ความลับหลังเลนส์

แสงไฟสีส้มสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าคมคายของเรย์ นิ้วเรียวใต้ถุงมือผ้าฝ้ายบางเฉียบขยับรัวบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุด เสียงคลิกเมาส์ดังเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานในเซฟเฮาส์ยามตีสองครึ่ง ลมหายใจของช่างภาพหนุ่มผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แต่หัวใจกลับเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความเสี่ยงในการเจาะระบบฐานข้อมูลลับระดับทหารผ่านศึกไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หากคีย์จับได้ว่าเขาแอบขุดคุ้ยอดีต ชีวิตช่างภาพอิสระปากจัดอย่างเขาคงจบสิ้นในพริบตาเดียว แต่วันนี้ ความสงสัยมันกัดกินหัวใจเกินกว่าจะปล่อยผ่าน "ไหนดูซิ... นายซ่อนอะไรไว้กันแน่ พ่อบอดี้การ์ดหน้าตาย" เรย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตหรี่ลงเมื่อหน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงวิ่งผ่านพรึบพพร็อบ โค้ดที่เขาเขียนขึ้นมาเป็นพิเศษเจาะทะลวงผ่านระบบป้องกันชั้นที่สามของฮาร์ดไดรฟ์สำรองที่คีย์ซ่อนไว้ในลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงานได้อย่างเฉียดฉิว โฟลเดอร์ชื่อ 'NULL' ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวกดคลิกเปิดเข้าไปทันที ภาพถ่ายนับร้อยไฟล์ไหลทะลักออกมาเป็นพรืด แต่ละภาพไม่ใช่ภาพทิวทัศน์หรือภาพครอบครัวธรรมดา มันคือภาพถ่ายเหตุการณ์นองเลือดในมุมมองของมือปืน ภาพเป้าหมายที่ถูกส่องผ่านลำกล้องสไนเปอร์ ภาพคราบเลือดบนพื้นพรมราคาแพง และ... ภาพใบหน้าของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกวงด้วยสีแดงเข้ม เรย์เลื่อนสายตาอ่านเอกสารประวัติส่วนตัวที่แนบมาด้วย ชื่อจริง รหัสโค้ดเนม หน่วยสังกัดลับที่ถูกยุบไปอย่างไร้ร่องรอย และ... บันทึกภารกิจที่ระบุตัวเลขยอดเงินค่าหัวสูงลิ่วจนน่าตกใจ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลังวาบ แม้เขาจะรู้ว่าคีย์ไม่ใช่คนธรรมดาตั้งแต่แรก แต่การได้มาเห็นหลักฐานการคร่าชีวิตคนด้วยมือคู่นั้นชัดเจนเต็มสองตา มันให้อารมณ์ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันทั้งอันตราย น่าสะพรึงกลัว และในขณะเดียวกัน... ก็ชวนให้รู้สึกเวทนาผู้ชายคนนั้นจับใจ "ที่แท้... มือคู่นั้นก็เปื้อนเลือดมาโชกโชนขนาดนี้สินะ" เรย์พึมพำเสียงแผ่ว ความรู้สึกผิดบาปบางเบาผุดขึ้นในอก เมื่อนึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ ยามที่อีกฝ่ายโอบกอดและปกป้องเขาจากกระสุนปืนของจินเมื่อไม่กี่วันก่อน กริ๊ก! เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ จากหน้าประตูห้องทำงานดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน มันดังชัดเจนเสียจนขนพองสยองเกล้า เรย์สะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม นิ้วมือรีบกดปุ่มลัดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์และถอดแฟลชไดรฟ์ออกในเสี้ยววินาที ทว่า มันช้าไป... บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกช้า ๆ แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาทอดเงายาวเหยียด ร่างสูงใหญ่ของคีย์ยืนนิ่งสงอยู่ตรงนั้น เสื้อยืดสีดำแนบเนื้อเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความตื่นตัว เยียบเย็น และคมปลาบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝัก คีย์กวาดสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังอุ่นอยู่ มาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดของช่างภาพหนุ่ม "ดึกป่านนี้แล้ว... ทำไมยังไม่นอนล่ะครับ คุณช่างภาพ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับกดดันจนเรย์รู้สึกราวกับหายใจไม่ออก ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวอดีตนักฆ่าจนเรย์ต้องผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สองขาถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี "ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับ เลยมาหาหนังดูแก้เบื่อ" เรย์เชิดหน้าขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความพิรุธด้วยการเถียงกลับเสียงแข็ง แม้ฝ่ามือชื้นเหงื่อจะกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ คีย์หยุดยืนประชิดตัวในระยะห่างแค่คืบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้าแตะจมูก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาหาช้า ๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ราวกับต้องการจะอ่านทะลุปรุโปรดไปถึงความคิดในหัวของอีกฝ่าย "หนังงั้นเหรอครับ..." คีย์ทวนคำ เสียงกระซิบแหบพร่าอยู่ข้างใบหู ทำเอาเรย์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง นิ้วมือหนายื่นเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้ม "แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์เมื่อครู่... ดูท่าทางจะไม่ใช่ฉากในภาพยนตร์แอคชั่นทั่วไปหรอกนะครับ" เรย์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้อ้าปากแก้ตัว มือหนาของคีย์ก็เอื้อมไปแตะที่ปุ่มเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์อีกครั้ง แสงไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นหน้าจอที่กำลังรันไฟล์ภาพถ่ายลับของอดีตนักฆ่าคาคาตาอยู่เต็มจอ คีย์เหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเรย์ นัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา และก่อนที่เรย์จะได้ตั้งตัว มือแกร่งก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางรั้งเข้ามาประชิดตัวอย่างไร้ความปรานี ระยะห่างระหว่างกันถูกลดทอนลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในความมืดสลัว "อยากรู้เรื่องของผมมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ... หืม?" คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างถือวิสาสะ ในขณะที่เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใด ๆ เล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่เผยอค้าง ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