ขีดจำกัดของมนุษย์

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในโพรงจมูกไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงความเงียบงันที่แผ่ขยายอยู่เบื้องหน้า—ความเงียบของป่าโบราณที่แม้แต่ลมหายใจของแมลงก็ยังไม่กล้าส่งเสียง เศษซากเวทมนตร์ธาตุดินยังคงระเบิดค้างอยู่เป็นละอองแสงสีครามจางๆ บนพื้นดินที่แตกละเอียดเป็นหลุมลึก เรย์พ่นโลหิตสีแดงเข้มออกมาคำโต หยดลงบนพื้นหญ้าที่ถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำสนิท แรงกระแทกจากการรับการโจมตีระดับคอมโบของ 'ราชาอสูรเงาพสุธา' เมื่อครู่ เกินกว่าที่เกราะเวทมนตร์ระดับ A ของเขาจะรับไหว แผ่นหลังของชายหนุ่มมีรอยแผลฉีกขาดลึกจนน่ากลัว กล้ามเนื้อและกระดูกแหลกละเอียดจากการเอาตัวเข้าแลกเพื่อรับแรงกระแทกทั้งหมดแทนร่างเพรียวบางที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง "เรย์... เจ้าคนบ้า!" เสียงของเอลาร่าสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ดวงตาสีไพลินที่มักจะเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความมั่นใจของจอมเวทอัจฉริยะ บัดนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ความตื่นตระหนกทำให้มือเรียวบางที่ร่ายเวทอยู่สั่นระริกจนวงแหวนเวทสีทองคำขาวบิดเบี้ยวและแตกสลายคามือ เธอไม่เคยคิดเลยว่า... ชายหนุ่มที่เธอมองว่าเป็นเพียง "ตัวแปรอันตราย" ในแผนการจับตาดูของสภาเวทมนตร์ จะยอมเอาชีวิตของตัวเองมาขวางกั้นคมดาบเงาที่พุ่งเป้ามาที่หัวใจของเธออย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "อย่า... ขยับ..." เรย์กัดฟันกรอด เหงื่อกาฬไหลพรั่งพรูผสมกับคราบเลือดบนใบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบของอดีตนักวิเคราะห์ข้อมูลยังคงจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของบอสตรงหน้าอย่างแม่นยำ แม้ว่าลมหายใจของเขาจะติดขัดและแผ่วเบaลงทุกที "วงแหวนเวท... ของเธอยังเหลือมานาพอที่จะร่าย... บทเวทเคลื่อนย้ายพิกัดพิทักษ์... รีบทำซะ..." "ถ้าข้าทำแล้วเจ้าล่ะ! เจ้าจะให้ข้าทิ้งเจ้าไว้ที่นี่คนเดียวงั้นเหรอ!" เอลาร่าตวาดเสียงกร้าว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนแก้มของเรย์ที่นอนทรุดอยู่บนตักของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้กรอบของกฎระเบียบและหน้าที่ บัดนี้มันระเบิดออกมาพร้อมกับความเจ็บปวดลึกซึ้งในอก "ข้าเป็นอาจารย์... เป็นผู้ดูแลเจ้า... ไม่ใช่ให้เจ้ามาปกป้อง!" "หน้าที่... บ้าบออะไรกัน..." เรย์กระตุกยิ้มมุมปาก ฝืนความเจ็บปวดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ในโลกนี้... ไม่มีใครมีสิทธิ์ตาย... ก่อนที่ผมจะคำนวณกำไรชีวิตครบหรอกนะ... อีกอย่าง..." เขายกมือสั่นเทาขึ้นแตะหลังมือเรียวของหญิงสาวเบาๆ "ผมไม่อนุญาต... ให้ใครมาพรากคนของผมไปต่อหน้าต่อตาหรอก... โดยเฉพาะ... คุณ..." คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของเอลาร่า ความอบอุ่นจากปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดของเขา ส่งผ่านความรู้สึกมั่น คงและจริงใจอย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากที่ไหน โลกแห่งเวทมนตร์ที่เธอรู้จักเต็มไปด้วยการหักหลัง การแก่งแย่งชิงดี และผลประโยชน์ แต่เรย์... ผู้ชายที่ระบบตราหน้าว่าเป็นแค่ "ฮันเตอร์ไร้ค่า" กลับมอบความหมายที่แท้จริงของการมีชีวิตอยู่ให้ ทันใดนั้น ราชาอสูรเงาพสุธาที่สูญเสียแขนซ้ายไปจากการโจมตีสวนกลับของเรย์เมื่อครู่ก็คำรามก้อง