใจเหมือนสะใภ้คนก่อนๆ ในอดีต ร่างระหงก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าสง่างามทุกย่างก้าว ราวกับนางพญาที่กำลังเดินตรวจตราอาณาจักรของตนเอง ไม่ใช่หญิงชาวบ้านที่ก้มหัวให้ใครหน้าไหน "ถ้าการตื่นมาวางแผนอนาคตและหาเงินเข้าบ้านเพื่อไม่ให้ต้องมานั่งกินแกลบกินเกลือเหมือนอย่างที่พวกท่านทำอยู่ทุกวันนี้ เรียกว่า 'ทำตัวเป็นคุณหนู' ล่ะก็... ฉันก็คงปฏิเสธไม่ได้ค่ะ" ว่านหลิวเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากยิ่งทำให้แม่สามีหน้าชาดิกจนริมฝีปากสั่นระริก "นัง... นังตัวดี! กล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับฉัน แกอยากโดนไล่ออกจากบ้านนักใช่ไหม ถึงได้ทำตัวจองหองพองขนแบบนี้!" แม่สามีตบโต๊ะฉาดใหญ่จนถ้วยน้ำจิ้มสั่นระรัว ทว่าว่านหลิวเพียงแค่ปรายตามองด้วยความเบื่อหน่าย มือเรียวสวยยกขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนเสื้อผ้าอย่างไม่แยแส ในสมองของเธอนั้น เวลานี้ไม่ได้มีพื้นที่ว่างสำหรับมาต่อปากต่อคำกับคนแก่หัวโบราณที่เอาแต่เอาเปรียบคนอื่นไปวันๆ อีกแล้ว สิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวของอดีตนักบริหารสาวมือทองจากโลกปัจจุบันคือ "แผนการแยกบ้าน" และ "ใบหย่า" ที่เธอแอบร่างขึ้นมาเตรียมไว้ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตอเนกประสงค์ต่างหาก ตระกูลลู่ในยุค 80 แห่งนี้ สำหรับเธอแล้วมันเป็นเพียงแค่กรงขังที่เต็มไปด้วยคนเห็นแก่ตัว แม่สามีสูบเลือดสูบเนื้อ สามีที่เป็นทหารหนุ่มอนาคตไกลซึ่งแม้จะส่งเงินกลับมาบ้านทุกเดือน แต่เงินเหล่านั้นก็มักจะถูกแม่สามีผลาญไปกับความลำเอียงและพี่น้องจอมเกียจคร้านจนหมดสิ้น ว่านหลิวไม่อდომทนก้มหน้าก้มตาทำงานหนักเพื่อเลี้ยงคนพวกนี้อีกต่อไปแล้ว เธอต้องหลุดพ้น และการหลุดพ้นที่สวยงามที่สุดคือการ "หย่าขาด" อย่างถูกต้องตามกฎหมาย พร้อมกับหอบเงินสดและทรัพย์สินที่ควรจะเป็นของเธอออกไปตั้งตัว ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องครัวที่อุดมไปด้วยคราบเขม่าควัน ก่อนจะแอบยิ้มเยาะในใจ ทรัพยากรในมิติลับของเธอนั้นมีทั้งแป้งสาลีชั้นดี เนื้อหมูสามชั้นแทรกมันลายสวย น้ำมันพืชบริสุทธิ์ และเครื่องเทศหายากจากโลกอนาคต หากเธอนำออกมาทำอาหารขายในตลาดมืด หรือแอบเปิดร้านเล็กๆ รับรองว่าเงินทองจะไหลมาเทมาจนนับไม่ถ้วน แต่เธอยังไม่อยากแสดงความมั่งคั่งนี้ออกมาตอนนี้ หากยังไม่ได้สะสางเรื่องการแยกบ้านให้เรียบร้อยเสียก่อน "อยากไล่ฉันออกเหรอคะ? พูดออกมาให้มันจริงเถอะค่ะแม่" ว่านหลิวหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนอีกฝ่ายหายใจไม่ทั่วท้อง "อย่าลืมนะคะว่าทะเบียนสมรสระหว่างฉันกับพี่ถิง... ฉันเป็นคนถือมันอยู่ ถ้าคิดจะไล่ฉันออกมือเปล่า เกรงว่าชื่อเสียงของลูกชายสุดที่รักของแม่ที่เป็นถึงนายทหารอนาคตไกล คงด่างพร้อยจนรับราชการต่อไม่ได้แน่ๆ" คำขู่ที่ตรงจุดทำให้แม่สามีหน้าซีดเผือดลงทันที หลินว่านหลิวรู้จุดอ่อนของคนพวกนี้ดีที่สุด ลู่ถิงสามีของเธอ แม้จะไม่อยู่บ้านเพราะติดภารกิจกองทัพ แต่เขาก็เป็นเสาหลักที่ครอบครัวนี้เกรงใจ หากข่าวลือเรื่องการขับไล่ภรรยาอย่างไร้เหตุผลแพร่สะพัดออกไป ย่อมส่งผลกระทบต่อตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และนั่นคือไพ่ตายใบสำคัญที่ว่านหลิวถือครองไว้ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นกะทันหัน ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อของลู่ถิงจากด้านนอกด้วยความร้อนรน "พี่สะใภ้รอง! อยู่บ้านไหมครับ! แย่แล้ว... มีจดหมายด่วนจากค่ายทหารส่งตรงมาถึงบ้าน บอกว่ากองพันของพี่ใหญ่ลู่ถิงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่ชายแดน!" หัวใจของว่านหลิวกระตุกวูบเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความตกใจหรือหวาดกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณนักธุรกิจสาวบอกเธอทันทีว่า... โอกาสทองในการยื่นข้อเสนอ "แยกบ้านและหย่า" ที่เธอรอคอยมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก! ดัชเชสโพดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ!