ดันเจี้ยนแตกมหาภัย

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่กรีดแทรกผ่านคลื่นความถี่วิทยุฉุกเฉิน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรย์ราวกับคำสาป ประโยคที่ว่า *“นายคิดจริงๆ หรือว่ารอดพ้นจากระบบทดลองเมื่อปีก่อนมาได้ด้วยโชคช่วยน่ะ?”* ไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่เขาเท่ากับการที่ระบบโครงข่ายเวทมนตร์ทั่วทั้งมหานครฮันเตอร์เกิดล่มสลายลงพร้อมกันอย่างไร้ร่องรอย แสงไฟสีฟ้าจากป้ายโฆษณาดิจิทัลดับวูบลงทีละดวง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและเสียงไซเรนเตือนภัยระดับวิกฤตที่กรีดร้องระงมไปทั่วทุกตึกระฟ้า เรย์ยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงใจกลางเมือง สายลมราตรีพัดกระโชกแรงจนชายเสื้อโค้ทสีดำสะบัดไหว นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองส่วนวิเคราะห์ของอดีตนักข้อมูลกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความรวดเร็ว เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีเงินยวงจะก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง "ระบบป้องกันรอบนอกแตกพ่ายแล้วค่ะ เรย์" เสียงของเอลาร่าราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปยังท้องนատเบื้องบนที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่นสีม่วงเข้ม "รอยแยกมิติ... ไม่สิ มันใหญ่เกินกว่าจะเป็นแค่มิติรั่วไหล แรงสั่นสะเทือนแบบนี้ มีบางอย่างกำลังฉีกทึ้งเกราะป้องกันระดับสิบจากภายใน" "ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบตามธรรมชาติหรอกค่ะ เอลาร่า" เรย์เอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจนน่ากลัว นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ภาพจำลองสามมิติแสดงให้เห็นจุดเชื่อมต่อพลังงานเวทที่ถูกตัดขาดทีละจุดอย่างเป็นระบบ "มีคนจงใจใช้ 'กุญแจ' เปิดประตูบานนั้น... คนที่รู้รหัสผ่านของระบบทดลองเมื่อปีก่อนเป็นอย่างดี" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดอากาศที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความตายและกลิ่นคาวเลือดโชยมาตามกระแสลม ก่อนที่ผืนแผ่นดินเบื้องล่างจะสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับสัตว์ประหลาดมหึมาชั้นบรรพกาลกำลังพลิกตัวตื่นจากการหลับใหล *ครืนนน—!* พื้นถนนคอนกรีตเบื้องล่างแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลพ่นลำแสงสีเลือดพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดันเจี้ยนระดับ SSS ที่ถูกผนึกไว้ใต้ดินลึกที่สุด—'มหานครไร้ก้นบึ้ง' ได้เปิดฉากการทำลายล้างขึ้นแล้ว แรงระเบิดจากการปลดปล่อยพลังงานทำให้อาคารโดยรอบสั่นไหวอย่างรุนแรง เศษปูนและกระจกนับล้านชิ้นร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน "ระวังค่ะ!" เอลาร่าตวัดมือวาดวงเวทป้องกันรูปทรงเรขาคณิตสีทองขึ้นกลางอากาศ บาตรเวทมนตร์แผ่ขยายออก เพื่อรับแรงกระแทกจากสะเก็ดหินยักษ์ที่พุ่งเข้าใส่ แววตาของเธอฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิดเมื่อมองเห็นฝูงสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์นับหมื่นตัวทะยานขึ้นมาจากรอยแยก มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติที่มีรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์หุ้มเกราะเหล็กไหลและมีดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยคู่กำลังกรูกันเข้าใส่เขตชุมชนอย่างคลุ้มคลั่ง เรย์ไม่สะทกสะท้านต่อภาพความโกลาหลเบื้องหน้า มือซ้ายของเขาปัดผ่านหน้าต่างระบบสุ่มบั๊กที่เด้งเตือนรัวเร็วจนเกิดเสียงแจ้งเตือนหนาแน่น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานการณ์ 'ดันเจี้ยนแตกมหาภัย' (Dungeon Break)] [เงื่อนไขพิเศษกระตุ้น: เผชิญหน้ากับผู้บงการเบื้องหลังในรัศมี 500 เมตร] [สุ่มรับการ์ดพิเศษระดับ ??? : 'เขตแดนสะท้อนกระจกเงา' (Mirror Reflection Domain)] มุมปากของเรย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขบขันแม้แต่น้อย หากแต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นหมากบนกระดานขยับไปตามแผนการที่เขาวางไว้ล่วงหน้า "พวกเขาคิดว่าจะใช้ความวุ่นวายนี้กลบเกลื่อนร่องรอยการทดลองสินะคะ" เรย์พึมพำเบาๆ แต่เอลาร่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กลับได้ยินชัดเจน เธอหันมามองชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชมในความนิ่งสงบของเขา "นายมีแผนแล้วใช่ไหมคะ เรย์?" เอลาร่าถาม พร้อมกับร่ายเวทกระสุนเพลิงเตรียมพร้อมรับมือกับฝูงกริฟฟินกลายพันธุ์ที่กำลังบินโฉบเข้ามาใกล้ดาดฟ้า "แผนน่ะมีเสมอค่ะ..." เรย์ก้าวไปที่ขอบดาดฟ้า สายลมพัดผ่านเส้นผมสีเข้มของเขาจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีเข้มทอประกายคมกริบยามมองลงไปยังเงาร่างลึกลับที่ยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพังเบื้องล่าง—เงาร่างที่สวมหน้ากากโลหะสีเงินและถือคทาแห่งความมืด ซึ่งกำลังจ้องมองตรงมายังเขาราวกับจะท้าทาย "...แต่ก่อนอื่น เราต้องต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ให้สมเกียรติเสียก่อนค่ะ" เรย์ดีดนิ้วเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมระเบิดแสงเจิดจ้ากลายเป็นวงเวทสีดำสนิทที่แผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่รัศมีกิโลเมตร ทว่า ในวินาทีที่การ์ดพิเศษกำลังจะถูกใช้งาน ประกายแสงสีฟ้าแปลกประหลาดก็วาบขึ้นที่ด้านหลังของเอลาร่า พร้อมกับเสียงกระซิบเย็นเยียบที่ดังขึ้นข้างใบหูของเธอ "ระวังตัวด้วยนะแม่สาวนักเวท... เพราะคนที่จะตายไม่ใช่แค่พวกมันหรอก" เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์ล่องหน เมื่อหันกลับไปมอง เธอกลับพบว่าเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทอีกคนได้ปรากฏตัวขึ้นประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ คทาปลายแหลมสีดำจ่อตรงเข้าที่แผ่นหลังของเธอโดยมีเรย์ยืนมองอยู่เพียงไม่กี่ก้าวโดยไม่สามารถขยับเข้าไปช่วยได้ทัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและติดตามอ่านผลงานชิ้นนี้ไปพร้อมกับลิซ่านะคะ