ปะทะฝีปาก

เสียงสะอื้นที่หลุดรอดออกมาจากลำคอของคนตัวโตกว่าเมื่อครู่ ราวกับถูกตัดฉับด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในเซฟเฮาส์คับแคบแห่งนี้ หยดน้ำตาที่ยังคงค้างอยู่บนแก้มสากของคีย์ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มันกลับจุดชนวนความอึดอัดที่สะสมมานานนับแรมเดือนให้ระเบิดออกมา "นายร้องไห้ทำไม คีย์?" เรย์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธระคนน้อยใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นมาตลอดตอนนี้แดงก่ำ มือบางยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าผากตัวเองลวกๆ ก่อนจะจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีด คีย์เบือนหน้าหนีเล็กน้อย มือหนาที่เคยกำรอบข้อมือของเรย์ไว้แน่นค่อยๆ คลายออกช้าๆ เขายกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาบนแก้มตัวเองลวกๆ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยและเย็นชาดังเดิม แต่ร่องรอยความเปียกชื้นบนผิวหน้าและดวงตาที่แดงก่ำนั้นฟ้องชัดเจนว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น "ฉันไม่ได้ร้อง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยปฏิเสธอย่างไร้พลัง น้ำเสียงนั้นแห้งผากและติดจะหอบสะท้านเล็กน้อย "โกหก!" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเจ็บปวด "นายคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ คีย์? นักฆ่ามือพระกาฬผู้ไร้หัวใจ? บอดี้การ์ดผู้แข็งแกร่งที่พร้อมจะปกป้องคนอื่น แต่ลับหลังกลับมาแอบร้องไห้เหมือนเด็กๆ แบบนี้เนี่ยนะ? นายจะเก็บความลับอะไรไว้อีก! นายเคยไว้ใจฉันบ้างไหมวะ!" ประโยคสุดท้ายกระแทกกระทั้นออกไปด้วยความอั้นตัน เรย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมีให้กันมันพังทลายลงทีละน้อยตั้งแต่เขาจับได้ว่าคีย์ปกปิดเรื่องที่จินตามล่าภาพถ่ายเซ็ตนั้นเพื่อแลกกับอะไรบางอย่าง คีย์หันขวับกลับมามองทันที ดวงตาคมดุคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นไม่แพ้กัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์ในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว จนเรย์ต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบของห้องนั่งเล่นเสียก่อน "นายพูดว่าอะไรนะ?" คีย์กดเสียงต่ำลงจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "ฉันไม่เคยไว้ใจนายงั้นเหรอ? เรย์... ถ้าฉันไม่ไว้ใจนาย ป่านนี้ฉันปล่อยให้นายตายห่าไปตั้งแต่คืนแรกที่โกดังร้างนั่นแล้ว!" "ถ้านายไว้ใจฉัน นายต้องไม่โกหกฉันสิ!" เรย์ตวาดกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืดในแววตาของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นดันแผงอกกว้างของคนตรงหน้าให้ออกไป "นายปิดบังเรื่องที่นายเคยทำงานให้จิน นายปิดบังว่ารูปพวกนั้นมันมีความหมายยังไงกับชีวิตพังๆ ของนาย แล้ววันนี้ยังจะมีหน้ามาบีบน้ำตาใส่ฉันอีกเหรอ? นายคิดว่าฉันเป็นตัวอะไร เป็นทางผ่านเหรอ คีย์!" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด คีย์นิ่งงันไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาคมปลาบไหววูบไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบริเวณกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่นชัด เขารู้ดีว่าความลับที่ตนแบกรับไว้มันสกปรกและอันตรายแค่ไหน และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเงียบ... เพราะเขาไม่อยากดึงเรย์เข้ามาแปดเปื้อนในโลกมืดที่เขาพยายามหนีออกมา "นายไม่เข้าใจอะไรเลย เรย์..." คีย์กระซิบเสียงพร่า มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบลงบนกำแพงข้างศีรษะของคนตัวเล็ก เป็นการกักขังเรย์ให้อยู่ในอาณัติของเขาโดยสมบูรณ์ "โลกที่ฉันอยู่มันไม่มีที่ให้ความบริสุทธิ์เว้ย ถ้านายรู้ความจริงทั้งหมด นายอาจจะเกลียดฉันจนไม่อยากมองหน้าฉันอีกเลยก็ได้" "แล้วคิดว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไงล่ะ!" เรย์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตนักฆ่าอย่างไร้ความหวาดหวั่น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ "การที่นายทำตัวเป็นความลับ ทำตัวเหมือนฉันเป็นคนนอกที่นายพร้อมจะผลักไสไล่ส่งตลอดเวลา นายคิดว่ามันไม่เจ็บหรือไงวะ คีย์!" คำพูดตัดพ้อที่หลุดออกมาจากปากของช่างภาพปากจัด ทำให้คีย์ชะงักงันไปอีกรอบ ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสัปดาห์ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขาไม่ได้ต้องการผลักไส... ตรงกันข้าม ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้ชายหยิ่งทะนงคนนี้กลายเป็นคนที่เขาหวาดกลัวที่สุด กลัวว่าจะต้องสูญเสียรอยยิ้มกวนๆ และแววตาดื้อรั้นคู่นี้ไปตลอดกาล "ฉันไม่ได้อยากผลักไสนาย..." คีย์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและโหยหาที่ฉายชัดในแววตา "ที่ฉันทำทุกอย่าง... ที่ฉันต้องยอมให้ไอ้สวะจินมันตามล่า ก็เพราะฉันต้องการปกป้องเซฟเฮาส์หลังนี้ ปกป้อง... คนที่ฉันรักต่างหาก" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูปอย่างไม่ทันตั้งตัว เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ลลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ หัวใจที่กำลังเต้นบ้าคลั่งด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกกระชากด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อุ่นวาบและสั่นไหวจนควบคุมไม่ได้ "นาย... ว่าไงนะ?" เรย์ถามเสียงสั่น ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเมื่อครู่หายวับไปกับตา คีย์ไม่ได้พูดซ้ำ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนหน้าผากของเขากับเรย์แตะเข้าหากันอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บของเซฟเฮาส์ ดวงตาคมคายทอดมองริมฝีปากที่ยังคงเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "ฉันบอกว่า... ฉันยอมทำทุกอย่างก็เพื่อปกป้องนาย" คีย์กระซิบซ้ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "นายจะด่า จะโกรธ จะเกลียดฉันแค่ไหนก็ได้เรย์ แต่อย่าบอกว่าฉันไม่เคยไว้ใจนาย... เพราะหัวใจดวงนี้ ฉันยกให้นายไปตั้งแต่คืนแรกที่เราเจอกันแล้ว" เรย์รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ คำสารภาพที่ออกจะดิบเถื่อนและไม่โรแมนติกเอาเสียเลย แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้กำแพงอคติทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะอยากฟอร์มจัดเถียงกลับไปให้สมกับที่เป็นเรย์ปากจัดคนเดิม แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งจนเปล่งเสียงไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความหวานปนขมที่ชวนให้ใจเต้นระส่ำ คีย์เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงลมหายใจกั้น เรย์หลุบตาลงมองริมฝีปากของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว หัวใจร่ำร้องให้ออกห่าง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการนิ่งค้างอยู่ในอ้อมกอดนั้น ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะเข้าหากัน เพื่อปิดฉากความขัดแย้งทั้งหมดด้วยความโหยหา *ปัง!* เสียงประตูกระจกด้านหน้าเซฟเฮาส์ถูกถีบจนพังกระเด็นหลุดออกจากวงกบ แรงระเบิดเบาๆ ตามมาด้วยกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหลายคู่ที่กรูเข้ามาอย่างรวดเร็ว "เจอตัวแล้วไอ้พวกหนูสกปรก!" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน คีย์ผละออกจากเรย์ในเสี้ยววินาที ดวงตากลมดุเปลี่ยนกลับมาเป็นนักล่าเลือดเย็นทันที มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาขึ้นลำกล้องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงตัวเรย์มาหลบไว้ด้านหลังแผงกำแพงอย่างมิดชิด เรย์เบิกตากว้างเมื่อมองลอดผ่านกลุ่มควันจางๆ ไปเห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนถืออาวุธครบมือเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาในห้อง และคนที่ยืนยันอยู่ตรงกลางด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยก็คือ... จิน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความรู้สึกที่ซับซ้อนและร้อนแรงนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