ในวงล้อมศัตรู

เสียงก้องกังวานของฝ่าเท้าที่กระทบพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่าในโกดังร้าง ดังก้องสะท้อนไปมา ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบ แสงไฟฉายสาดส่องตัดผ่านความมืดทึบ เผยให้เห็นละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของเรย์และคีย์ให้หยุดนิ่ง ไม่ใช่ความมืดหรือกลิ่นอับชื้นของซากตึกเก่า แต่เป็นร่างสูงโปร่งที่ยืนขวางทางออกสุดท้ายไว้ทั้งหมด เงาร่างนั้นทอดทับลงมาบนพื้นเบื้องล่าง รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกปรากฏขึ้นภายใต้แสงสลัว เรย์เบิกตากว้าง ลลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความตกตะลึง "ไม่คิดเลยนะครับ... ว่าพวกคุณจะวิ่งหนีมาได้ไกลขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งแสงไฟเผยให้เห็นใบหน้าชัดเจน *ลุค*—มือขวาคนสนิทของจิน ผู้ชายที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่หลังกระสุนนัดสุดท้ายของคีย์เมื่อสามวันก่อน กลับมายืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบยาพิษในแววตา "เป็นไปไม่ได้..." เรย์พึมพำออกมาเบาๆ มือที่กำกล้องถ่ายรูปสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีตลอดหลายชั่วโมงถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก "แก... แกควรจะ..." "ควรจะตายไปแล้วอย่างนั้นเหรอครับ?" ลุคหัวנסในลำคอ เสียงหัวهนั้นแหבריบและเย็นเยียบจนน่าขนลุก "น่าเสียดายนะเรย์ ช่างภาพมือดีอย่างคุณน่าจะรู้ดีกว่าใคร ว่ากระสุนนัดเดียวมันไม่เคยฆ่าคนระดับพวกเราได้สนิทหรอก" ทันทีที่สิ้นเสียง คีย์ก็ขยับตัวอย่างรวดเร็วดุจเสือชีตาห์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบังหน้าเรย์ไว้โดยสัญชาตญาณ แขนแกร่งยกปืนพกขึ้นเล็งตรงไปยังเป้าหมายทันที ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงสัญชาตญาณนักฆ่าที่ตื่นตัวเต็มที่ "ถอยไป" คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "ถ้าไม่อยากสมองกระจายตรงนี้" ลุคหัวเราะลั่นโกดังราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขัน เขายกมือขึ้นระดับอก ปรบมือเบาๆ สองสามครั้ง เสียงแปะๆ ดังสะท้อนก้อง "ใจร้อนจิงๆ นะครับ อดีตมือสังหารมือหนึ่ง... สมแล้วที่นายใหญ่ยอมลงทุนใช้หมากทุกตัวเพื่อลากคอคุณกลับมา แต่ก็น่าเสียดายนะคีย์ รอบนี้คุณไม่ได้มาคนเดียว มีภาระชิ้นโตพ่วงท้ายมาด้วยแบบนี้ คุณจะปกป้องเขายังไงไหว?" สิ้นคำพูดของลุค เงาดำนับสิบก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของโกดัง แต่ละคนสวมชุดดำสนิทและถืออาวุธครบมือ พวกมันปิดล้อมทั้งคู่ไว้ทุกด้าน ทางออกถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีช่องว่างให้หลบหนี ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ ทั้งสิ้น เรย์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะเขารู้ดีว่าต้นเหตุที่ทำให้คีย์ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์หลังชนฝาแบบนี้... มันเป็นเพราะภาพถ่ายในเมมโมรี่การ์ดที่เขาถืออยู่ต่างหาก "คีย์..." เรย์กระซิบเรียกชื่อคนตัวสูงเบาๆ มือเรียวเอื้อมไปแตะชายเสื้อหนาของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว "ฉันขอโทษ... เป็นเพราะฉันแท้ๆ" คีย์เหลือบสายตากลับมามองเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมที่มักจะไร้อารมณ์เวลานี้กลับอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง มือหนาข้างที่ไม่ได้ถือปืน เอื้อมไปคว้ามือสั่นเทาของเรย์มากำไว้แน่น บีบกระชับเพื่อถ่ายทอดความมั่นคงและความอบอุ่น ท่ามกลางความหนาวเหน็บของความตายที่รายล้อม "หุบปากซะเรย์" คีย์เอ่ยเสียงดุ แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่สัมผัสได้ "ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าผมจะปกป้องคุณเอง... ต่อให้ต้องพังนรกทั้งสำนัก