มันยกดาบยักษ์ขึ้นสูงอีกครั้ง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รัศมีสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับต้องการกลืนกินทุกสิ่งให้ดับสูญ เวลาของพวกเขาหมดลงแล้ว เอลาร่าสูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมเศษเสี้ยวมานาทั้งหมดในร่างกาย ดวงตาของเธอลืมขึ้นอีกครั้งด้วยประกายเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอจะไม่หนี และเธอจะไม่ยอมให้เรย์ต้องตายที่นี่เด็ดขาด แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยการเผาผลาญพลังชีวิตและวิญญาณของเธอก็ตาม ออร่าสีทองเจิดจ้าแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กลายเป็นบาเรียรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนหลายชั้น นี่คือเวทมนตร์ต้องห้ามตระกูลอัคนี-ดาราที่เธอไม่เคยใช้มาก่อนในรอบสเกลร้อยปี "เรย์... จับมือข้าไว้" เอลาร่ากระซิบเสียงแผ่วเบา ดวงตามองหน้าชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปตลอดกาล ทว่า ก่อนที่เอลาร่าจะทันได้ปลดปล่อยพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อพลิกสถานการณ์ เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญแต่กลับทรงพลังที่สุดในยามวิกฤตก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเรย์—ไม่ใช่แค่เสียงเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ [ติ๊ง!] [เงื่อนไขลับ 'ขีดจำกัดของมนุษย์' และ 'ความผูกพันข้ามขีดจำกัด' สำเร็จสมบูรณ์ 100%] [ระบบสุ่มบั๊กทำการประเมินสถานะขั้นวิกฤต... ร่างกายของโฮสต์ได้รับความเสียหายเกิน 85% เข้าสู่โหมด 'ทะลวงขีดจำกัดอัตโนมัติ'] [คำเตือน: การใช้งานโหมดนี้จะรีเซ็ตสถานะทั้งหมด แลกมาด้วยการสุ่มรับ "สกิลระดับพระเจ้า" ชั่วคราว 1 อย่าง...] [กำลังทำการสุ่ม... กรุณารอสักครู่...] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดทางกายเริ่มเลือนหายไปถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มราวกับมีลาวาไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด รอยแผลฉีกขาดที่แผ่นหลังเริ่มสมานเข้าหากันด้วยอนุภาคแสงสีฟ้าอมม่วงที่แปลกประหลาด เอลาร่าที่กำลังร่ายเวทอยู่สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เธอก้มมองเรย์ด้วยความตกตะลึง พลังงานรอบตัวของชายหนุ่มกำลังพุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด ราวกับว่าตัวตนของเขากำลังก้าวข้ามกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ไปทีละขั้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เงาดำทมิฬที่อยู่เบื้องหลังราชาอสูรเงาพสุธาก็แยกออกเป็นสองส่วน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไม่ได้มาจากอสูรตัวใดตัวหนึ่งดังขึ้น—กึก... กึก... กึก... พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบที่กระซิบอยู่ข้างหูของเรย์และเอลาร่า โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าร่างนั้นมาปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ *“น่าสนใจ... มนุษย์ที่กล้าท้าทายความตายเพื่อปกป้องมดปลวก... เจ้าคิดว่าระบบบั๊กจอมปลอมนั่น จะช่วยให้พวกเจ้าพ้นจากเงื้อมมือของ 'ผู้ดูแลแท้จริง' ได้จริงๆ งั้นรึ?”* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เรย์กับเอลาร่ามาจนถึงวินาทีระทึกนี้ แล้วมาลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!