บาดแผลที่ปิดบังไว้

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว สมองคุณจะกระจายติดผนังห้องนี้แน่ครับ" เสียงของคีย์ไม่ได้ดัง แต่เยียบเย็นและทรงพลังพอที่จะทำให้ความอบอ้าวในเซฟเฮาส์ลดลงจนติดลบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของ 'จิน' ชะงักกึก รอยยิ้มพิฆาตบนใบหน้าของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลยังคงประดับอยู่ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานราวกับกำลังดูละครสัตว์ เรย์ที่ยืนถือกล้องถ่ายรูปอยู่ใกล้หน้าต่างสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาอยู่ที่คอหอยเมื่อเห็นปลายกระบอกปืนเก็บเสียงสีดำสนิทโผล่อออกมาจากใต้เสื้อแจ็คเก็ตของคีย์ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สายตาคมกริบของอดีตนักฆ่าจดจ่ออยู่ที่เป้าหมายตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี "ใจเย็นก่อนสิลูกชาย... พ่อแค่มารับลูกกลับบ้าน" จินหัวเราะในลำคอเบาๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และกล้องถ่ายรูปราคาแพง "ไม่คิดเลยนะว่าคนเก่งอย่างแก จะลดตัวมาหลบอยู่ในรังหนูโทรมๆ กับ... ช่างภาพสมัครเล่นคนนี้" คำว่า 'ช่างภาพสมัครเล่น' ทำให้เรย์ขบกรามแน่น ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนลืมกลัวไอ้มาเฟียหน้าเลือดนี่ไปชั่วขณะ มือเรียวบางกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ถ้าช่างภาพสมัครเล่นคนนี้จะกดชัตเตอร์ส่งภาพหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจสากลตอนนี้ รับรองว่าคุณพ่อสุดที่รักจะได้ไปนอนในกรงขังทองคำแท้แน่ๆ ครับ" เรย์ก้าวออกมาจากมุมมืด น้ำเสียงราบเรียบแต่กัดจิกเจ็บแสบไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังจินอย่างไม่เกรงกลัว จินหันมามองเรย์ รอยยิ้มบนมุมปากเหยียดยาวขึ้น "ปากเก่งดีนี่... สมแล้วที่เป็นเป้าหมายในรายงานของฉัน ภาพถ่ายพวกนั้นมันทำลายไม่ได้ง่ายๆ หรอกหนุ่มน้อย เพราะคนที่ถือมันอยู่... กำลังจะไม่มีลมหายใจต่างหาก" สิ้นคำพูดของจิน บอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ก้าวพรวดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ บรรยากาศในเซฟเฮาส์ตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "ถอยไปเรย์" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นเล็งอย่างมั่นคง แต่อีกข้างหนึ่ง... เรย์สังเกตเห็นทันทีว่ามันกำลังกุมสีข้างเอาไว้ และมีรอยเลือดซึมออกมาเป็นวงกว้างผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ให้ตายสิ... หมอนี่แกล้งทำเป็นปกติทั้งๆ ที่โดนยิงมาอย่างนั้นเหรอ! ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างประหลาด เรย์ขยับเข้าไปใกล้คีย์โดยไม่สนคำเตือน มือเรียวเอื้อมไปคว้าแขนแกร่งที่ถือปืนไว้แน่น "นายเลือดออกมากเกินไปแล้วนะคีย์..." "ฉันบอกให้ถอยไปไง..." คีย์ขบกรามแน่น หน้าผากเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดพรายออกมาเป็นเม็ดเล็กๆ ความเจ็บปวดจากการปะทะเมื่อตอนบ่ายเริ่มกัดกินสติของเขา แต่ต่อหน้าศัตรูตัวฉกาจ เขาแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้เด็ดขาด จินมองภาพนั้นแล้วหัวเราะร่วน "โอ้... ความรักช่างสวยงามจริงๆ น่าเสียดายนะที่มันต้องจบลงตรงนี้... จัดการพวกมันซะ" ก่อนที่ลูกน้องของจินจะทันได้ลั่นไก เรย์อาศัยจังหวะชุลมุนปาแฟลชสตูดิโอพกพาลงกับพื้น เสียงดังสนั่นพร้อมกับแสงไฟสีขาวจ้าสว่างวาบจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา "วิ่ง!" คีย์สบถลั่น คว้าข้อมือของเรย์แล้วพุ่งตัวทะยานออกทางประตูหลังเซฟเฮาส์ทันทีท่ามกลางเสียงคำรามอย่างหัวเสียของจิน ปัง! ปัง! กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวไหล่คีย์ไปนิดเดียว