ผมก็ไม่ยอมให้ไอ้เวรนี่แตะต้องเส้นผมของคุณสักเส้นเดียว" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมากลางอกท่ามกลางสถานการณ์ที่วิกฤตที่สุด ปากที่เคยต่อปากต่อคำ หุบสนิทลงทันที มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่านจนจุกอยู่ที่คอหอย "ซึ้งกินใจกันดีจังนะครับ คู่รักจำเป็น" ลุคหรี่ตามองภาพนั้นด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที "จัดการ! เอาตัวเป็นๆ ของช่างภาพมา ส่วนไอ้นักฆ่านั่น... จะตายหรือจะพิการ ค่อยว่ากัน!" ทันทีที่คำสั่งหลุดจากปาก ลูกน้องนับสิบก็พุ่งเข้าใส่ราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นทะลุความเงียบ คีย์ไม่รอช้า ลั่นไกสวนกลับไปอย่างไร้ความปรานี กระสุนเจาะเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำจนร่างหนึ่งร่วงลงไปนอนกองกับพื้น แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่า ทำให้พวกมันระดมยิงกดดันเข้ามาไม่หยุด "หมอบลง!" คีย์กระชากร่างของเรย์ให้หลบหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ทันที กระสุนปืนนัดหนึ่งเฉี่ยวไหล่เสื้อของคีย์ไปนิดเดียวจนเกิดรอยขาดและคราบเลือดซึมออกมา เรย์เห็นเข้าก็หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คีย์! นายเจ็บตัว!" เรย์อุทานลั่น พยายามจะใช้มือถือผ้าเช็ดหน้ากดแผลให้ แต่อีกฝ่ายปัดมือออกอย่างรวดเร็ว "ผมไม่เป็นไร สมาธิอยู่กับตัวคุณเอง!" คีย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้ความนิ่งลดลงเลยแม้แต่น้อย เขายื่นปืนอีกกระบอกที่พกสำรองไว้ให้เรย์ "ยิงเป็นใช่ไหม?" เรย์รับปืนมาถือไว้ น้ำหนักของมันหนักอึ้งในมือ เขากลืนน้ำลายฝืดคอ แม้จะไม่ใช่นักฆ่าอย่างคีย์ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนให้ใครยิงทิ้งง่ายๆ "ถามได้... ฉันไม่ใช่ตัวถ่วงนะ!" เรย์พ่นลมหายใจออกทางจมูก แววตาหวาดกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเด็ดเดี่ยว ปากสวยเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาที เคมีอันตรายที่หลอมรวมความบ้าบิ่นและความเยือกเย็นเข้าด้วยกันพุ่งพล่านถึงขีดสุด ไม่ต้องมีคำพูดพร่ำเพ้อใดๆ อีกต่อไป จังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันคือสัญญาณรบ คีย์โผล่ตัวออกไปยิงกราดเปิดทางให้ ขณะที่เรย์อาศัยจังหวะชุลมุนลั่นไกใส่คนที่กำลังจะอ้อมมาด้านหลังล้มคว่ำไปตามๆ กัน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงรอบตัวจนหมดสิ้น กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่า... ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะฝ่าวงล้อมออกไปได้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์ขนาดใหญ่ที่สาดส่องลงมาตรงกลางโกดัง จนทั้งสองต้องหยีตาด้วยความแสบ "พอแค่นั้นแหละครับ" เสียงทุ้มทรงอำนาจอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือเสียงปืนทั้งหมด เสียงที่ทำให้ลมหายใจของคีย์สะดุดกึก และทำให้เรย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าคมคายที่เรย์จดจำได้ไม่มีวันลืม—*จิน* มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับกระบอกปืนในมือที่เล็งตรงมาที่ศีรษะของคีย์อย่างแม่นยำ และสิ่งที่ทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ คือร่างของใครอีกคนถูกลากตัวออกมาโดยลูกน้องข้างกายจิน... ร่างของสารวัตรธนา พันธมิตรเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของพวกเขา ที่ตอนนี้หมดสติและมีเลือดไหลอาบศีรษะ! "เกมจบแล้วครับ คีย์..." จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่ากลัวถึงขีดสุด "วางปืนลงซะ... ไม่อย่างนั้น เพื่อนรักของคุณคนนี้ จะได้สมองกระจายกลายเป็นปุ๋ยอยู่ตรงนี้เป็นคนแรก" .................................................................................................... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ)