ทวงคืนของกินจากเงื้อมมือแม่สามี

"ของในห้องครัวบ้านลู่ มีชิ้นไหนบ้างที่ไม่ใช่ส่วนแบ่งทหารยามที่สามีฉันเอาเลือดแลกมา เหตุใดถึงกลายเป็นของกลางที่ต้องถูกยึดไว้ใต้กุญแจของแม่ได้เล่าคะ?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทุ้มต่ำกังวานด้วยรอยยิ้มเยาะดังขึ้นแทรกกลางวงสนทนายามสายของเหล่าแม่บ้านริมบ่อน้ำ หลินว่านหลิวในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบแต่สะอาดสะอ้าน ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเรือนใหญ่ ร่างระหงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวต่อสายตาดุร้ายที่สะท้อนจากร่างท้วมของแม่สามีแม้แต่น้อย แม่สามีจอมเคี่ยวหรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันว่า 'ป้าจาง' ชักสีหน้าบึ้งตึงจนเนื้อตัวสั่นเทิบทันที นางเพิ่งจะหิ้วตะกร้าหวายที่ซ่อนแป้งสาลีเนื้อดีครึ่งถุงกับไข่ไก่ล,โผนใหญ่สิบฟองเดินออกมาจากห้องครัวของเรือนเล็กเพื่อหมายจะเอาไปซ่อนไว้รวมกับเสบียงของบ้านใหญ่ ทว่ากลับถูกสะใภ้ตัวร้ายที่นางคิดจะกดหัวมาตลอดดักหน้าไว้เสียก่อน "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาทวงของพวกนี้จากฉัน!" ป้าจางกระแทกตะกร้าลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดังโคร้งจนไข่ไก่ในตะกร้าสั่นสะเทือน นางเท้าสะเอวชี้หน้าด่าด้วยความโกรธเกลียว "นี่คือเสบียงของตระกูลลู่! ถิงเอ๋อร์ส่งเงินและตั๋วอาหารมาให้ครอบครัวดูแลร่วมกัน ไม่ใช่ให้แกเอาไปกินทิ้งกินขว้างทำตัวเป็นคุณนายสำอางคนเดียวในเรือนเล็ก! แป้งขาวกับไข่พวกนี้ ฉันในฐานะแม่ย่อมมีสิทธิ์เก็บรักษาไว้เพื่อความยุติธรรมของคนทั้งบ้าน!" ความยุติธรรมอย่างนั้นหรือคะ? ช่างเป็นคำที่ฟังดูน่าขันเสียจริงในสายตาของนักบริหารสาวมือทองจากโลกปัจจุบัน หลินว่านหลิวป้องปากหัวسะเบาเบาอย่างจริตจะก้าน ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวที่มีชาวบ้านเริ่มมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางรู้ดีว่าในยุค 80 นี้ ชื่อเสียงและความหน้าใหญ่ใจโตของคนเฒ่าคนแก่คือเกราะคุ้ม แต่สำหรับหลินว่านหลิวแล้ว เกราะเหล่านั้นมีรอยร้าวตั้งแต่ตระกูลจางคิดจะเอาเปรียบภริยาของนายทหารผู้กำลังเอาชีวิตไปเสี่ยงแนวหน้าแล้วค่ะ "ความยุติธรรมที่แม่พูดถึง คือการที่ฉันกับสามีต้องกินโจ๊กเจือจางน้ำจนเห็นเงาหัวตัวเองทุกมื้อ ในขณะที่น้องสามและน้องสะใภ้ใหญ่แอบกินหมูสามชั้นพะโล้กันจนพุงกางอย่างนั้นหรือคะ?" ว่านหลิวสาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นอายกดดันบางเบาแผ่ออกมาจากท่าทีสง่างามราวกับนางพญาที่หลุดออกมาจากวังหลวง "สามีฉันส่งจดหมายและเงินเดือนมาทุกเดือน เงินส่วนนั้นระบุชัดเจนว่าเป็นค่าครองชีพของ 'ครอบครัวเรา' ไม่ใช่ค่าบำรุงบำเรอลูกชายคนโปรดที่วันๆ เอาแต่เล่นการพนันจนหมดตัวของแม่!" "ปากคอเราะร้ายนักนะ! สะใภ้อัปมงคล! ฉันจะให้ถิงเอ๋อร์กลับมาหย่ากับแกแน่!" ป้าจางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความจุกอก คำพูดจี้ใจดำเรื่องลูกชายคนเล็กถูกขุดคุ้ยต่อหน้าธารกำนัลทำให้นางหมดความอดทน เงื้อมมือเหี่ยวย่นตบลงหมายจะสั่งสอนสะใภ้ไร้สัมมาคารวะสักฉาด ทว่า หลินว่านหลิวหรือจะยอมให้มือหยาบกร้านนั้นกระทบผิว? นางจับข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำด้วยเรี่ยวแรงที่ถูกเสริมแต่งด้วยพลังงานลึกลับจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่สามีจนอีกฝ่ายสะท้านเยือก "ถ้าแม่กล้าตบฉัน ฉันจะเดินไปฟ้องผู้กองหลิวทันทีที่เขากลับจากค่ายว่าแม่ยักยอกเสบียงของกองทัพ และทารุณกรรมภริยาของนายทหารผู้รับใช้ชาติ ลองคิดดูนะคะว่าตำแหน่งหัวหน้าชุมชนของพ่อ หรืออนาคตการสอบจอหงวนของน้องเล็ก จะเหลืออะไรถ้าเรื่องนี้ไปถึงสหกรณ์ทหาร?" เสียงซุบซิบของชาวบ้านรอบข้างดังขึ้นทันที คำว่า 'สหกรณ์ทหาร' และ 'ยักยอกเสบียง' ในยุคนี้มีความหมายรุนแรงถึงขั้นติดคุกหัวโต ป้าจางหน้าซีดเผือด รีบดึงมือกลับด้วยความหวาดกลัว นางไม่คิดว่านังเด็กบ้านนอกคนนี้จะฝีปากกล้าและพลิกสถานการณ์ได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ "แก... แกมันปีศาจชัดๆ!" ป้าจางเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง หลินว่านหลิวไม่สนใจคำด่าทอ นางก้มลงหยิบตะกร้าไม้ที่มีแป้งขาวและไข่ไก่ขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่ทำเอาป้าจางขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ขอบคุณแม่มากนะคะที่ช่วย 'เก็บรักษา' ของเหล่านี้ไว้ให้ฉัน ป่านนี้สามีของฉันคงกำลังเดินทางกลับมาถึงค่ายแล้ว ฉันต้องรีบเอาแป้งพวกนี้ไปนวดทำ 'ซาลาเปาไส้หมูสับน้ำซุปทะลัก' หอมๆ ไว้รอต้อนรับเขาสักหน่อย กลิ่นหอมๆ ของแป้งทอดและไข่ตุ๋นคงลอยฟุ้งไปทั่วค่ายทหารจนใครๆ ก็ต้องอิจฉาความรักอันหวานชื่นของเราแน่เลยค่ะ" ว่าแล้วหลินว่านหลิวก็หมุนตัวเดินกลับเรือนเล็กอย่างสง่างาม ทิ้งให้ป้าจางยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจจนตัวสั่นอยู่เบื้องหลัง ทว่า เมื่อหลินว่านหลิวผลักประตูห้องครัวของเรือนเล็กปิดลง ลิ้นชักมิติลับในหัวใจของนางกลับส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมของซูเปอร์มาร์เก็ตที่ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน— [คำเตือน: ตรวจพบร่องรอยการสะกดรอยตามจากบุคคลปริศนาภาระผูกพันในอดีตของร่างเดิม กำลังมุ่งหน้ามายังเรือนพักของคุณด้วยอาวุธ!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่อาณาจักรความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!