เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

เสียงกระจกหน้าต่างห้องวีไอพีแตกกระจายพร้อมเศษกระสุนที่เจาะฝังเข้ากับผนังไม้สักทองคือสัญญาณเตือนเดียวที่คาร์ลอสไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขากระชากเอวบางของรินรดาให้ล้มลงราบไปกับพื้นพรมหนานุ่มโดยมีร่างหนาของเขาแผ่หลาปกป้องไว้ทันที กลิ่นอายอันตรายปะปนกับกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงและควันปืนจางๆ ลอยคละคลุ้ง "ดูเหมือนศัตรูของคุณ... จะเลือกเวลาตายได้เหมาะเจาะกับเวลาที่เรายังเคลียร์กันไม่เสร็จพอดีเลยนะครับ, ที่รัก" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงท่ามกลางเสียงปืนกลจากภายนอกที่กำลังกราดยิงเข้ามาอย่างไร้ความปรานี วินเซนต์ส่งคนมาเก็บพวกเขาในจังหวะที่เปราะบางที่สุด—จังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรำอยู่บนเส้นด้ายแห่งความปรารถนา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์แห่งความเยือกเย็น เธอไม่ได้ตื่นตระหนกจนเสียศูนย์ แม้ในสถานการณ์ความเป็นความตาย ร่างกายของเธอกลับแนบชิดอยู่ใต้ร่างของมาเฟียหนุ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แรงกดดันจากภายนอกทำให้อุณหภูมิภายในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างประหลาด ความตึงเครียดจากคมกระสุนกลับถูกแทนที่ด้วยกระแสความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านมาจากผิวเนื้อที่แนบสนิท "ถ้าคุณมัวแต่พูดพร่ำ... เราคงได้ตายก่อนจะได้เคลียร์เรื่องค้างคาจริงๆ แน่ค่ะ—เอ๊ย... แน่นะครับ" รินรดาเผลอหลุดคำสามัญสำัญเดิมออกมาด้วยความลืมตัว ก่อนจะแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อดวงตาสคมกริบของคาร์ลอสพราวระยับด้วยความขบขัน "เด็กดื้อ..." คาร์ลอสคำรามในลำคออย่างนึกเอ็นดู มือหนาข้างหนึ่งปลดปืนพกสั้นออกจากเข็มขัดอย่างคล่องแคล่ว พลางใช้มืออีกข้างตรึงสะโพกมนของเธอให้แนบแน่นกับลำตัวยิ่งขึ้น "แต่ผมชอบเวลาที่คุณดื้อกับผมบนเตียง... มากกว่าตอนที่ต้องมาหลบกระสุนด้วยกันแบบนี้เสียอีก" เปรี้ยง! กระจกบานใหญ่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เมื่อหน่วยจู่โจมของวินเซนต์บุกเข้ามาทางระเบียง คาร์ลอสไม่รอช้า เขาพลิกตัวหลบวิถีกระสุนพร้อมกับลั่นไกสวนกลับไปสามนัดซ้อน เสียงกรีดร้องของความตายจบลงในพริบตา ความเงียบสงบอันน่ากลัวกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับยิ่งอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาจากความตายเมื่อครู่กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่เผาไหม้สติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น สายตาของคาร์ลอสที่มองลงมาเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน หิวกระหาย และประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "จบเรื่องข้างนอกแล้ว... ทีนี้มาเคลียร์เรื่องของเราต่อให้จบดีกว่าครับ" คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว เขาดึงร่างระหงให้ลุกขึ้นแล้วดันแผ่นหลังบางชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารุกรานเข้ามาใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือหยั่งเชิง หากแต่ดุดัน รุนแรง และเว้าวอนราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอเข้าไปในร่าง รินรดาสั่นสะท้าน มือเรียว2ข้างที่พยายามดันลาดไหล่กว้างไว้ในตอนแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำทึ้งเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นขึ้น ความเย็นชาและมาดนักเจรจาอัจฉริยะพังทลายลงในพริบตาเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี เสียงหอบหายใจปะปนกับเสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาว ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด "คุณมัน... บ้าที่สุด..." เธอหอบหายใจรดริมฝีปากเขาเมื่อเขาผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศ แต่มือหนากลับเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาจนเกิดรอยแดงเด่นชัด "ผมบ้าเพราะคุณต่างหาก รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "ยอมรับมาเถอะครับว่าคุณเองก็ต้องการผมไม่ต่างกัน" ไม่มีคำปฏิเสธหลุดออกจากเรียวปากของเธอ มีเพียงแววตาวาวโรจน์ที่ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมืดมนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ความหวาดระแวงจากโลกภายนอก ความแค้นเรื่องครอบครัว และเกมธุรกิจที่หักเหลี่ยมเฉือนคม—ทุกอย่างถูกหลอมละลายหายไปในความร้อนรุ่มของสัมผัสที่เขามอบให้ คาร์ลอสอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รินรดาเกี่ยวเรียวขาเข้ากับเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณและการยอมรับความต้องการทางกายที่ปฏิเสธไม่ได้นำพาทั้งคู่ไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้อง เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลุกเร้าและโยนทิ้งอย่างไร้ความหมาย ผิวเนื้อเนียนละเอียดปะทะเข้ากับความร้อนผ่าวจากร่างกายของชายหนุ่ม เสียงครางต่ำในลำคอของคาร์ลอสยามที่ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วไขสันหลัง รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียในอดีตถูกแทนที่ด้วยความสุขสมที่รุกเร้าเข้ามาทุกอณูรูขุมขน สัมผัส ลมหายใจ รสจูบ และการสอดประสานดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้งราวกับเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ ทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางคราบเขม่าดินปืนและกลิ่นอายแห่งอันตราย ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อแรงอารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางหวานหูประสานกันก้องห้องวีไอพี คาร์ลอสฝังรอยจูบแสดงความเป็นเจ้าของไว้ทั่วเรือนร่างขาวเนียน ราวกับต้องการสลักชื่อของเขาลงบนจิตวิญญาณของเธอ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ เมื่อพายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนซบอยู่บนลาดกว้างเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันคือเครื่องยืนยันว่าพวกเขาผูกติดกันเกินกว่าจะถอนตัวขึ้นเสียแล้ว มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยอย่างเบามือ สายตาคมกราบกรานมองใบหน้าหวานที่หลับพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน ทว่า... ในความเงียบสงบที่ควรจะเป็น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเดินตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องวีไอพี ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ไม่ใช่ของใครที่ไหน—เสียงของคนที่ควรจะตายด้วยกระสุนปืนไปแล้วเมื่อครู่ "ขอโทษที่รบกวนช่วงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็มนะครับ... คุณคาร์ลอส" เสียงของวินเซนต์ดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงปลดล็อกรหัสอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นอย่างเลือดเย็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนในตอนนี้ด้วยกันนะครับ