กระสุนนัดแรก

"อย่าขยับ..." เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบงันในเซฟเฮาส์จนแหลกละเอียด คีย์แข็งค้างไปชั่วขณะ สายตาของเขาจ้องมองบุคคลตรงหน้าด้วยความตกตะลึงสุดขีดจนลืมแม้แต่จะหายใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยืนอยู่หลังบานประตูเหล็กกล้าซึ่งถูกพังยึดด้วยระเบิดแรงดันต่ำ ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ 'จิน' หัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ตามล่าภาพถ่ายในมือของเรย์มาครึ่งค่อนประเทศ และที่เลวร้ายกว่านั้น ลูกน้องนับสิบชีวิตของมันกำลังเดินเรียงหน้าเข้ามาพร้อมปืนเก็บเสียงในมือ บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้อัดแน่นไปด้วยกลิ่นดินปืนและรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากผู้มาเยือน เรย์ที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องครัวพร้อมแก้วกาแฟในมือ สะดุดหยุดกั้นลมหายใจเมื่อเห็นเงาตะคุ่มผ่านช่องกระจกแตกละเอียด แก้วในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นกระเบื้องแตกกระจาย กาแฟสีดำสนิทไหลนองปะปนกับเศษแก้วแหลมคม แต่เสียงนั้นช่างเบาราวกับเสียงกระซิบเมื่อเทียบกับเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะหาที่นี่เจอเร็วกว่าที่คาดไว้..." คีย์เป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน ร่างหนาขยับตัวเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวที่เตรียมตะครุบเหยื่อ มือแกร่งเอื้อมไปคว้าปืนพกสั้นคู่ใจที่เหน็บไว้ที่เอวด้านหลังอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบดุดันจับจ้องเป้าหมายไม่กระพริบ "แกตื่นตัวเร็วกว่าที่ลูกน้องฉันรายงานซะอีกนะ... คีย์ หรือควรเรียกว่า 'อดีตมือปืนมือหนึ่ง' ดีล่ะ?" จินยิ้มเยาะ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาคมปลาวาฬกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เรย์ซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่มุมห้อง "ส่งแฟลชไดร์ฟและฟิล์มทั้งหมดมาให้ฉันซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตพวกนายสองคน... แบบครบสามสิบสอง" "ฝันไปเถอะไอ้เวร!" เรย์สวนกลับทันควัน แม้ขาจะสั่นพับๆ แต่ปากยังดีไม่มีตกตามสไตล์ช่างภาพสายลุย คีย์เหลือบมองคนปากเก่งที่ยืนขาสั่นอยู่ข้างหลังด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความหมั่นไส้และความเป็นห่วงที่พุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก 'ไอ้เด็กดื้อเอ้ย... สถานการณ์แบบนี้ยังมีปากกล้าได้อีก' คีย์คิดในใจ เปรี้ยง! กระสุนนัดแรกแหวกอากาศพุ่งเฉี่ยวหัวไหล่ของคีย์ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฝังทะลุตู้ไม้ด้านหลังจนเศษไม้กระจาย คีย์ไม่รอช้า ร่างสูงพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเรย์ให้หลบหลังเสาปูนรับน้ำหนักทันที แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้น คีย์ใช้ร่างกายกำยำของตัวเองปกป้องเรย์ไว้ภายใต้อ้อมแขนแกร่ง กลิ่นกายเฉพาะตัวและลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันในระยะประชิดทำให้เรย์ชะงักไปชั่วขณะ "อยู่ตรงนี้ ห้ามโผล่หัวออกไปเด็ดขาด" คีย์กระซิบชิดริมหใบหู น้ำเสียงดุดันและจริงจังจนเรย์พยักหน้ารับอย่างไม่กล้าเถียงเป็นครั้งแรกในชีวิต ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างที่ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มมือปืนนับสิบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด หัวใจที่เคยเต้นหวาดกลัวเมื่อครู่ กลับเต้นแรงด้วยความรู้สึกอื่น... ความรู้สึกที่ว่า ผู้ชายคนนี้... จะไม่มีทางยอมให้ใครทำร้ายเขาเด็ดขาด ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว เซฟเฮาส์กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม คีย์เคลื่อนไหวราวกับปีศาจไร้เงา การหลบหลีก การตอบโต้ และความแม่นยำราวจจับวางทำให้มือปืนของจินล้มลงทีละคนอย่างรวดเร็ว ความดิบเถื่อนและความเด็ดขาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์นิ่งขรึมถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ความปรานี ทุกย่างก้าวของคีย์คือความตายสำหรับศัตรู จินที่เห็นลูกน้องล้มระเนระนาดเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนสี มันยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่แผ่นหลังของคีย์ซึ่งกำลังงดงามและเปิดโล่งในจังหวะที่คีย์กำลังเปลี่ยนกระสุนแม็กกาซีนนัดสุดท้าย "ระวัง!" เรย์กรีดร้องสุดเสียง สัญชาตญาณความกลัวหายวับไปกับตา สมองสั่งการเร็วกว่าร่างกาย เรย์พุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนของคีย์ให้เบี่ยงหลวิถีกระสุนออกไปเสี้ยววินาที กระสุนนัดนั้นเฉี่ยวต้นแขนของคีย์จนเลือดสีแดงสดซึมทะลุเสื้อผ้าออกมา แต่ก่อนที่จินจะได้ลั่นไกนัดที่สอง คีย์อาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้ด้ามปืนกระแทกเข้าที่ข้อมือของจินอย่างแรงจนปืนหลุดจากมือ ก่อนจะเตะตัดขาจนร่างของมาเฟียใหญ่ล้มลงไปนอนกองกับพื้น ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อตรงระหว่างคิ้วของจินพอดี ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทุกคน "จบเกมแล้ว จิน" คีย์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ แววตาดุดันไร้ซึ่งความปรานี จินหัวเราะในลำคอ แม้ความตายจะอยู่ตรงหน้า "แกคิดว่าแกชนะแล้วจริงๆ เหรอ คีย์... ลองก้มลงมองที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉันดูสิ ว่าตอนนี้ใครกำลังเดินทางมาที่นี่..." คีย์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณเตือนภัยร้องลั่นในหัว เขาก้มลงมองหน้าจอสมาร์ทโฟนของจินที่ตกอยู่บนพื้น ซึ่งแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าเซฟเฮาส์... รถตู้ติดฟิล์มดำสนิทสามคันจอดสนิทนิ่ง และประตูรถกำลังเปิดออกพร้อมกับบุคคลในเงามืดที่ก้าวลงมา... บุคคลที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงทันที "สวัสดี... ลูกชาย" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากหน้าประตูเซฟเฮาส์ พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิฆาต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความมันส์นี้นะครับ เจอกันตอนหน้าครับ