แผนซ้อนแผน

เสียงกลอนประตูดิจิทัลที่ถูกดีดเปิดด้วยรหัสมาสเตอร์คีย์ดัง *คลิก* แผ่วเบา ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสของคาร์ลอสราวกับคมมีด กลิ่นอายของความตายและอันตรายที่ลอยมาพร้อมกับวินเซนต์ทำให้บรรยากาศภายในห้องสวีทหรูหราของโรงแรมกลางมหานครเซี่ยงไฮ้ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที รินรดายังคงอยู่ใต้ร่างของมาเฟียหนุ่ม ไออุ่นจากผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันเมื่อครู่ยังหลงเหลือความสั่นสะเทือนไว้บนเรือนร่างของเธอ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจระคนตื่นตัว สมองอันปราดเปรื่องของนักเจรจาต่อรองประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว—นี่ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก แต่มันคือโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมาให้เธอก้าวเข้าสู่เกมอำนาจอย่างเต็มตัว "คุณวินเซนต์... ดูเหมือนคุณจะไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะครับ" คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววดุดันดั่งสัตว์ป่าที่ถูกขัดจังหวะการล่า ร่างหนากำยำขยับตัวลุกขึ้นบังร่างบางของรินรดาก่อนที่สายตาอันหิวกระหายของไอ้สารเลววินเซนต์จะกวาดมาเจอจุดเปราะบาง เธอรีบคว้าเสื้อคลุมผ้าไหมมาสวมทับเรือนร่างสั่นเทา พลางซ่อนรอยยิ้มเย็นเยียบไว้ใต้ความเงียบงัน นี่คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนอิสรภาพ... จากเงื้อมมือของพวกมันทั้งคู่ ประตูห้องเปิดผางออก วินเซนต์ก้าวเข้ามาพร้อมบอดี้ガードร่างยักษ์อีกสองคน รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของคู่ปรับทางธุรกิจทำให้คาร์ลอสต้องขบกรามแน่นจนสันนูน "ขออภัยที่เสียมารยาทครับท่านคาร์ลอส พอดีผมได้ข่าวว่าสินค้าชิ้นเอก... ที่คุณประมูลมาได้ด้วยราคาแพงลิบลิ่ว กำลังจะเสียหายคามือคุณเสียก่อน ผมก็เลยหวังดีจะมาช่วยตรวจเช็คความเรียบร้อยให้" วินเซนต์กวาดสายตาคมปลาบมองรินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังร่างสูง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโลภและความเหยียดหยาม "ของของฉัน ต่อให้มันจะพังคามือฉัน มันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนน่ากลัว ก้าวเท้าเข้าประชิดวินเซนต์เพื่อกดดันด้วยส่วนสูงและออร่าแห่งอำนาจที่เหนือกว่า "ไสหัวออกไปจากห้องของฉัน ก่อนที่ฉันจะส่งศพพวกแกกลับไปให้ลูกน้องดูต่างหน้า" บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ทว่าในจังหวะที่สายตาทุกคู่กำลังพุ่งเป้าไปที่การปะทะกันทางจิตวิทยาระหว่างสองเจ้าพ่อ รินรดาแกล้งทำเป็นอ่อนระทรวยทรุดตัวลงพิงกับโต๊ะทำงานด้านหลัง มือเรียวเล็กแสร้งปัดเอกสารลับบนโต๊ะให้ร่วงหล่นลงพื้นเพื่อดึงดูดความสนใจ *เพล้ง!* "โอ๊ะ... ดิฉันขอโทษค่ะ พอดีรู้สึกหน้ามืด..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นอ่อนแอไร้พิษสง แต่นั่นคือการเบี่ยงเบนความสนใจที่แนบเนียนที่สุด ในจังหวะที่วินเซนต์ก้มมองเศษเอกสารและคาร์ลอสกำลังพุ่งสมาธิไปที่การระวังหลัง สายตาของหญิงสาวก็กวาดผ่านหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ—รหัสผ่านประตูห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน และแผนผังการขนย้ายวัตถุโบราณชุดสุดท้ายถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้นคมกริบขึ้นมาในเสี้ยววินาที ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ รินรดาแอบซิงค์ข้อมูลลงในสมาร์ทโฟนส่วนตัวผ่านระบบคลาวด์อย่างรวดเร็ว นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้มัดตัวทั้งคาร์ลอสและวินเซนต์ พร้อมทั้งเป็นตั๋วเดินทางสู่อิสรภาพที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต "ออกไปซะ วินเซนต์" คาร์ลอสคำรามลั่นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคุมยาก เขาไม่ต้องการให้ใครมาจ้องมองรินรดาด้วยสายตาต่ำทรามเช่นนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว "ถ้าไม่อยากให้งานประมูลล่มจมคามือแก" วินเซนต์แค่นหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ก็ได้ครับ... ฝากดูแลแม่สาวนักเจรจาคนนี้ให้ดีๆ ล่ะ ระวังจะโดนพิษสงของเธอเล่นงานเข้าสักวัน" พูดจบมันก็หันหลังเดินกลับออกไปพร้อมกับลูกน้อง ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องสวีทอีกครั้ง ทว่าคาร์ลอสไม่ได้ปล่อยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลย ร่างสูงหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน แววตาดุดันคู่นั้นจ้องมองทะลุปรุโปร่งราวกับอ่านความคิดของเธอออกทั้งหมด "เธอซ่อนอะไรไว้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างคาดคั้น ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวเธอทีละก้าว บีบพื้นที่ว่างจนหมดสิ้น ร่างบางถูกต้อนให้ถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกกว้างกำยำแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม "ดิฉันไม่ได้ซ่อนอะไรนี่คะ..." เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย่อหยิ่ง "โกหกไม่เนียนเลยนะเด็กน้อย..." คาร์ลอสโน้มใบลงกระซิบชิดริมหีบฝีปากอิ่ม มือหนาเอื้อมไปล็อกข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือหัวตรึงติดกับโต๊ะ แรงบีบที่หนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยเสน่หาอันเร่าร้อนทำให้รินรดาต้องหายใจติดขัด "ฉันรู้ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร... และฉันเตือนเธอแล้วนะ ว่าอย่าเล่นกับไฟ" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลากไล้จากข้อมือขึ้นมาตามเรียวแขนเนียนนุ่ม ทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความปรารถนาที่ขัดแย้งกับสติสัมปชัญญะ รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาครอบ "ถ้าไฟมันจะแผดเผาเราทั้งคู่... ดิฉันก็ยินดีค่ะ" เธอมองสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ท้าทายอำนาจดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่ทำเอาคาร์ลอสแทบคลั่ง ความเร่าร้อนปะทุขึ้นอีกครั้งในพื้นที่จำกัด ริมฝีปากหนาร้อนระอุฉวยโอกาสประกบจูบลงมาอย่างดุดันและเรียกร้อง รสจูบที่ทั้งดึงดัน หิวโหย และเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงทำให้สมองของรินรดาพร่ามัว มือหนาเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกงามงอนภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดของเกมอำนาจที่กำลังจะพลิกผัน ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนและลุ่มลึกจนแทบขาดใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนปริศนาที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคาร์ลอส—*“สินค้าถูกย้ายแล้ว... และผู้หญิงคนนั้นกำลังจะฆ่าคุณ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนงานเขียนของผมเสมอนะครับ