เมื่อหัวใจเริ่มหวั่นไหว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันปืนจางหายไปจากห้องใต้ดินของเซฟเฮาส์ เหลือเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก บนโต๊ะไม้ตัวเก่ามีรอยกระสุนฝังอยู่สองรู สัญลักษณ์เตือนใจว่าความตายเพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว เรย์นั่งอยู่บนลังไม้เก่า มือเรียวยังคงสั่นเทาเล็กน้อยแต่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ แม้ว่าสภาพของช่างภาพหนุ่มจะดูมอมแมม เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปื้อนคราบฝุ่นและรอยเลือดจาง ๆ จากการคลานหนีตาย แต่แววตานั้นไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลย "คุณควรจะหลบไปตรงมุมห้องตามที่ผมบอก ไม่ใช่โผล่หัวออกมาเอาตัวเข้าแลกแบบนั้น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ คีย์ยืนค้ำหัวร่างบาง ใบหน้าคมคายเรียบสนิทไร้อารมณ์ตามแบบฉบับอดีตนักฆ่า แต่ดวงตาคมกริบกลับฉายแววคุกรุ่นและมีความกังวลระคนอยู่ลึก ๆ มือหนากำปืนในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ถ้าผมทำแบบนั้น คุณก็คงโดนเก็บจากด้านหลังไปแล้วล่ะครับ คุณคีย์" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดประชดประชันแต่นัยน์ตากลับไหววับ "เลิกทำตัวเป็นพระเอกผู้โดดเดี่ยวสักทีเถอะครับ เราตกลงกันแล้วว่าจะร่วมมือกัน ไม่ใช่ให้คุณมาทำตัวเป็นโล่เนื้ออยู่ฝ่ายเดียว" "ผมทำหน้าที่ของผม" "หน้าที่บอดี้การ์ดเหรอครับ? หน้าที่ที่ต้องตายแทนผมว่างั้นเถอะ?" เรย์ผุดลุกขึ้นยืน ประชิดตัวเข้าหาร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูง "ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะคุณคีย์ ภาพในกล้องตัวนั้นคือหลักฐานที่จะลากคอมisaจินลงนรกได้ ถ้าผมตาย... ทุกอย่างที่พวกเราเสี่ยงมาก็จบเห่!" คีย์นิ่งงัน แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งไล้วับไปชั่วขณะ ร่างสูงก้มมองคนตรงหน้าที่ส่งสายตาแข็งกร้าวทว่าเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ความกล้าบ้าบิ่นของช่างภาพคนนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็น แต่วันนี้... มันกลับกระแทกเข้ากับกำแพงในใจของเขาอย่างจัง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาในโลกมืด คีย์คุ้นเคยกับการสูญเสียและคำสั่งที่ต้องทำตามอย่างไร้ความรู้สึก เขาถูกฝึกมาให้เป็นเครื่องจักรสังหารที่ไม่รู้จักความกลัว และไม่ควรมีความผูกพันกับใคร แต่เรย์กลับเข้ามาทำลายกฎเกณฑ์เหล่านั้นทีละน้อย ด้วยรอยยิ้มหยัน ๆ ริมฝีปากที่เถียงคำไม่ตกฟาก และความเด็ดเดี่ยวที่หาได้ยากในหมู่คนธรรมดา "คุณนี่มัน..." คีย์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แววตาดุดันเมื่อครู่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนายื่นออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ้วกร้านปัดเศษฝุ่นที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนของเรย์ออกอย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นและไม่คาดคิดทำให้เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ความดุดันที่เตรียมไว้ใช้เถียงหายวับไปกับตา หัวใจเจ้ากรรมในอกเริ่มเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" น้ำเสียงของคีย์อ่อนลงกว่าเดิม ทุ้มนุ่มจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในช่องท้องอย่างประหลาด "ผ... ผมไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อยครับ" เรย์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่รู้ตัว พยายามถอยหลังเว้นระยะห่างแต่ติดกำลังของอีกฝ่ายที่เอื้อมมือมาแต้มสะโพกบางไว้เบา ๆ ดึงรั้งไม่ให้ถอยหนี "ปากดีจังนะ..." คีย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายากที่นาน ๆ ครั้งจะปรากฏบนใบหน้านั้นทำให้เรย์แทบหยุดหายใจ "แต่เมื่อกี้... คุณเกือบทำให้ผมหัวใจวายรู้ตัวไหม" "ผมเหรอ? คนที่ถือปืนพุ่งเข้าใส่กระสุนห่าใหญ่คือคุณต่างหาก..." เรย์พึมพำเสียงเบา ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคมที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นดินปืนจาง ๆ ลอยวนอยู่รอบตัว ทำให้บรรยากาศในห้องใต้ดินที่มืดสลัวเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุขึ้นมาทันที หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเร็วจนแทบจะทะลักออกมานอกอก ความเยือกเย็นของอดีตนักฆ่าถูกหลอมละลายลงด้วยความอบอ้าวของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คีย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจมานานเริ่มปะทุขึ้น ความกล้าหาญของเรย์ในวันนี้ไม่ใช่แค่ปกป้องชีวิต แต่ปลุกบางสิ่งที่ตายด้านไปแล้วในตัวของคให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวของอดีตนักฆ่าเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาเคลียหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม สายตาคู่นั้นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความหมายที่เรย์ไม่กล้าแม้แต่จะตีความ "ถ้าคุณเป็นอะไรไป..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "ผมคงไม่อาจยกโทษให้ตัวเองได้อีกเลย" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับมีพลังทำลายล้างสูงยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดไหน ๆ เรย์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกพะว้าพะวังและความหวั่นไหวตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก มือเรียวยกขึ้นวางทาบลงบนอกแกร่งสัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน บรรยากาศกำลังจะก้าวข้ามเส้นบาง ๆ ระหว่างบอดี้การ์ดกับผู้ว่าจ้าง ทว่า... *ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากชั้นบนดังขึ้นสะท้านไปทั่วทั้งเซฟเฮาส์ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน!* คีย์ดึงสติกลับมาในเสี้ยววินาที ร่างสูงคว้าแขนเรย์แล้วดึงเข้าหาตัวทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันและเยียบเย็นดังเดิมเมื่อหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้า เสียงฝเท้าหนักหลายคู่กำลังวิ่งกรูลงมาตามบันได พร้อมกับเสียงตะโกนภาษาต่างประเทศที่ดังแทรกเข้ามาในความโกลาหล พวกมันตามมาเจอเร็วกว่าที่คาดไว้... และครั้งนี้ ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและส่งกำลังใจให้ "ดาร์กไนท์" เสมอนะครับ