รอยร้าวในความเยือกเย็น

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องประมูลวีไอพี ทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ศพของบอดี้การ์ดคนสนิทของวินเซนต์นอนฟุบอยู่กับพื้น พรมเปอร์เซียสีเลือดหมูบัดนี้ชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตสีแดงฉานที่ยังคงไหลริน คาร์ลอสไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททักซิโด้สีเข้มยังคงยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ที่เหลือของเหลวสีอำพันอยู่ก้นแก้ว ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีมองร่างไร้วิญญาณนั้นด้วยความสมเพช ก่อนจะปรายตามองไปยังประตูทางเข้าที่ร่างของวินเซนต์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น "ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับ... แต่ดูเหมือนว่าดีลนี้จะมีคนตายก่อนจะได้เซ็นสัญญานะครับ คุณคาร์ลอส" เสียงของวินเซนต์ดังขึ้น ท่ามกลางลูกน้องนับสิบคนที่ถือปืนกลมือเล็งตรงมายังใจกลางห้อง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเยือกเย็นที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดเริ่มสั่นคลอน แม้เธอจะเป็นนักเจรจาต่อรองมือฉกาจที่ผ่านสถานการณ์เสี่ยงตายมานักต่อนัก แต่การเผชิญหน้ากับสงครามมาเฟียระยะประชิดเช่นนี้ ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาหวาดหวั่นยิ่งกว่ากระบอกปืนนับสิบกระบอก กลับไม่ใช่ความตายตรงหน้า... แต่มันคือผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายเธอในตอนนี้ คาร์ลอสไม่แม้แต่จะชายตามองอาวุธที่จ่อมาทางพวกเขา เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น เสียงแก้วกระทบพื้นผิวดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาบังร่างบางของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่ง กลิ่นกายผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนรินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "วินเซนต์... แกมันพวกหมาลอบกัดที่ไม่รู้จักเวลาก่ำเวลา" คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดิบเถื่อนกระหายเลือดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของสุภาพบุรุษ "หมาลอบกัดอย่างฉันก็ยังดีกว่าพวกที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง... รวมถึงผู้หญิงข้างกายแกด้วยนะครับ" วินเซนต์ยิ้มเยาะ ยกปืนพกขึ้นเล็งตรงมาที่รินรดา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ใครจะทันได้เหนี่ยวไก คาร์ลอสก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดุจสัตว์ป่ากระหายเหงื่อ มือหนาคว้าข้อมือของรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจัง แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าสันกรามคมคายที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการเคลื่อนไหว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเสียงปืน *หมับ!* คาร์ลอสใช้มืออีกข้างชักปืนสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมายิงสวนกลับไปยังลูกน้องของวินเซนต์อย่างแม่นยำ กระสุนเจาะเข้าที่กลางหน้าผกระบอกปืนของฝ่ายตรงข้ามลั่นไกพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว เสียงโครมครามของการปะทะระยะประชิดระเบิดขึ้นในห้องประมูลพราย รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของมาเฟียหนุ่ม ความดิบเถื่อนที่ปะทุออกมาจากตัวของคาร์ลอสในยามนี้ช่างน่ากลัว... แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดใจ สายตาของเขาที่เหลือบมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและคำสั่งเด็ดขาด "อย่ามองไปทางอื่น... มองแค่ฉัน" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่องท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วไปทั่วผิวหนัง ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ วินเซนต์เห็นท่าไม่ดีจึงกัดฟันกรอด สั่งให้ลูกน้องระดมยิงเข้ามา แต่คาร์ลอสกลับใช้ร่างกายของตนเองปกป้องเธอไว้ เขากอดกระชับเอวบางแน่นจนแทบจมหายไปกับอก ก่อนจะพาเธอลัดเลาะไปหลบหลังเสาหินอ่อนหนา พร้อมกับยิงตอบโต้จนฝ่ายตรงข้ามต้องถอยร่นไปตั้งหลักที่ประตู เสียงปืนค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน รินรดานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม โดยมีร่างสูงของคาร์ลอสคร่อมทับและใช้แขนแกร่งยันพื้นเพื่อปกป้องเธอไว้ ดวงตากลมโตมองสบเข้ากับดวงตาคมสีเข้มที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยังค้างคาจากสนามรบ "คุณ... บ้าหรือเปล่า ทำไมต้องเอาตัวมาบังฉัน" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามรักษามาดความเยือกเย็น แต่ริมฝีปากที่สั่นระริกนั้นทรยศเธอสิ้นเชิง คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาของมาเฟียหนุ่มหิวกระหายและลุ่มลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เพราะเธอคือของของฉัน... รินรดา ดีลนี้ยังไม่จบ และเธอก็ยังเป็นของฉันจนกว่าฉันจะเบื่อ" นิ้วเรียวหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับสถานการณ์รอบตัวอย่างสิ้นเชิง รินรดากลืนน้ำลายลงคอ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นมาดื้อๆ ความหวั่นไหวที่เธอพยายามกด คาร์ลอสไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มือใหญ่วางทาบที่ท้ายทอยของเธอก่อนจะกดเข้าหาตัวอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาดริมฝีปากหนาประกบจูบทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันที รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลเหมือนครั้งไหนๆ แต่มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเรียกร้อง ราวกับต้องการลงโทษที่เธอทำให้เขาต้องเสี่ยงอันตราย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกบดขยี้หายไปภายใต้รสจูบอันวาบหวามที่คาร์ลอสปรนเปรอให้ ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีอย่างจาบจ้วง แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนรินรดาลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว เธอยกมือขึ้นกำปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่กำลังอ่อนระโหยโรยแรงลงทุกที ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและความตายที่รายล้อมรอบห้องประมูล... สัมผัสอันร้อนแรงและลมหายใจที่ประสานกันกลับสร้างไฟปรารถนาที่แผดเผาจนยากจะดับลง ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังผสานกันอย่างลึกซึ้งและเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเสาหินทึบ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงนะครับ... ความรักท่ามกลางกองเลือดเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของบุคคลที่ไม่คาดฝันดังขึ้น พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่ท้ายทอยของคาร์ลอสพอดี! --- ขอบอกเลยว่าตอนนี้แซ่บและบีบคั้นหัวใจมากครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอนะครับ