อดีตที่ไม่เคยตาย

เสียงเหล็กบิดตัวลั่นเอี๊ยดก่อนบานประตูไม้เนื้อหนาจะพังครืนลงมาตามแรงถีบมหาศาล เศษฝุ่นและเศษไม้กระจายฟุ้งคละคลุ้งไปทั่วอากาศอับชื้นของเซฟเฮาส์ชั้นสอง เรย์ไม่รอให้สมองสั่งการ ร่างเพรียวบางดีดตัวออกจากฟูกที่นอน พลิกตัวหลบคมมีดสั้นที่พุ่งเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประสบการณ์จากการเป็นช่างภาพสายลุยที่เคยวิ่งหนีตายท่ามกลางกระสุนในพื้นที่สงครามสอนให้เขารู้ว่า ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขัด ความลังเลคือความตาย "พวกมันมาทางหน้าต่างด้วย! ระวัง!" เรย์ตะโกนลั่น พร้อมกับคว้าแจกันเซรามิกบนโต๊ะข้างเตียงปาใส่หน้าไอ้โม่งชุดดำคนที่พุ่งเข้ามาใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ *เพล้ง!* เศษเซรามิกแตกกระจายบาดเข้าที่ใบหน้าของมันจนเลือดสาด แต่มันไม่ได้หยุดแค่นั้น เงาร่างอีกสามคนกรูกันเข้ามาเหมือนฝูงหมาป่ากระหายเลือด พื้นห้องแคบๆ อัดแน่นไปด้วยกลัวความตายและไอสังหารที่แผ่ออกมาจากมือสังหารระดับพระกาฬที่จินส่งมาเก็บกวาด แต่ในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด ร่างสูงใหญ่ของคีย์ก็พุ่งผ่านหน้าเรย์ไปราวกับพายุหมุน "หมอบลง, เรย์!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว พร้อมกับที่มือหนาคว้าคอเสื้อของคนชุดดำที่ถือปืนกลมือแล้วบิดกระชากด้วยความเร็วสูงจนได้ยินเสียงกระดูกหักดังกร๊อบ! อาวุธปืนหลุดจากมือ ตกมาอยู่ในอุ้งมือของอดีตนักฆ่าอย่างรู้หน้าที่ *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงปืนเก็บเสียงดังสนั่นติดต่อกันสามครั้ง สามร่างในชุดดำล้มฟุบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เสียงกรีดร้อง คีย์เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจเงา ลื่นไหล และเด็ดขาด ทุกย่างก้าวมีความตายตามติดเป็นเงาตามตัว สายตาคมกริบคู่นั้นไร้ซึ่งความปรานี เรย์ที่นั่งพิงผนังห้องมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรู แต่เป็นเพราะความดิบเถื่อนและทรงพลังของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างหากที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ผ่านไปไม่ถึงสามนาที ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมเซฟเฮาส์อีกครั้ง ท่ามกลางซากปรักหักพังและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง คีย์ยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรอบห้องเพื่อเช็กความปลอดภัยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" คีย์เอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะยังคงความราบAเรียบ แต่แฝงไปด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเชิดขึ้นตามนิสัยเดิม "ถ้าคุณมาช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียว ผมคงได้ไปถ่ายรูปยมบาลแทนที่จะได้มาเถียงกับคุณแล้วล่ะครับ... มือปราบมือหนึ่ง!" "ปากดีแบบนี้แสดงว่ายังปลอดภัยดีสินะครับ" คีย์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะยื่นมือหนาไปตรงหน้าเรย์ "ลุกขึ้นเถอะครับ เราต้องย้ายที่กบดานทันที จินมันรู้พิกัดเราแล้ว" เรย์มองมือที่ยื่นมาให้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแล้วดึงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เรียวขาที่สั่นเทาเล็กน้อยก็ไม่สามารถหลุดรอดสายตาของอดีตนักฆ่าไปได้ คีย์ขยับเข้าไปประชิดตัวโดยอัตโนมัติ มือหนาโอบประคองเอวบางไว้หลวมๆ เพื่อช่วยพยุง แม้เรย์จะทำท่าฮึดฮัดชักสีหน้าใส่ แต่ก็ไม่ได้ผลักไสออกไปอย่างเคย คืนนั้น ทั้งคู่เคลื่อนย้ายมาหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องพักโทรมๆ ของโมเต็ลแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ชานเมือง บรรยากาศภายในห้องอับทึบมีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ ที่กะพริบทุกครั้งยามลมพัดผ่าน เรย์จัดการทำแผลรอยถลอกที่แขนให้คีย์อย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เยียวยาความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านพ้นไป