การเดินทางสู่เขตอันตราย

"ถ้าก้าวออกไปตอนนี้... เราจะไม่ได้ตายแค่สองคนหรอกนะ รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าทุ้มต่ำดังชิดใบหู พร้อมกับแรงบีบกระชับที่ต้นแขนเรียวอย่างหนักหน่วงจนความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่าง คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ตื่นตระหนกกับเงาร่างของวินเซนต์ที่ก้าวพ้นม่านเงาสลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย มือหนาอีกข้างกระชากร่างของเธอเข้ามาชิดแผงอกกว้างอย่างไร้ความปรานี กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นดินปืนและหยาดเหงื่อจาง ๆ แผ่ซ่านความดุดันออกมาจนคนถูกดึงเข้าหาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นตัว เบื้องหน้าของพวกเขาคือห้องโถงร้างในเขตท่าเรือเก่าที่ถูกปิดตาย วินเซนต์ยืนอยู่ใต้แสงไฟกะพริบจากหลอดไฟนีออนเก่า ๆ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดกลืนกิน เหลือเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏอยู่บนมุมปากหยักลึก แววตาของศัตรูคู่อาฆาตคู่นั้นกวาดมองทั้งคู่ด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อจนมุมในกรงขัง "คิดไม่ถึงเลยนะ... ว่าพ่อค้ารัตติกาลผู้ยิ่งใหญ่อย่างคาร์ลอส จะต้องมาตกม้าตายเพราะผู้หญิงคนเดียว" เสียงทุ้มต่ำของวินเซนต์ดังขึ้น ก้องกังวานในความเงียบงดงามน่าสะพรึงกลัว "แถมยังเป็นผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรดคนนี้เสียด้วย รินรดา... เธอคิดจริง ๆ หรือว่าข้อเสนอของหม่านี่จะซื้อชีวิตเธอพ้นจากเงื้อมมือฉันได้?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น สมองอัจฉริยะของเธอหมุนวนประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรกล เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ การแสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่นิดเดียวคือตั๋วขาเดียวสู่ความตาย ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็น เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าแผ่นหลังจะแนบชิดอยู่กับกล้ามเนื้อตึงแน่นของคาร์ลอสจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวไม่แพ้กัน "ถ้าฉันจะตายด้วยน้ำมือคุณ วินเซนต์... อย่างน้อยฉันก็ได้ทำให้คุณรู้ว่า เอกสารชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ในมือคุณตั้งแต่แรก" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรีแม้ขาเรียวจะสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันรอบด้าน คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผงอกมาถึงแผ่นหลังของเธอ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดขอบใบหูของหญิงสาวอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกซู่ "เด็กดี... เก็บความอวดดีนั้นไว้ใช้ตอนที่เราอยู่กันตามลำพังดีกว่านะ ตอนนี้... ทำตามที่ฉันสั่ง" ฉับพลัน คาร์ลอสไม่รอให้วินเซนต์ได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ มือหนาชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมาจากใต้สูทอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ แล้วลั่นไกไปยังหลอดไฟเบื้องบนทันที! *เปรี้ยง!* ประกายไฟสาดกระเซ็น ความมืดมิดเข้าครอบงำพื้นที่ในเสี้ยววินาที เสียงกรีดร้องของโลหะและการพังทลายของลังสินค้าดังสนั่นหวั่นไหว คาร์ลอสไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขากระชากข้อมือของรินรดาให้วิ่งฝ่าความมืดออกไปทางประตูลับด้านหลังอย่างดิบเถื่อนและรวดเร็ว แรงกระชากนั้นทำให้รินรดาแทบจะล้มคะมำ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบังคับให้เธอก้าวตามแรงดึงมหาศาลนั้นอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนไล่ล่าของสมุนวินเซนต์ดังไล่หลังมาติด ๆ กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกำแพงไม้เก่า ๆ ห่างจากหัวไหล่ของเธอไปเพียงไม่กี่นิ้ว เศษไม้และฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด "ทางนี้!" คาร์ลอสสบถอย่างหัวเสียพลางใช้ร่างกายกำยำของตนเองบังวิถีกระสุนให้เธอ ร่างสูงใหญ่ผลักรินรดาเข้าไปในห้องควบคุมเครื่องยนต์เก่าที่อับชื้นและมืดทึบ ก่อนที่เขาจะรีบปิดประตูเหล็กหนาหนักและสลักกลอนลงอย่างแน่นหนา เสียงหอบหายใจรดรินของทั้งคู่ดังประสานกันในความมืด อากาศภายในห้องคับแคบและร้อนอบอ้าว กลิ่นอายของสนิมเหล็กและน้ำมันเครื่องผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของคนทั้งสอง สร้างบรรยากาศที่ชวนอึดอัดแต่ทว่ากลับเร่าร้อนอย่างประหลาด แรงดึงดูดทางกายภาพพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างไร้การควบคุม ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก รินรดายังไม่ทันได้ตั้งสติ แผ่นหลังของเธอก็ถูกดันถอยร่นจนแนบชิดกับผนังเหล็กเย็นเฉียบ คาร์ลอสตามมาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ร่างกายหนาใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้างที่ยันผนังไว้ ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มรดร่องแก้มเนียน แววตาดุจดั่งสัตว์ป่าในความมืดจดจ้องมองเธอด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจปิดบัง "คุณบ้าไปแล้วหรือไงคาร์ลอส! เกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้ แต่ทว่าสัมผัสจากกล้ามเนื้อตึงแน่นใต้ร่มผ้ากลับทำให้ปลายนิ้วของเธอสั่นสะท้าน "แต่เราก็รอดมาด้วยกัน... ใช่ไหม?" คาร์ลอสเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาของเขาคมกริบและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความกระหาย "เธอเก่งมาก รินรดา... ฉันชอบเวลาที่เธอท้าทายอำนาจของฉัน แต่ฉันเกลียดที่สุด... เวลาที่มีคนอื่นจ้องจะแย่งชิงของ ๆ ฉันไป" มือหนาเลื่อนลงมาจับคางสลักเสลาของเธอไว้บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส รินรดากลั้นหายใจเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นลูบไล้ไปตามริมฝีปากอิ่มอย่างจงใจ ความตึงเครียดจากการหลบหนีการไล่ล่าเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็ว "คาร์ลอส... นี่ไม่ใช่เวลามา..." เสียงทักท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหนาร้อนระอุประกบลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดิบเถื่อนและดุดันค่อย ๆ ทวีความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากบางเบาอย่างเรียกร้อง ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างอุกอาจ รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนไร้ซึ่งการต่อต้าน มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตนเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนลู่ต่ำลงมาตามแนวแผ่นหลังโค้งเว้า บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักหน่วงและแนบชิด ทำให้ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ทั้งสองก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งของความปลอดภัยไปไกลลิบลิ้ว ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวในความมืดมิดของห้องลับ ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังแผดเผาจนสติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับรสสัมผัสอันวาบหวามนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงจำนวนมากก็ดังขึ้นที่ด้านนอกประตูเหล็กหนາ! ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังสนั่นหวั่นไหว และเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่ตะโกนลอดรอยต่อของประตูเข้ามา... "เปิดประตูซะ... ฉันรู้ว่าพวกแกสองคนหลบอยู่ข้างในนั้น!" รินรดาสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เธอเงยหน้ามองคาร์ลอสที่ยังคงโน้มตัวอยู่เหนือร่างเธอ ทว่าแววตาของชายหนุ่มกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เหี้ยมเกรียมและดุดันยิ่งกว่าเดิม คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้รินรดาได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ก่อนที่เขาจะโน้มมากระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังแขวนอยู่บนเส้นด้าย "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะตามมาเคาะประตูห้องนอนของเราเร็วกว่าที่คิดนะที่รัก... แต่, วินเซนต์คงไม่รู้หรอกว่า... ใต้ห้องควบคุมนี้ ยังมีทางออกลับอีกทางที่ฉันซ่อนไว้สำหรับเราสองคนเท่านั้น..." ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและเปลวไฟแห่งความเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะครับ