การปกป้องครั้งยิ่งใหญ่

ปลายแหลมของคทาสีดำสนิทสะท้อนแสงไฟสลัวจากผนังถ้ำเวทมนตร์ มันจ่ออยู่ห่างจากแผ่นหลังของเอลาร่าเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงกดดันจากจิตสังหารระดับมหาภัยแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น เอลาร่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ร่างกายของเธอถูกพันธนาการด้วยอาคมตรึงเงาจนขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ดวงตาคู่คมของเรย์ไหววับ การคำนวณความน่าจะเป็นนับร้อยรูปแบบวิ่งพล่านอยู่ในหัวสมองระดับอัจฉริยะของเขาในเสี้ยววินาที ระยะห่างสามเมตร ความเร็วในการร่ายเวทของมือลอบสังหาร และความหนาแน่นของมานาในอากาศ ทุกอย่างถูกประมวลผลอย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักรกล "ช้าไปก้าวเดียว..." เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นจากเงาดำเบื้องหลังเอลาร่า "จอมเวทผู้เลื่องชื่อแห่งหอคอยขาว ช่างน่าผิดหวังเสียจริง" "ถ้าคิดว่าเธอจัดการได้ง่ายขนาดนั้น..." เสียงของเรย์ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เยือกเย็น จนน่าขนลุก "คุณคงประเมินความผูกพันระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ต่ำไปหน่อยแล้วล่ะค่ะ" สิ้นเสียงคำพูดนั้น เรย์ไม่ได้พุ่งตัวเข้าไปตรงๆ อย่างที่อีกฝ่ายคาดคิด นิ้วมือเรียวยาวของเขาดีดอากาศเบื้องหน้าอย่างแรง การ์ดสีทองอร่ามสามใบปรากฏขึ้นกลางอากาศพร้อมกับอักษรเวทมนตร์เรืองแสง *[ทักษะพิเศษ: การสลับตำแหน่งเงาลวงตา (Shadow Swap) ทำงาน]* *วูบ!* ร่างของเรย์และเอลาร่าสลับตำแหน่งกันในพริบตา คทาปลายแหลมสีดำพุ่งทะลุผ่านความว่างเปล่าที่เมื่อครู่เคยเป็นร่างของหญิงสาว ขณะที่เรย์เข้ามาประชิดตัวมือลอบสังหารในระยะประชิด ดาบสั้นอาบพิษในมือของเขาตวัดเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี *เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็น มือลอบสังหารในชุดคลุมสีดำสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ถูกมองว่าเป็นเพียง "ฮันเตอร์ไร้ค่า" จะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ "อาจารย์ ถอยไปตั้งหลักก่อนค่ะ" เรย์เอ่ยเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากศัตรูเบื้องหน้า มือซ้ายของเขายกขึ้นตั้งการ์ดป้องกัน ขณะที่มือขวากระชับการ์ดเวทมนตร์ในสำรับแน่น มานาสีครามเข้มเริ่มแผ่ขยายออกรอบตัวจนเกิดเป็นสนามพลังป้องกันรูปโดมคุ้มครองผู้บริสุทธิ์นับสิบชีวิตที่กำลังหวาดกลัวอยู่ด้านหลัง เอลาร่าที่หลุดพ้นจากการพันธนาการหอบหายใจถี่รัว ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจปนเปื้อนความรู้สึกซาบซึ้ง เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลก ย่อมรู้ดีว่าการกระทำเมื่อครู่ของเรย์เสี่ยงอันตรายเพียงใด หากคำนวณพลาดแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เรย์จะเป็นฝ่ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจเสียเอง "เรย์... นายบ้าหรือเปล่า!" เอลาร่าเผลออุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะปกป้องคนที่อยู่ข้างหลังล่ะคะ" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน จนทำให้หัวใจของจอมเวทสาวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง รอบตัวพวกเขาในตอนนี้คือลานกว้างของชั้นที่ 45 เบื้องหลังของเรย์และเอลาร่าคือกลุ่มฮันเตอร์ระดับต่ำและประชาชนธรรมดาที่ติดอยู่ในดันเจี้ยนเนื่องจากความผิดพลาดของระบบประตูมิติ พวกเขากำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เสียงร้องไห้ระงมผสมผสานกับเสียงคำรามก้องของอสูรกายจากความมืดรอบด้าน มือลอบสังหารในชุดคลุมหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน "ปกป้องงั้นหรือ? ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันเสียจริงในโลกที่แข็งแกร่งคือผู้กำหนดเช่นนี้ แกคิดว่าแค่พลังกากๆ กับการ์ดเวทกระจอกๆ จะปกป้องมดปลวกพวกนี้จากกองทัพเงาได้หรือไง!" สิ้นคำพูด เงาดำนับสิบร่างก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินรอบทิศทาง ดวงตาสีแดงฉานนับคู่จ้องมองมายังกลุ่มมนุษย์ด้วยความกระหายเลือด แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนผู้บริสุทธิ์หลายคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เรย์หรี่ตามองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงสุด โครงสร้างของดันเจี้ยน จุดอ่อนของเงาลอบสังหาร และปริมาณมานาที่เหลืออยู่ในตัว ทุกตัวแปรถูกนำมาคำนวณเพื่อหาทางรอดที่ดีที่สุด *ระบบสุ่มบั๊กกำลังประมวลผล...* *ตรวจพบวิกฤตการณ์ระดับสูง: การปกป้องผู้บริสุทธิ์จากกองทัพเงาไร้พ่าย* *เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามมีผู้เสียชีวิตแม้แต่คนเดียว* *รางวัลความสำเร็จ: เปิดใช้งาน [การ์ดเนตรทิพย์แห่งบรรพกาล] และปลดล็อกขีดจำกัดมานาขั้นที่ 3* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างสีทองที่สว่างวาบขึ้นมาในห้วงความคิด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม เขาไม่ใช่ฮันเตอร์ไร้ค่าที่ต้องวิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง ยืนหยัดอยู่แถวหน้าสุด บังร่างของทุกคนไว้ด้วยแผ่นหลังที่กว้างและมั่นคง การ์ดเวทมนตร์ในมือส่องแสงสว่างเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้ถอยร่น "ถ้าพวกมันอยากผ่านไป..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน หนักแน่น และทรงพลัง จนทุกคนในที่นั้นต้องเงียบเสียงลงและมองแผ่นหลังของเขาด้วยความหวัง "ก็ต้องก้าวผ่านศพของฉันไปก่อนค่ะ!" ในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกตรงใจกลางลานกว้าง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่พวกมือลอบสังหารยังต้องหน้าถอดสี กลิ่นอายโบราณที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น... และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว มือมหึมาที่ปกเกล็ดสีนิลกาฬก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากความมืด พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะท้อนไปทั่วทั้งชั้นดันเจี้ยน! ---------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" เสมอมานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!