นายช่างภาพจอมดื้อ

“ถอยไปคีย์! อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าชีวิตผม แค่เพราะคุณได้รับเงินจ้างมาปกป้อง ผมไม่ใช่สมบัติที่คุณจะจับขังไว้ในกรงทองตลอดกาล!” เสียงตะโกนก้องของเรย์ดังระงมไปทั่วเซฟเฮาส์ชั้นดาดฟ้า เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มร่างโปร่งที่กำลังพยายามแกะกลอนหน้าต่างบานหลังกระแทกเข้ากับโสตประสาทของคีย์ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล ใบหน้าคมเข้มของอดีตนักฆ่าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเข้มดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรกลับวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ “จะออกไปตายหรือจะออกไปโง่ให้ไอ้จินมันจับตัวได้ ก็เลือกเอาสักอย่าง” คีย์แค่นเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ก้าวเพียงสองสามก้าวก็ประชิดตัวคนดื้อรั้น มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเรย์กดลงกับขอบหน้าต่างอย่างแรงจนร่างของช่างภาพหนุ่มเซปะทะเข้ากับแผงอกแกร่ง “ผมได้รับคำสั่งให้คุ้มครองคุณ ไม่ใช่มานั่งเก็บศพคุณในกองขยะหลังจบเรื่องนี้” “ไอ้คนเผด็จการ! เมมโมรี่การ์ดนั่นมีภาพที่เอาผิดจินได้ทั้งแก๊ง ถ้าผมไม่เอาไปส่งให้ตำรวจตอนนี้ ทุกอย่างที่ผมเสี่ยงมาก็สูญเปล่า!” เรย์สวนกลับทันควัน ดวงตาสวยสั่นระริกด้วยความโกรธและอัดอั้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าถ้าจินโดนจับ ความลับในอดีตของคุณจะถูกขุดคุ้ยออกมาด้วยงั้นสิ?” คำพูดจี้จุดทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตา คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง สันกรามหนาบดเข้าหากันแน่น ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน “คุณไม่ได้รู้จักผมดีพอที่จะพูดแบบนั้น เรย์” เสียงของคีย์แหบพร่าและกดต่ำ มันแฝงไปด้วยอันตรายที่ทำให้เรย์ใจสั่น “ถ้าอยากออกไปนัก ก็ไป... แต่ถ้าออกไปแล้ว ผมไม่รับประกันนะว่าคุณจะได้กลับมาเห็นหน้าผมอีกครั้ง” เรย์เม้มริมฝีปากแน่น ความลังเลวูบผ่านดวงตา แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าที่ถูกซ้อมจนน่วมของแหล่งข่าวที่ส่งข้อมูลมาให้เขา ความมุ่งมั่นก็กลับมาอีกครั้ง เขาอาศัยจังหวะที่คีย์เผลอศอกเข้าที่สีข้างอีกฝ่ายอย่างแรงจนคนตัวโตชะงัก ก่อนจะกระโดดออกทางหน้าต่างไปสู่บันไดหนีไฟอย่างรวดเร็ว “ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!” คีย์สบถลั่น พุ่งตัวตามออกไปทันที สายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาทำให้ทัศนวิสัยพร่ามัว เรย์วิ่งไปตามตรอกแคบๆ ใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นผสมหวาดกลัว เขาพยายามมองหาจุดนัดพบที่ตกลงไว้กับสายข่าว ทว่าทันทีที่เลี้ยวเข้าสู่ซอยตัน เงาตะคุ่มของชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงจากอาวุธปืนที่จ่อตรงมายังหน้าอกของเขา จินก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้ามาเฟียหนุ่ม “ช่างภาพตัวน้อย... หนีเก่งนี่ แต่ดูซิว่าคราวนี้ใครจะมาช่วยแกได้อีก” เรย์ชะงักกึก พยายามถอยหลังหนีแต่ทางออกถูกปิดตาย หัวใจเขาหล่นไปถึงตาตุ่ม ความกลัวเริ่มเกาะกินใจเมื่อตระหนักว่าเขาพลาดท่าเสียแล้ว ทว่าในวินาทีที่นิ้วชี้ของจินกำลังจะเหนี่ยวไก เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวจากมุมตึกก็ดังขึ้น! *ปัง!* กระสุนปืนนัดหนึ่งพุ่งทะลุขวดแก้วข้างๆ หัวของจินจนแตกกระจาย พร้อมกับร่างของคีย์ที่พุ่งตัวเข้ามาเหมือนพายุ เขาคว้าเอวของเรย์เหวี่ยงไปด้านหลังก่อนจะใช้ตัวเองเป็นโล่กำบังและยิงสวนกลับด้วยความแม่นยำระดับมืออาชีพ “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อ!” คีย์ตะคอกขณะลากเรย์ให้วิ่งไปตามซอยมืด “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าพวกมันจะดักรออยู่!” เรย์ตะโกนตอบ หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อย “ปิดปากแล้ววิ่ง! ถ้าไม่อยากตายก็อย่าขัดคำสั่งอีก!” คีย์กระชากข้อมือเรย์หลบเข้าหลังถังขยะเหล็กขนาดใหญ่เมื่อเห็นว่าพวกของจินกำลังไล่ต้อนเข้ามาเรื่อยๆ สถานการณ์บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ คีย์กดไหล่เรย์ให้ก้มต่ำลง สายตาคมกริบกวาดมองทางหนี ทว่าในจังหวะที่คีย์หันกลับมา เขากลับพบว่าที่ข้างกายของเขา... แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งสาดส่องเข้ามาจนแสบตา ประตูรถคันหรูเปิดออก พร้อมกับบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวลงมาด้วยปืนที่เล็งตรงมาที่ขมับของคีย์ “วางปืนซะ คีย์... แล้วส่งเด็กนั่นมาให้ฉัน” คีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ สายตาของเขาจ้องมองบุคคลตรงหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีดจนลืมแม้แต่จะหายใจ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของนักฆ่าและนายช่างภาพสายลู่นะครับ ดาร์กไนท์จะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าครับ