กฎเหล็กในเซฟเฮาส์

เศษกระจกแตกละเอียดเกลื่อนพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ กลิ่นดินปืนยังคงคละคลุ้งบาดจมูก ตัดสลับกับกลิ่นอายความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ในเซฟเฮาส์ลับกลางย่านชานเมือง คีย์ปล่อยมือจากข้อมือเรียวของเรย์อย่างไม่ไยดี หลังจากที่เขากระชากร่างอีกฝ่ายพุ่งทะยานผ่านหน้าต่างหลบหูตาคมกริบของมือปืนฝ่ายจินมาได้อย่างเฉียดฉิว เรย์หอบหายใจหนักหน่วง หน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวสูงกว่าที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยราieรูปสลักราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน "คุณนี่มันบ้าสิ้นดี!" เรย์กระแทกเสียงลอดไรฟัน พลางสะบัดข้อมือที่ขึ้นรอยแดงจางๆ จากการถูกบีบรัด "คิดจะลากก็ลาก คิดจะกระโดดก็กระโดด ไม่คิดจะบอกหรือขออนุญาตผมก่อนเลยหรือไงครับ!" "ถ้าผมรอให้คุณจัดระเบียบเลนส์กล้องแล้วกล่าวคำขออนุญาต ป่านนี้หัวคุณคงกลายเป็นรังผึ้งไปแล้วล่ะครับ คุณช่างภาพ" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ดวงตาคมกริบสีนิลมองกราดสำรวจความเสียหายรอบห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงเตียงนอนเก่า โต๊ะไม้ และหน้าต่างที่บานกระจกแตกกระจาย "แต่นั่นมันไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะมาทำรุ่มร่ามกับผม!" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิด ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ "จำเอาไว้เลยนะว่าผมมาที่นี่เพราะหลักฐานในเมมโมรี่การ์ด ไม่ได้มาเพื่อเป็นภาระให้คุณลากไปเหวี่ยงมาตามใจชอบ!" คีย์หันขวับมามอง ปฏิกิริยาโต้ตอบของเรย์ไม่ได้ทำให้ร่างสูงสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม... แววตาคมปลาบนั้นกลับฉายแววพินิจพิเคราะห์อย่างนึกสนุก เขาก้าวเข้าประชิดตัวเรย์ในระยะประชิด จนกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายปะทะเข้ากับนาสิกของช่างภาพหนุ่ม เรย์ชะงัก เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ภาระเหรอครับ?" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "ถ้าผมไม่อุ้มคุณหลบกระสุนเมื่อกี้ ป่านนี้วิญญาณคุณคงลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว... ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะครับ ปากสวยๆ ของคุณอาจจะไม่ได้ใช้พูดจาหาเรื่องใครอีก" "คุณ...!" เรย์หน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว มือเรียวผลักอกแกร่งเต็มแรง "ถอยออกไปเลยนะ! ผมไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย!" "ปากดี" คีย์พึมพำสั้นๆ ก่อนจะผละตัวออกไปอย่างไร้เยื่อใย เขาเดินไปหยิบกระเป๋าเป้สนามใบใหญ่ขึ้นมาเปิดค้นสิ่งของข้างใน ปล่อยให้เรย์ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่คนเดียวด้วยความคับแค้นใจ สงครามประสาทวันแรกในเซฟเฮาส์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดประหลาดที่ทั้งคู่พยายามปฏิเสธ "ฟังให้ดีนะ" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง "กฎข้อแรกของที่นี่คือ ห้ามทำเสียงดังโดยไม่จำเป็น กฎข้อที่สอง ห้ามแตะต้องอุปกรณ์อาวุธของผมเด็ดขาด และกฎข้อที่สาม... อยู่ให้ห่างจากรัศมีสายตาของผมเวลาผมสั่ง" "นี่คุณเห็นผมเป็นทาสหรือเป็นนักโทษกันแน่?" เรย์สวนกลับทันควัน ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "ผมเป็นพยานและเป็นเจ้าของหลักฐานนะ ไม่ใช่ลูกน้องคุณ!" "พยานที่ดื้อรั้นและเอาแต่ใจตัวเองที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา" คีย์หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มจ้องมองเรย์นิ่งนานจนบรรยากาศในห้องเงียบงันลงไปถนัดตา "ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย ก็หัดเชื่อฟังคนที่เขามีประสบการณ์ซะบ้าง เรย์" น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังและนุ่มลึกขึ้นกะทันหันทำให้เรย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตไหววับเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาดุดันแบบที่เคยเป็น แต่มันมีความห่วงใยเจือความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ จนเรย์เผลอใจเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนผ่านจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทั้งคีย์และเรย์ต่างฝ่ายต่างหลบสายตา ประจันหน้ากันด้วยระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือ ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่กัดกินความแข็งกร้าวของทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอกหน้าประตูเซฟเฮาส์! คีย์หน้าเปลี่ยนสีในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งเข้าปิดปากเรย์ด้วยมือแกร่งอย่างรวดเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ส่งเสียงร้อง พร้อมกับกระชากปืนพกสั้นขึ้นมาขึ้นลำกล้องด้วยความเร็วแสง เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจากอีกฝั่งของบานไม้ "เปิดประตู... เรารู้ว่าพวกแกอยู่ในนั้น" ดาร์กไนท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไปกับคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