รุ่งอรุณหลังสงคราม

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนที่แตกละเอียดดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากแข็งค้างไปในทันที เมื่อเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยแต่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ก็ดังแว่วมาจากความมืดมิดเบื้องหลังประตูมิติที่กำลังเปิดออกอีกครั้ง ร่างสูงโปรดปรานในชุดคลุมสีเงินยวงก้าวพ้นขอบประตูกลุ่มหมอกควันสีครามออกมาอย่างเชื่องช้า แสงไฟเวทมนตร์จากผลึกคริสตัลบนผนังสะท้อนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น—ใบหน้าของบุคคลที่ควรจะถูกฝังกลบอยู่ใต้ซากปรักหักพังของมหาวิหารชั้นใต้ดินเมื่อสามวันก่อน "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะ เรย์... หรือว่านายไม่คิดว่าฉันจะรอดกลับมาจากรอยแยกมิติระดับเก้าได้?" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์ถึงกับชักมือเข้าหาด้ามไม้เท้าเวทมนตร์โดยอัตโนมัติ ร่างบางก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าว นัยน์ตาสสีไพลินหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง พลังมานาในกายของเธอกำลังหมุนวนอย่างดุร้ายพร้อมปะทะทุกเมื่อ "คาลวิน..." เรย์พึมพำชื่อนั้นออกมาเบื้องต่ำ สมองอันรวดเร็วของอดีตนักวิเคราะห์ข้อมูลกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยภายในเสี้ยววินาที ระบบสุ่มบั๊กในจิตสำนึกส่งเสียงเตือนระรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบเตือนภัยระดับอันตรายสูงสุด แต่สิ่งที่ทำให้เรย์แปลกใจไม่ใช่การรอดชีวิตของอีกฝ่าย หากแต่เป็น ‘ออร่า’ รอบตัวที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คาลวินในตอนนี้ไม่ได้แผ่กลิ่นอายของมนุษย์ฮันเตอร์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่มีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นเจือปนอยู่จางๆ "แปลกใจใช่ไหมคะ ที่ตึกรามบ้านช่องและซากปรักหักพังภายนอกกำลังถูกฟื้นฟูด้วยพลังงานเวทมนตร์บริสุทธิ์ แต่ในขณะเดียวกัน แกนกลางของสมาคมฮันเตอร์กลับกำลังสั่นคลอนจากความจริงที่ถูกเปิดเผย" คาลวินก้าวเข้ามาใกล้เรย์ทีละก้าว เสียงหัวเราะในลำคอของเขาช่างน่าขนลุก "นายคิดว่าการล้มล้างสภาสูงและการเปิดโปงแผนการลับของตระกูลใหญ่จะทำให้นายกลายเป็นวีรบุรุษผู้กอบกู้โลกใบนี้ได้จริงๆ งั้นเหรอ?" เอลาร่าตวัดไม้เท้าในมือ ปลายไม้เท้าเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าพร้อมสร้างบาตรป้องกันเวทมนตร์กั้นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง "ถอยไปซะ คาลวิน! นายไม่ใช่ฮันเตอร์สังกัดสมาคมอีกต่อไปแล้ว สภาพของนายตอนนี้... นายกลายเป็นภาชนะให้กับสิ่งนั้นไปแล้วสินะ" คาลวินหยุดเดิน เขาอมยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ "ฉลาดสมกับที่เป็นอาจารย์ผู้ควบคุมหอคอยเวทมนตร์... เอลาร่า แต่เธอก็ยังมองภาพกว้างไม่ออกอยู่ดี โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรมหรือมิตรภาพที่สวยงามหรอกนะคะ แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘ระบบ’ ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกลืนกินพวกเราต่างหาก และเรย์... นายคือชิ้นส่วนสำคัญที่สุดที่จะทำให้การรีเซ็ตครั้งนี้สมบูรณ์แบบ" เรย์ยกมือขึ้นแตะไหล่ของเอลาร่าเบาๆ เป็นเชิงห้ามปรามให้เธอลดการป้องกันลง แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว แต่แววตาของเขากลับเยือกเย็นและนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด อดีตนักวิเคราะห์ผู้เคยผ่านจุดตกต่ำที่สุดของชีวิต ค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านร่างของเอลาร่าออกไปยืนเผชิญหน้ากับคาลวินในระยะประชิด "ระบบงั้นเหรอ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรยแต่ทรงพลัง "นายอาจจะคิดว่าตัวเองเหนือกว่าด้วยการครอบครองพลังจากมิติที่สูงกว่า แต่คาลวิน... นายลืมไปอย่างหนึ่งว่า ฉันนี่แหละคือคนที่เก่งที่สุดในการหา ‘ช่องโหว่’ ของระบบพวกนั้น" สิ้นคำพูดของเรย์ ระบบสุ่มบั๊กในหัวก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้แสดงผลเป็นสีแดงเตือนภัยอีกต่อไป แต่กลับเปลี่ยนเป็นสีรุ้งระยิบระยับพร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ— *[ตรวจพบสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุด: ปลดล็อกเงื่อนไขลับ "รุ่งอรุณแห่งความจริง" สำเร็จ]* *[ทำการรีเซ็ตสถานะของเป้าหมาย: คาลวิน (ร่างจำแลงแห่งมิติที่ศูนย์)]* *[คำเตือน: ความจริงเบื้องหลังระบบฮันเตอร์ทั้งหมดกำลังจะถูกกระจายไปยังเครือข่ายฮันเตอร์ทั่วโลกในอีก... 3... 2... 1...]* รอยยิ้มบนใบหน้าของคาลวินแข็งค้างในทันที สีหน้ามั่นอกมั่นใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อแสงสว่างวาบพุ่งออกจากร่างของเรย์กระจายออกไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของตึกสมาคม แสงไฟระยิบระยับนับล้านดวงจากหน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพร้อมใจกันเปลี่ยนเป็นข้อความเดียวกัน—ข้อความที่เปิดโปงความเน่าเฟะและการจัดฉากทั้งหมดของสภาสูงฮันเตอร์ ทว่า ในวินาทีที่ความจริงกำลังจะปรากฏแก่สายตาของชาวโลก เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากชั้นใต้ดินลึกสุดของอาคาร แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนพื้นห้องทำงานสั่นคลอน รอยแยกมิติขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางห้องอย่างกะทันหัน พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายสัตว์ประหลาดโบราณที่ก้าวออกมาพร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นประสาท และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนหัวของอสูรกายตัวนั้น มีร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักวิจัยที่เรย์คิดว่าเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่ปีแรกที่เขาเข้ามาในโลกนี้ กำลังยืนไขว่ห้างส่งยิ้มเยาะให้เขาผ่านความมืดมิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าตอนนีจะสร้างความประทับใจให้ทุกท่านได้ไม่น้อยเลยค่ะ