แต่พวกเขาก็หนีพ้นออกมายังตรอกแคบด้านหลังได้สำเร็จ คีย์ดันตัวเรย์ให้หลบหลังถังขยะเหล็กขนาดใหญ่ ก่อนที่ตัวเองจะทรุดฮวบลงพิงกำแพงอิฐ ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากอาการเสียเลือด "คีย์! นายไหวไหมเนี่ย" เรย์ทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างๆ มือไม้สั่นเทาด้วยความลนลาน รีบฉีกชายเสื้อของตัวเองออกเพื่อเตรียมห้ามเลือด "ไอ้บ้าเอ๊ย บอกให้อยู่เฉยๆ ทำไมต้องทำเป็นเก่งตลอดเลยวะ!" "บ่นมาก... ปากจัดแบบนี้ ระวังจะโดนจูบปิดปากนะ" คีย์แค่นหัวเราะออกมาเบื้องหน้าความเจ็บปวด ดวงตาคมดุมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง แม้ในสถานการณ์เป็นตายร้ายดี หมอนี่ก็ยังไม่วายกวนประสาท "ยังมีอารมณ์มาเล่นนะ! ถอดเสื้อออกเดี๋ยวนี้เลย จะทำแผลให้" เรย์ดุเสียงเขียว แต่ดวงตากลับแดงก่ำอย่างปิดไม่มิด คีย์กัดฟันอดทน ยอมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างทุลักทุเล เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรย์ในวินาทีนี้ บริเวณสีข้างด้านขวา มีรอยกระสุนเฉี่ยวเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า... คือรอยสักขนาดใหญ่ที่พาดผ่านแผ่นหลังและไหล่ลึกมาจนถึงหน้าอกด้านซ้าย มันไม่ใช่รอยสักลายมังกร เสือ หรือลวดลายแฟชั่นทั่วไป... เรย์ชะงักค้าง มือที่กำลังจะกดแผลหยุดนิ่งสนิท ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเพ่งพินิจรอยสักนั้นดีๆ มันคือรูป 'เขาวงกตโบราณ' ที่ล้อมรอบด้วย 'ปีกนกอินทรีที่ถูกตัดขาด' และตรงกลางมีตัวเลขโรมันสลักไว้อย่างประณีต: *VII-IX-XIX* "นี่มัน..." เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด รอยสักนี้เข เคยเห็นมันในแฟ้มลับของหน่วยข่าวกรองที่หลุดออกมาบนเน็ตเมื่อหลายปีก่อน... แฟ้มของ 'องค์กรเงา' ที่ถูกลบทิ้งจากสารบบโลกใต้ดิน คีย์หลบสายตา เลือดบนตัวเขาไหลริน แต่แววตาที่มองเรย์กลับเต็มไปด้วยความลังเลและความลับอันดำมืดที่ถูกเก็บงำมานานปี "อย่ารู้เลย... เรย์" คีย์เอ่ยเสียงแหบพร่า มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือของเรย์ที่สั่นเทาเอาไว้ "ยิ่งนายรู้เรื่องนี้มากเท่าไหร่ นายก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น..." "แต่นายมีรอยสักนี่... หมายความว่านายเคยเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรที่ตามล่าฉันกับภาพถ่ายพวกนั้นเหรอ?" เสียงของเรย์สั่นเครือ ความไว้วางใจที่เพิ่งสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตาเดียว ก่อนที่คีย์จะได้อ้าปากแก้ตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่ปากตรอกแคบ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงมา "เจอตัวแล้วล่ะ... เจ้าลูกชายอกตัญญู กับช่างภาพตัวน้อยของเขา" เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของจินที่ก้าวเข้ามาขวางทางออกทั้งหมดไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าของมาเฟียเฒ่า แต่ที่ทำให้คีย์และเรย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่า คือบุคคลที่เดินตามหลังจินมาติดๆ... หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิง ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้ความรู้สึก เธอถือปืนสั้นพร้อมเล็งมาที่พวกเขาโดยตรง และที่ข้อมือเรียวเล็กนั้น... มีรอยสักรูป 'เขาวงกต' แบบเดียวกับคีย์ไม่มีผิดเพี้ยน "สวัสดีค่ะ... พี่ชาย" เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยขึ้น พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนจ่อตรงหน้าผากของเรย์ทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! *** *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้า รับรองว่าเดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ - ดาร์กไนท์)*