แยกทางชั่วคราว

"ไม่ใช่แค่คีย์ที่โกหกผม... แต่ยังมีใครอีกคนที่หักหลังเราทั้งคู่ตั้งแต่เริ่มต้นเกมนี้!" เสียงของเรย์ยังคงก้องกังวานอยู่ในเซฟเฮาส์คับแคบ กลิ่นอายของดินปืนและหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทบนพื้นห้องประจานความจริงอันโหดร้าย ร่างโปร่งของช่างภาพหนุ่มยืนหายใจหอบสะท้าน มือข้างหนึ่งกำสมุดบันทึกหลักฐานชิ้นสุดท้ายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทายในทุกสถานการณ์ บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยดน้ำใสที่เจ้าตัวพยายามกลั้นมันไว้สุดชีวิต ตรงข้ามกันนั้นคือคีย์ อดีตนักฆ่าผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเลือดเย็น ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองตรงมาที่เรย์ด้วยความนิ่งสนิท—ความนิ่งที่ชวนให้หัวใจคนมองแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ มากกว่าการตะโกนด่าทอ "นายยังสงสัยฉันอยู่สินะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงั้นที่น่าอึดอัด คีย์ขยับตัวเล็กน้อย รอยแผลจากการปะทะกับลูกน้องของจินเมื่อคืนยังคงสร้างความเจ็บปวด แต่ความเจ็บทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับร่องรอยความไม่ไว้วางใจที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของคนตรงหน้า "แล้วจะให้ผมเอาอะไรมามั่นใจคุณล่ะคีย์?" เรย์แค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง น้ำตาที่กลั้นไว้เกือบจะร่วงหล่นลงมาอยู่รอมร่อ "ทุกอย่างที่นายบอก ตั้งแต่เรื่อง身份 [ชินเฟิ่น - ตัวตน] ของนาย เส้นทางหนี หรือแม้แต่แฟลชไดรฟ์ในมือฉัน... มันมีแต่เรื่องโกหก! นายหลอกใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อตั้งแต่วันแรกใช่ไหม?!" "ถ้าฉันอยากหลอกใช้นาย นายคงตายตั้งแต่คืนแรกที่โกดังร้างนั่นแล้ว เรย์" คีย์ก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับถอยหลังหนีราวกับกลัวว่าสัมผัสของเขาจะแผดเผาให้แหลกสลาย "อย่าเข้ามานะ!" เรย์ตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนร้าวราน "หยุดเดินเข้ามาสักที... ผมเหนื่อยแล้วคีย์ เหนื่อยที่จะต้องมานั่งเดาว่าคำไหนจริงคำไหนโกหก เหนื่อยที่ต้องเอาชีวิตมาแขวนไว้กับคนที่ไม่เคยเปิดใจพูดความจริงเลยสักครั้ง!" ฝ่าเท้าของอดีตนักฆ่าชะงักกึก ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนตอนนี้เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับอยู่คนละฟากโลก คีย์มองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียใจ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจมาตลอดชีพนักฆ่ากำลังร้องประท้วง เขาอยากจะคว้าตัวคนตรงมากอดไว้แน่นๆ อยากจะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง แต่สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดและปมในอดีตกลับรั้งมือเขาไว้ ในโลกของเขา การไว้ใจใครสักคนเท่ากับการมอบปืนให้คนอื่นจ่อขมับตัวเอง... และเขาก็เกือบจะทำมันพลาดไปแล้ว "ถ้าการที่ฉันปกป้องนายมันทำให้เรย์คิดแบบนั้น..." คีย์หลุบตาลงชั่วขณะ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "งั้นเราก็คงมาด้วยกันได้แค่นี้" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ เรย์ชะงักกัง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าอันหน็บหนาว "หมายความว่ายังไง..." เสียงของเรย์สั่นพร่าโดย Lควบคุมไม่ได้ "แยกทางกันซะ" คีย์กล่าวเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น "นายเอาแฟลชไดรฟ์นั่นหนีไปซะ เรย์ ไปให้พ้นจากเขตของจิน ส่วนฉัน... จะไปจัดการเรื่องของฉันเอง ทางใครทางมัน" "พูดง่ายดีนี่..." เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด รอยยิ้มหยันปรากฏบนเรียวปากสวย "นายเห็นฉันเป็นตัวถ่วงมาตลอดสินะ ถึงได้อยากสะบัดทิ้งง่ายๆ แบบนี้ เออ! ดีเหมือนกัน! ผมจะได้ไม่ต้องคอยระแวงว่าคุณจะแอบยิงผมทิ้งตอนหลับ!" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านและความอัดอั้นที่ระเบิดออกมาทางสายตา คีย์ไม่แก้ตัว ไม่รั้ง และไม่ขยับเขยื้อn ร่างสูงใหญ่หันหลังให้ช้าๆ คว้าแจ็คเก็ตหนังสีดำขึ้นมาสวมทับ ไหล่กว้างที่เคยเป็นที่พักพิงยามคับขันบัดนี้ดูโดดเดี่ยวและห่างเหิน เรย์ยืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยหัวใจที่ชาดิก เขาคาดหวังลึกๆ ว่าคีย์จะหันกลับมา ง้อสักนิด หรือพูดอะไรก็ได้ที่รั้งเขาไว้... แต่ไม่มีเลย มีเพียงเสียงประตูเซฟเฮาส์ที่ปิดลงเบาๆ ทว่าดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ปัง. เสียงล็อกกลอนจากด้านนอกตัดขาดพวกเขออกจากกันอย่างเด็ดขาด น้ำตาหยดแรกไหลรินลงมาอาบแก้ม เรย์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง มือบางกำสมุดโน้ตแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังและถูกผลไสไล่ส่งประเดประดอนเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก ในเมื่อเลือกที่จะเดินคนละทาง เขาก็ต้องมีชีวิตรอดออกไปให้ได้ด้วยตัวเอง ช่างภาพหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยหลังมือ แววตาที่เคยหวั่นไหวกลับมาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เขาหยิบกล้องคู่ใจและแฟลชไดรฟ์ยัดใส่เป้สะพายหลัง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูอีกด้านเพื่อมุ่งหน้าออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายเบื้องหน้าด้วยตัวคนเดียว ทว่า... ก้าวแรกที่เรย์ก้าวพ้นธรณีประตู ความมืดมิดของทางเดินอับทึบก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนยะยะยองที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี—ใบหน้าของคนที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายไมล์... หรือไม่ก็คนที่เป็น "คนทรยศ" ตัวจริงที่คีย์พยายามปกป้องเขามาตลอด "จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณช่างภาพคนเก่ง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่หน้าผากของเรย์พอดิบพอดี "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นสนุกเองนะ" เรย์เบิกตากว้าง หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่า... แผนการทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่ความเข้าใจผิดระหว่างเขากับคีย์ แต่มันคือกับดักมรณะที่ถูกวางไว้ต้อนพวกเขาให้เดินเข้ามาตายด้วยกันตั้งแต่แรก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" นะครับ