เดิมพันด้วยความลับ

กลิ่นไวน์แดงวินเทจราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายอุ่นร้อนของผู้ชายที่เปรียบดั่งขุมนรก ลอยอบอวลอยู่เต็มพื้นที่ส่วนตัวในห้องวีไอพีของเรือนประมูล กุญแจมือเงินบริสุทธิ์ถูกปลดออกแล้ว แต่ร่องรอยแดงช้ำบนข้อมือของรินรดากลับยังคงชัดเจนราวกับตราบาปที่คาร์ลอสจงใจประทับไว้ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มจ้องมองเธอไม่วางตา ขณะที่ปลายนิ้วหนายังคงเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คุณรู้อย่างอื่นเกี่ยวกับสมุดบัญชีเล่มนั้นมากกว่าที่ปากบอก... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้เสียง รินรดาจำต้องแหงนหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนค้ำหัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ฉันรู้แค่ว่ามันเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากคอคนที่ฆ่าพ่อฉันลงมาได้... และคุณคาร์ลอสเองก็คงไม่อยากให้วินเซนต์ได้มันไปครองเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อขัดขาเขาในงานประมูลคืนนี้หรอกค่ะ" เธอจงใจเน้นเสียงท้ายประโยคเพื่อทวงคืนความได้เปรียบ คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเสน่ห์อันตราย เขายื่นมือเข้ามาคว้าคางสลักเสลาของเธอไว้ด้วยความรุนแรงพอประมาณ บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสจากเขาโดยไม่มีทางเลี่ยง ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าของเธอช้าๆ ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอระหง "เด็กน้อย... เธอคิดตื้นเกินไป" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากอิ่ม "สมุดบัญชีเล่มนั้นไม่ได้มีไว้แค่ลากคอใคร แต่มมันคือ 'ชนวนระเบิด' ที่เคยทำลายชีวิตคนมาแล้วนับไม่ถ้วน... รวมถึงครอบครัวของฉันด้วย" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความลับที่เธอพยายามขุดคุ้ยมาตลอดหลายปี ถูกเปิดเผยออกมาจากปากศัตรูทางธุรกิจที่เธอคิดว่าไม่น่าจะมีจุดเชื่อมโยงกันได้ "คุณหมายความว่า..." "ใช่" คาร์ลอสตัดบท ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดและดุดันในเสี้ยววินาที "พ่อของเธอไม่ได้เป็นแค่เหยื่อผู้บริสุทธิ์อย่างที่เธอเข้าใจ แต่เขาคือคนที่หักหลังฉัน... และขโมยสมุดบัญชีเล่มนั้นไปจากมือฉันเมื่อสิบปีก่อน" ประโยคเดียวราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาต่อหน้า ร่างกายของเธอชาวาบ มือเรียวพยายามปัดป้องมือหนาที่ยังคงตรึงคางเธอไว้อย่างไม่ยินยอม "โกหก! พ่อฉันไม่ใช่คนแบบนั้น!" เสียงหวานตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาแต่เธอกลั้นมันไว้สุดชีวิต ไม่ยอมให้ความอ่อนแอแสดงออกมาต่อหน้าผู้ชายคนนี้ "อยากพิสูจน์ไหมล่ะ?" คาร์ลอสไม่โกรธท่าทีเกรี้ยวกราดของเธอ ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ร่างกายกำยำขยับเข้าเบียดชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเยียบ ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด แรงดึงดูดอันมืดมนและเร่าร้อนระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม คาร์ลอสไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหนาร้อนระอุบดจีบลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยแรงแค้นผสมผสานกับความโหยหา รินรดาพยายามทุบอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ ลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยแดงไปทั่วร่าง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อเธอจนสั่นสะท้าน เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง รินรดารู้สึกราวกับสติกำลังจะหลุดลอย ร่างกายทรยศต่อจิตใจด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นในอดีตถูกหลอมละลายด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผาจนแทบมอดไหม้ ในวินาทีที่ริมฝีปากหนาผละออกจากซอกคอหอมกรุ่น คาร์ลอสซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยสัมผัสของเขา "คืนนี้... เธอต้องเป็นคนเลือกเองรินรดา ว่าจะยอมจำนนต่อความจริง หรือจะปล่อยให้ความแค้นนี้ทำลายเราทั้งคู่" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากตอบโต้อะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกน้องคนสนิทของคาร์ลอสที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! วินเซนต์พากำลังคนบุกเข้ามาล้อมตึกประมูลแล้วครับ!" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ รี้ดเดอร์ทุกท่านเตรียมตัวรับมือกับความเดือดระอุในตอนต่อไปได้เลยครับ