ยอมตายเพื่อเธอ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและดินปืนลอยคละคลุ้งอวลอยู่ในห้องโถงกว้างของโกดังร้าง เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดราวกับเสียงคำรามของปีศาจ แต่นั่นยังไม่น่ากลัวเท่ารอยยิ้มเย็นยะเยือกบนมุมปากของจิน มาเฟียผู้กุมชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ไว้ในกำมือ "เกมจบแล้วครับ คีย์..." จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่ากลัวถึงขีดสุด ปາຍกระบอกปืนสีดำสนิทในมือของมันจ่อตรงไปยังขมับของเรย์ ช่างภาพหนุ่มผู้มีดวงตาดุดันไม่ยอมแพ้ แม้เนื้อตัวจะสะביกสะบั่นและมีคราบเลือดเปื้อนตามกรอบหน้าคมคาย "วางปืนลงซะ... ไม่อย่างนั้น เพื่อนรักของคุณคนนี้ จะได้สมองกระจายกลายเป็นปุ๋ยอยู่ตรงนี้เป็นคนแรก" คีย์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเคร่งขรึมไหววับชั่วเสี้ยววินาที ความนิ่งสงบที่เขาพยายามรักษาไว้ตลอดการต่อสู้พังทลายลงในพริบตา เมื่อเป้าหมายในกระบอกปืนของจินไม่ใช่เขา แต่เป็นคนที่เขาสาบานไว้ในใจว่าจะไม่มีวันยอมให้มีรอยขีดข่วน กระบอกปืนในมือของอดีตนักฆ่าสั่นน้อยๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "อย่า... คีย์ อย่าทำตามมัน!" เรย์ตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ปากยังคงดื้อรั้นแม้ความตายจะอยู่ห่างแค่คืบ "แกอยากยิงก็ยิงสิไอ้เวรจิน! อย่าไปเชื่อมัน คีย์!" "หุบปากซะไอ้ช่างภาพปากดี!" ลูกน้องคนสนิทของจินพุ่งเข้าไปกระชากผมของเรย์จนหน้าหงาย เรย์ส่งเสียงซีดปากด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงส่งสายตาด่าทอใส่ศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว ภาพนั้น... ภาพที่เรย์กำลังเจ็บปวดเพราะเขา... กลายเป็นชนวนระเบิดความรู้สึกทั้งหมดที่คีย์อดกลั้นมานาน "ว่ายังไงล่ะครับ บอดี้การ์ดมือหนึ่ง..." จินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังชมการแสดงชุดโปรด "นับหนึ่งถึงสาม... ถ้าปืนในมือคุณยังไม่ตกลงพื้น สมองของเพื่อนรักคุณคงต้องกระจายเต็มพื้นคอนกรีตสกปรกๆ นี่แน่ๆ ครับ หนึ่ง..." คีย์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุด ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลคำนวณวิถีกระสุน ระยะทาง และความเร็ว ไม่มีทางเลือกอื่น... ไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไปแล้ว "สอง..." จินเริ่มนับต่อ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขยายกว้างขึ้น นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืน "โอเค... กูวาง" คีย์พูดเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด เขายอมปล่อยมือจากปืนพกคู่ใจ ปืนกระบอกนั้นร่วงหล่นกระแทกพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น ท่าทีคุกคามทั้งหมดหายวับไปกับตา เหลือเพียงชายหนุ่มผู้ไร้ซึ่งอาวุธป้องกันตัว "ฉลาดนี่ครับ..." จินยิ้มเยาะ เหลือบสายตาพึงพอใจ "ทีนี้ ก็คุกเข่าลงแล้วประสานมือไว้ที่ท้ายทอยซะ..." แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังชะתากับความยอมจำนนของคีย์... จังหวะนั้นเองที่อดีตนักฆ่าผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนไม่ได้ทำตามคำสั่ง เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดราวกับเสือชีตาร์ที่พุ่งตะครุบเหยื่อ! "คีย์! อย่า!" เรย์เบิกตากว้างจนแทบถลน เมื่อเข้าใจทันทีว่าไอ้คนบ้าข้างกายกำลังจะทำอะไร *ปัง!* เสียงปืนดังสนิทกึกก้องไปทั่วโกดังร้าง กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเฉียดไหล่กว้างไปเพียงนิดเดียวเมื่อคีย์พุ่งตัวเข้ากระแทกใส่ร่างของจินและลูกน้องที่กำลังจ่อปืนอยู่เต็มแรง แรงปะทะมหาศาลทำให้จินเสียหลักล้มกลิ้งไปกับพื้น ปืนในมือกระเด็นหลุดออกไปไกล ทว่า... มันสายไปสำหรับกระสุนนัดที่สอง *ปัง!* เสียงที่สองดังขึ้นตามติดพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังของคีย์ แรงปะทะทำให้ร่างสูงโปร่งเซถลาลงมาทับร่างของเรย์ที่ถูกมัดมือไịว้ด้านหลัง ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับลังไม้เก่าๆ จนฝุ่นตลบอบอวล "คีย์!" เสียงกรีดร้องของเรย์ขาดห้วงเมื่อรับรู้ถึงน้ำหนักตัวที่ทิ้งดิ่งลงมา และกลิ่นคาวเลือดอุ่นๆ ที่เริ่มซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อหนา คีย์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอของเรย์ ลมหายใจที่รดรินอยู่ข้างกกหูร้อนผ่าวและติดขัด มือหนาเอื้อมไปสวมกอดร่างของช่างภาพหนุ่มไว้แน่น ราวกับต้องการปกป้องอีกฝ่ายให้พ้นจากอันตรายทั้งหมดบนโลกใบนี้ แม้ว่าลมหายใจของตัวเองจะเริ่มแผ่วเบาลงทุกที "นาย... นายมันโง่ที่สุด!" น้ำตาดวงแรกของเรย์หยดลงกระทบเส้นผมของคนเจ็บ ความปากแข็ง หยิ่งผยอง และดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นของเลือดที่ไหลยศย้อยลงมาโดนมือของเขา "ฉัน... บอกแล้วไง..." เสียงทุ้มของคีย์กระซิบแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน ขอบตาร้อนผ่าวแต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างคนชนะ "...ว่าฉันจะไม่ยอมให้นายเจ็บตัวเด็ดขาด" "ไอ้... ไอ้บ้าเอ๊ย!" เรย์สะอื้นไห้ ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนความเสียใจ ร่างกายถูกพันธนาการไว้จนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงใช้หน้าผากชนเข้ากับหน้าผากของอีกฝ่ายแน่น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่ารดรินลงบนแก้มสาก ทางด้านจินที่ลุกขึ้นยืนได้ด้วยความช่วยเหลือของลูกน้อง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว มันเดินมาหยิบปืนขึ้นมาใหม่ด้วยมือที่สั่นเทาจากแรงอารมณ์ ดวงตาสดสีเลือดจ้องมองภาพคนทั้งคู่ที่กอดก่ายกันอยู่ด้วยความสมเพช "รักกันดีนี่ครับ... งั้นก็ตายไปด้วยกันซะให้พ้นๆ!" จินยกปากกระบอกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของคีย์ที่กำลังปกป้องเรย์อยู่ นิ้วชี้เตรียมเหนี่ยวไกส่งพวกเขานรกไปพร้อมกัน เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับปากกระบอกปืนสีดำมืด ความตายอยู่ห่างแค่เอื้อมมือ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะหลับตาเพื่อรับชะตากรรม... *แกร๊ก!* เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นที่ด้านหลังของจิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่วิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบโกดังร้างแห่งนี้ในพริบตา "วางปืนลงซะ! นี่คือกองปราบปรามพิเศษ ยกมือขึ้นเหนือหัวแล้วหมุนตัวมาทางนี้ช้าๆ!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงนับสิบคู่ที่สาดส่องเข้ามาจนจินและลูกน้องต้องยกมือขึ้นบังตาด้วยความตกใจสุดขีด เรย์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากกลุ่มควันและแสงไฟนั้น—บุคคลที่ไม่คาดฝันว่าจะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แบบนี้ และทำให้เกมการไล่าล่าสุดอันตรายนี้พลิกผันไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้นะครับ