ตามหาหัวใจ

ปลอกกระสุนขนาด 9 มม. ร่วงกระทบพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ส่งเสียงก้องกังวานในโกดังร้างเขตท่าเรือ เสียงนั้นเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนว่า เรย์ กำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ที่ตัวเองไม่มีวันดับมันได้ ภาพถ่ายในเมมโมรี่การ์ดตัวจิ๋วไม่ใช่แค่หลักฐานมัดตัว จิน เจ้าพ่อมาเฟียค้ายาข้ามชาติ แต่มันคือบัตรเชิญไปงานศพ เรย์รู้ดีตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบรังโจรแห่งนี้ด้วยตัวคนเดียว แต่ความดื้อรั้นและทิฐิที่สั่งสมมานานทำให้เขายอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งลมหายใจ เพื่อกระชากหน้ากากคนชั่วออกมาให้โลกเห็น "คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรมมาจากไหนกันครับ ช่างภาพตัวน้อย?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของจินดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับปลายกระบอกปืนนิกเกิลที่จ่อตรงระหว่างคิ้วของเรย์ ร่างโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวเก่งยืนพิงเสาเหล็ก เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยคราบฝุ่นและเลือดที่มุมปาก แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย "ถ้าฉันตาย... หลักฐานทั้งหมดจะถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าวทั่วประเทศภายในห้าวินาที แกไม่มีทางปิดข่าวนี้ได้หรอก จิน!" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ข้างลำตัว จินหัวเราะในลำคอ แววตาเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้น "งั้นเหรอ? น่าเสียดายนะ... ที่แกไม่มีโอกาสได้เห็นวันนั้นหรอก" นิ้วชี้ของมาเฟียหนุ่มเริ่มออกแรงกดไกปืน เรย์หลับตาลงชั่วพริบตา หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เขาประเมินสถานการณ์พลาดไปจริงๆ แผนการทั้งหมดไม่ใช่แค่ความเข้าใจผิด แต่มันคือกับดักมรณะที่ต้อนให้เขาเดินเข้ามาตายอย่างโดดเดี่ยว... โดยไม่มี คีย์ อยู่ข้างกาย *ปัง!* เสียงปืนคำรามลั่น แต่ความเจ็บปวดที่คาดคิดกลับไม่เกิดขึ้น! ร่างของจินเซถอยหลังไปสองก้าวด้วยแรงกระแทกจากกระสุนปริศนาที่เจาะเข้าที่ไหล่ขวาอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างด้านบนที่แตกกระจายละเอียด "ใครวะ?!" ลูกน้องของจินนับสิบคนชักอาวุธขึ้นตั้งรับ หันซ้ายหันขวาด้วยความตื่นตระหนก เงาร่างสีดำสนิทราวกับมัจจุราชพุ่งทะยานลงมาจากโครงเหล็กหลังคาโกandอย่างคล่องแคล่ว รองเท้าคอมแบทกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของ 'คีย์' ในชุดเสื้อคลุมยาวสีเข้มจะยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเรย์ แผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ปกป้องเขาจากอันตรายทั้งปวง เรย์เบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกใจที่เห็นอดีตนักฆ่าคนนี้ตามมาถึงที่นี่ "คีย์... นาย... นายมาได้ยังไง?" เสียงของเรย์ขาดห้วง คีย์ไม่หันกลับมามอง แต่ไหล่หนานั้นเกร็งแน่นด้วยความโกรธจัด ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกฮู้ดจ้องมองฝูงศัตรูราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกระหายเลือด "ถ้าฉันไม่มา... นายคงกลายเป็นศพไร้ญาติไปนานแล้ว เรย์ นายมันโง่สิ้นดีที่คิดจะมาตายคนเดียวแบบนี้!" คีย์ตวาดเสียงกร้าว น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดและร้อนรนอย่างปิดไม่มิด "ฉันไม่ได้ขอให้แกตามมานะ!" เรย์เถียงกลับทันควันตามนิสัยปากจัด แม้ในใจจะอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด "หุบปากไปเลย! กลับไป เคลียร์เรื่องนี้เสร็จ ฉันจะคิดบัญชีกับนายแน่!" คีย์พูดจบก็ชักปืนกระบอกคู่ใจขึ้นเล็งตรงไปที่หัวหน้าแก๊งมาเฟียทันที สงครามย่อมๆ ปะทุขึ้นในพริบตา คีย์เคลื่อนไหวรวดเร็วและเด็ดขาดราวกับภูตผี กระสุนทุกนัดที่ลั่นไกออกไปแม่นยำราวกับจับวาง การต่อสู้ประชิดตัวผสมผสานกับทักษะการต่อสู้ระดับพระกาฬทำให้ลูกน้องของจินล้มลงทีละคนอย่างรวดเร็ว โกดังร้างกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม กลิ่นดินปืนและควันสีเทาลอยคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ เรย์พยายามหาที่หลบกระสุน แต่สายตากลับไม่ละไปจากแผ่นหลังของคนที่กำลังเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมา คีย์มักจะทำตัวเย็นชาและปากร้ายใส่เขาเสมอ แต่ทุกครั้งที่เขาตกอยู่ในอันตราย ผู้ชายคนนี้ไม่เคยลังเลที่จะเอาตัวเองมาขวางกั้นความตายไว้ให้ *แกร็ก!* เสียงขึ้นลำกล้องปืนดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลัง เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทของจินแอบเล็งกระบอกปืนมาที่คีย์ซึ่งกำลังพัวพันอยู่กับการต่อสู้กับคนอื่น "คีย์! ระวังข้างหลัง!" เรย์ตะโกนสุดเสียง โดยไม่ต้องคิดทบทวน เรย์พุ่งตัวเข้าใส่ร่างของคีย์เต็มแรง ผลักอีกฝ่ายให้พ้นวิถีวิถีกระสุนทันที! *ปัง!