ไฟราคะกลางสมรภูมิ

เสียงกระสุนนัดแรกที่เจาะทะลุกระจกกันกระสุนโซน VIP ของห้องประมูลพราย ไม่ได้ทำให้คาร์ลอสสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในสูทสั่งตัดพิเศษยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองไปยังทิศทางที่วินเซนต์ส่งมือปืนเข้ามาแทรกซึม บรรยากาศภายในห้องแคบ ๆ กลับอัดแน่นไปด้วยแรงดันอากาศที่สูงเสียดฟ้า ยิ่งเสียงกระจกแตกละเอียดและเสียงฝีเท้าของกองกำลังฝ่ายตรงข้ามใกล้เข้ามาเท่าไหร่ อุณหภูมิในร่างกายของคนทั้งคู่ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล "จับตาดูให้ดี... ว่าฉันจะฆ่าหมาตัวไหนก่อนเป็นตัวแรก" คำประกาศกร้าวจากปากของมาเฟียหนุ่มยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แววตาคู่สวยไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นและการคำนวณต้นทุนกำไรในสถานการณ์เสี่ยงตาย ทว่าวินาทีต่อมา คาร์ลอสกลับคว้าต้นคอระหงของเธอเข้าหาตัวอย่างแรง กระชากร่างบางให้ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นอายอันตรายของดินปืนกับน้ำหอมราคาแพง "คุณกำลังทำบ้าอะไร คาร์ลอส!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงลอดไรฟันเมื่อฝ่ามือหนาบีบกระชับเข้าที่เอวคอดกิ่วจนแทบจมหายไปกับอุ้งมือ "ทำให้เธอรู้ว่า ในสมรภูมิที่มีแต่ความตายนี้ สิ่งเดียวที่จะทำให้เธอรอด... คือการยอมจำนนต่อฉัน" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ข้างนอกห้องนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังใกล้เข้ามาทุกที ประตูเหล็กกล้ากำลังถูกงัดด้วยระเบิดแรงดันต่ำ แรงสั่นสะเทือนสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นมาถึงพื้นห้อง แต่นั่นกลับไม่น่ากลัวเท่าแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่ผู้ชายคนนี้กำลังแผ่ซ่านออกมา คาร์ลอสไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ร่างกายกำยำบังร่างของเธอไว้หลังเสาหินอ่อนหนาแน่น ทว่าในขณะเดียวกัน สัมผัสจากมืออีกข้างของเขากลับเลิกชายกระโปรงผ้าไหมราคาแพงของรินรดาขึ้นอย่างถือวิสาสะ "นี่ไม่ใช่เวลามา... อื้อ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาอย่างดุดัน รสจูบในยามที่ความตายหายใจรดต้นคอช่างเร่าร้อน บ้าคลั่ง และเต็มไปด้วยความกระหายที่รุนแรง คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากอิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว บังคับให้เธอน้อมรับสัมผัสวาบหวามนี้ด้วยความจำนน รินรดาสูดหายใจติดขัด สมองที่เคยเฉียบคมและคิดคำนวณอย่างเป็นระบบเริ่มพร่าเลือน ความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิต พังทลายลงราบคาบภายใต้สัมผัสอันหิวกระหายของผู้ชายคนนี้ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาเผลอส่งมือเรียวขึ้นขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่สะโพกกลมกลึงถูกยกขึ้นแนบชิดกับส่วนกลางกายที่ตื่นตัวและขยายใหญ่ขึ้นจนสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้า ความคับแน่นของสถานการณ์ภายนอกผสมผสานกับความรุ่มร้อนภายในห้อง ยิ่งขับเน้นให้บทรักท่ามกลางสมรภูมินี้ดิบเถื่อนและลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ "หวาน... เธอหวานจนฉันแทบคลั่ง รินรดา" คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้หญิงสาวได้ตักตัวอากาศ หอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาสสีเข้มดุจนักล่าจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความหลงใหลระคนต้องการ "ต่อให้พวกมันพังประตูเข้ามาตอนนี้ สิ่งสุดท้ายที่พวกมันจะได้เห็น... ก็คือร่างเปลือยเปล่าของเธอที่อยู่ใต้ร่างฉัน" "คนบ้า..." รินรดาเค้นเสียงด่าทอได้เพียงแค่นั้น เมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งแทรกซึมผ่านร่องรอยความเปียกชื้นเข้าไปสัมผัสจุดอ่อนไหวโดยปราศจากความปรานี ความซาบซ่านสายฟ้าแลบแล่นแปล๊บไปทั่วไขสันหลังจนเธอต้องแอ่นอกเข้าหาร่างหนาโดยสัญชาตญาณ เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นด้วยความทรมานปนสุขสม แรงระเบิดที่ประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย เศษเหล็กกระเด็นว่อน แต่วินาทีนั้น โลกทั้งใบของรินรดากลับเหลือเพียงสัมผัสร้อนลุ่มที่คาร์ลอสกำลังปรนเปรอให้ คาร์ลอสสอดประสานกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็วท่ามกลางเสียงปะทะภายนอก ความรู้สึกเสียดสี วาบหวาม และความคับแน่นที่เติมเต็มช่องว่างทำให้เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงปืนที่เริ่มดังขึ้นระลอกใหม่ ความสุขสมที่มาพร้อมกับความตายขอบเหว ทำให้รินรดากรีดร้องครางชื่อเขาออกมาอย่างลืมตัว เล็บคมจิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยแดงเป็นทางยาว คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขากระชับเอวบางให้เข้าหาอย่างแนบแน่นยิ่งขึ้น รุกไล่บทรักที่ดุเดือดและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญทุกสิ่งในห้องประมูลพรายแห่งนี้ให้กลายเป็นจุล แต่แล้ว ท่ามกลางเสียงหอบสะท้านและหยาดเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั่วเรือนร่าง เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นท่ามกลางควันไฟจาง ๆ ก็หยุดชะงักลงตรงหน้าเสาหินอ่อนที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทของใครบางคนก้าวเข้ามา พร้อมกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมายังศีรษะของคาร์ลอสพอดี "สนุกกันพอหรือยังครับ... ท่านมาเฟีย" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน "ถ้าเสร็จกิจแล้ว ช่วยหันมาคุยกับผมหน่อย... วินเซนต์คนนี้รอนานจนเบื่อแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์ในตอนนี้ด้วยนะครับ