จนกระทั่งดึกสงัด... เรย์สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความเงียบที่ผิดปกติ เขานอนอยู่บนเตียงเดี่ยวฝั่งซ้าย ส่วนคีย์ทิ้งตัวลงนอนพิงหัวเตียงที่พื้นห้องเพื่อคลาดตระเวนระวังภัย แต่ทว่า... ตอนนี้ร่างสูงใหญ่ของอดีตนักฆ่ากำลังนอนขดตัวแน่น ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมเต็มใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน "คีย์?" เรย์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วย่องเข้าไปใกล้ "เฮ้... เป็นอะไรหรือเปล่า?" ไม่มีเสียงตอบรับจากชายหนุ่ม ร่างกายของคีย์สั่นเทิ้มราวกับคนเป็นไข้หัวลม มือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ในเนื้อจนเลือดซึม ละเมอพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน *"อย่า... อย่าเข้ามา... ปล่อยฉัน..."* เรย์ชะงักไป ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เขาตัดสินใจนั่งลงตรงหน้าคีย์ เอื้อมมือไปแตะที่หัวไหล่กว้างเพื่อปลุกให้ตื่นจากฝันร้าย แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส... คีย์สะดุ้งเฮือก ดวงตาคมกริบเบิกโพลงขึ้นอย่างตื่นตระหนก ในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาที่มองมาที่เรย์ไม่ใช่สายตาของบอดี้การ์ดผู้ปกป้อง แต่มันคือแววตาของ "นักฆ่า" ที่พร้อมจะปลิดชีพทุกสิ่งที่ขวางหน้า! มือหนาพุ่งเข้าบีบลำคอของเรย์ด้วยสัญชาตญาณดิบโดยไม่ทันตั้งตัว แรงมหาศาลกดลงมาจนเรย์หายใจไม่ออก ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอึดอัด สมองขาวโพลนไปหมด "คีย์... ผมเอง..." เรย์เปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก มือเล็กพยายามแกะมือเหล็กที่บีบคอตัวเองไว้ แต่เรี่ยวแรงเทียบกันไม่ได้เลย ดวงตาของคีย์แข็งกร้าวและว่างเปล่า เขากำลังติดอยู่ในห้วงอดีต... ห้วงอดีตที่เต็มไปด้วยคาวเลือด เสียงกรีดร้อง และศพไร้วิญญาณที่เขาเคยลงมือสังหารด้วยมือคู่นี้ ภาพของเรย์ในสายตาของคีย์ตอนนี้ กลายเป็นหนึ่งในเป้าหมายที่ต้องกำจัดเพื่อความอยู่รอด เรย์มองสบตาคนตรงين ลมหายใจเริ่มขาดหช่วง แต่ในความพร่ามัวนั้น เขากลับเห็นหยดน้ำตาที่ไหลรินออกจากหางตาของอดีตนักฆ่าผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น หัวใจที่กำลังจะหมดแรงของเรย์กระตุกวูบ ความโกรธหายวับไปกับตา เหลือเพียงความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในใจของอีกฝ่าย "ดึงสติหน่อย... คีย์..." เรย์กัดฟันกรอด ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายยกมือขึ้นประคองใบหน้าครึ่งซีกของคีย์ไว้ บังคับให้สบตากับเขาตรงๆ "นี่ผมเอง... เรย์... มองหน้าผม!" เสียงหวานที่ลอดผ่านไรฟันพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ที่ข้างแก้ม ทำให้คีย์ชะงักกึก ร่างกายที่เกร็งเครียดค่อยๆ คลายลง ลมหายใจหอบกระชั้นเริ่มช้าลง ดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารค่อยๆ เจือจางลงทีละน้อย จนแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกเมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา คีย์รีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ลมหายใจติดขัดขณะมองมือตัวเองที่เกือบจะฆ่าคนที่เขารักที่สุดด้วยมือของ2ตนเอง "เรย์... ผม..." คีย์เสียงสั่นพร่า ละล่ำละลักด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินขั้วหัวใจ เรย์ไอโขลกออกมาสองสามครั้ง ยกมือขึ้นลูบลำคอตัวเองที่มีรอยแดงช้ำ แม้จะยังหายใจไม่ทั่วท้อง แต่เขาก็ไม่ได้ถอยหนี กลับขยับเข้าไปใกล้แล้วใช้มือตบเบาๆ ที่ข้างแก้มสากอย่างหมั่นไส้ปนเห็นใจ "ถ้าคุณอยากฆ่าผมนัก ทำไมไม่ยิงทิ้งตั้งแต่ตอนอยู่ในเซฟเฮาส์ล่ะครับ จะมาบีบคอให้เมื่อยมือทำไม" เรย์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากพยายามลดความตึงเครียดในห้อง คีย์อ้าปากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ จากนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังล้อมกรอบห้องพักของพวกเขาไว้จากทุกด้าน! ดวงตาของคีย์และเรย์เบิกกว้างขึ้นพร้อมกัน... *พวกมันตามมาเจอเร็วกว่าที่คิด!* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