* กระสุนเฉี่ยวหัวไหล่ของเรย์ไปอย่างเฉียดฉิว ฝากแผลถลอกและรอยเลือดซึมผ่านเสื้อแจ็คเก็ต แต่แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นฝุ่นตลบ คีย์พลิตัวขึ้นคร่อมร่างของเรย์ในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาคว้าจับไหล่ทั้งสองข้างของช่างภาพหนุ่มแน่นราวกับจะบีบให้แหลกคามือ "นายบ้าไปแล้วรึไงเรย์! ถ้ากระสุนนั่นเข้าจุดสำคัญ นายคิดว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่รอดไปทำซากอะไรฮะ?!" คีย์คำรามลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและ... ความหวกลัวที่ฉายชัดในแววตา เรย์หอบหายใจถี่กระชั้น ใบอกกระเพื่อมขึ้นลง ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมดุของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน ความโกรธเกรี้ยวในแววตานั้นแฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่ล้นปรี่จนคนมองรู้สึกจุกในอก "ถ้าฉันไม่ทำ... นายก็ตายไปแล้วสิ..." เรย์เถียงเสียงเบา ความอวดดีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนล้าและความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร้าอยู่ในอก คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ความโกรธในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา มือที่บีบไหล่เรย์ค่อยๆ คลายน้ำหนักลงและเลื่อนขึ้นมาประคองข้างแก้มเนียนที่มีรอยเปื้อนฝุ่นอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว "นายมัน... ดื้อด้านที่สุด..." คีย์กระซิบเสียงพร่ามัว ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นราวกับพยายามอดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นในใจ ท่ามกลางเสียงฝีเท้าและเสียงโวยวายของสมุนมาเฟียที่กำลังพ่ายแพ้รอบกาย โลกของคนทั้งสองราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน เคมีระอุร้อนระหว่างอดีตนักฆ่าจอมซึนกับช่างภาพสายลุยพุ่งทะยานถึงขีดสุด ความรู้สึกที่เก็บงำไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาและปากจัดกำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้ จินที่ได้รับบาดเจ็บที่ไหล่พยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความแค้นเคือง มือซ้ายกำปืนสั่นเทา เล็งตรงมาที่ร่างของคีย์และเรย์ที่กำลังกอดกันอยู่บนพื้น "พวกแก... ต้องตายกันให้หมด!" เรย์เหลือบไปเห็นพอดี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ กำลังจะอ้าปากเตือน แต่คีย์ไวกว่า ร่างสูงดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับสะบัดปืนในมือยิงสวนกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ *ปัง!* กระสุนพุ่งตรงเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ จินทรุดฮวบลงกับพื้น หมดสติไปทันที ท่ามกลางความเงียบสงบที่กลับคืนสู่โกดังร้าง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ คีย์หันกลับมามองเรย์ที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น ทว่าก่อนที่คีย์จะทันได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังสนั่นมาจากด้านนอกโกดัง "เจ้านายครับ! ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว ทางหนีถูกตัดขาดแล้วครับ!" ลูกน้องคนสุดท้ายของจินวิ่งเข้ามาตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะล้มฟุบลงหมดสติไปเองจากพิษบาดแผล คีย์ขมวดคิ้วมุ่น หันกลับมามองหน้าเรย์ แววตาเคร่งเครียดฉายชัดเจนขึ้นมาทันที สถานการณ์พลิกผันจากเสือกลายเป็นเหยื่อในพริบตาเดียว การที่ตำรวจบุกมาที่นี่พร้อมกัน แสดงว่ามีคนจงใจส่งเบาะแสให้ตำรวจมารวบพวกเขาทั้งคู่ในที่เกิดเหตุพร้อมกัน! "ไม่ใช่ฝีมือเรา..." เรย์พึมพำเสียงสั่น เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อใหม่ที่น่ากลัวยิ่งกว่า คีย์โน้มตัวลงคว้าแขนเรย์ให้ลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูง มืออีกข้างกระชับอาวุธในมือแน่น สายตาดุดันกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่า... ทางออกทุกด้านถูกปิดตายด้วยกองกำลังติดอาวุธปริมาณมหาศาลที่สวมเครื่องแบบหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ไม่ใช่ตำรวจธรรมดา! ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา ร่างของชายปริศนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด และในวินาทีที่แสงไฟกระทบใบหน้านั้น เรย์ก็แทบหยุดหายใจ "คิดถึงผมกันไหมครับ... ทุกคน?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี -------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผม "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ!