ก้าวสู่ตำนานบทใหม่

กลิ่นอายความเย็นเยียบของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากอารยธรรมโบราณคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก จนเรย์แทบสำลัก แต่สิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าความโสโครกของบรรยากาศรอบตัว กลับเป็นภาพเงาร่างคุ้นตาที่ยืนตระหง่านอยู่บนหัวของอสูรกายระดับภัยพิบัติ ดวงตาของเรย์หรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นตรง ความนิ่งงันเข้าเกาะกุมจิตใจชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นความทรงจำที่ถูกฝังกลบไว้เมื่อหลายปีก่อนกำลังพรั่งพรูขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง "ดร.วิเวียน..." เสียงกระซิบเล็ดลอดไร้น้ำหนักผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง หญิงสาวในชุดคลุมนักวิจัยสีขาวเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังคนนั้น บุคคลที่เขากลังฝังใจว่าถูกกลืนกินหายไปในรอยแยกมิติยุคบุกเบิกอย่างไร้ร่องรอย เธอกำลังยืนไขว่ห้างอย่างไร้ความกังวล ราวกับสตรีผู้สูงศักดิ์ที่กำลังทอดพระเนตรการแสดงละครสัตว์ในยามว่าง รอยยิ้มมุมปากของเธอนั้นทั้งเย้ยหยันและลึกล้ำเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะเข้าใจ "ไม่นึกเลยนะคะว่าคุณจะยังจำเด็กฝึกงานคนนี้ได้... เรย์" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยกระแสจิตอันกดดันก้องกังวานผ่านความมืดมิด ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของอสูรกายเบื้องล่างที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกดำ เอลาร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์ในระยะประชิด สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทางพลังมานาที่พุ่งพล่านจากร่างของชายหนุ่ม เธอรีบยกมือขึ้นแตะลาดไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านกระแสความอบอุ่นและดึงสติของสหายร่วมรบกลับมา "เรย์ ตั้งสติก่อนค่ะ ผู้หญิงคนนั้น... พลังมานาของเธอไม่ใช่ของมนุษย์ธรรมดา ร่างกายของเธอกำลังเชื่อมโยงกับแกนกลางของรอยแยกมิติโดยสมบูรณ์" น้ำเสียงของเอลาร่าราบเรียบแต่เฉียบคม แววตาของจอมเวทสาวฉายแววระแวดระวังอย่างถึงที่สุด ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือสั่นระริกด้วยความตื่นตัว เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกลาหลในอก ดวงตาสีเข้มกลับมาเยือกเย็นและเฉียบคมดังเดิม สมองของเขาเริ่มคำนวณความน่าจะเป็นและกลยุทธ์การต่อสู้อย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรประมวลผลชั้นยอด "วิเวียน เธอไม่ได้รอดชีวิตจากวันนั้น... แต่เธอเลือกที่จะเป็นส่วนหนึ่งของมันต่างหาก ใช่ไหมคะ?" เรย์เอ่ยถาม เสียงของเขาดังพอที่จะสะท้อนก้องไปทั่วโถงถ้ำมิติ ดร.วิเวียนหัวسเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงชอบกล เธอค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากหัวของอสูรกาย ราวกับมีขั้นบันไดโปร่งใสรองรับร่างบางนั้นทุกย่างก้าว ก่อนจะหยุดยืนห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่เมตร "โลกใบนี้มันเน่าเฟะเกินกว่าจะเยียวยาด้วยวิธีปกติแล้วล่ะค่ะ เรย์ คุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอคะ? ระบบที่คุณกำลังพยายามไขว่คว้าและควบคุมมันอยู่ทุกวันนี้ แท้จริงแล้วมันคือโซ่ตรวนที่ล่ามพวกเราเอาไว้ต่างหาก การจะปิดรอยแยกพวกนี้... คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าแค่อัปเลเวลหรือใช้การ์ดสุ่มบั๊กบ้าๆ นั่นแล้วจะแก้ปัญหาได้ทั้งหมด?" สายตาของวิเวียนกวาดมองไปที่หน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นรอบตัวเรย์โดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นอีกครั้ง "คุณกำลังวิ่งไล่ตามเงาของตัวเอง... และทางเดียวที่จะหยุดยั้งโศกนาฏกรรมทั้งหมดได้ คือการทำลายต้นตอของระบบนี้ทิ้งซะ และฉันนี่แหละค่ะ... คือผู้ที่จะปลด แอกทาสทุกลมหายใจในโลกใบนี้เอง!" สิ้นคำพูด ร่างของวิเวียนก็สลายกลายเป็นกลุ่มหมอกควันสีดำสนิท พริบตานั้นเอง อสูรกายระดับภัยพิบัติเบื้องหน้าก็คำรามลั่นจนผนังถ้ำถล่มลงมาเป็นฝนหิน ดึงดูดความสนใจของทั้งคู่เข้าสู่สมรภูมิเดือดทันทีโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและกินเวลานานนับชั่วโมง เลือดและเหงื่อผสมปนเปไปกับฝุ่นผง เรย์และเอลาร่าต้องประสานพลังกันอย่างถึงขีดสุด การ์ดบั๊กสารพัดรูปแบบถูกดึงออกมาใช้พลิกสถานการณ์ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตาย จนกระทั่งดาบอาคมในมือของเรย์แทงทะลุแกนกลางของอสูรกายร่างยักษ์สำเร็จ เสียงคำรามเฮือกสุดท้ายเงียบลง พร้อมกับร่างของสัตว์ประหลาดที่สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อ แต่เรย์ไม่มีเวลาแม้แต่จะพักหายใจ เขายืนมองละอองแสงเหล่านั้นลอยวนเวียนก่อนจะรวมตัวกันเป็นแผนที่สามมิติขนาดใหญ่ที่ฉายภาพรอยแยกมิตินับร้อยแห่งทั่วทุกมุมโลก จุดสีแดงฉานกะพริบถี่ราวกับสัญญาณเตือนภัยอันตรายขั้นสูงสุด เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ มือเรียวบางยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้ชายหนุ่ม ขณะที่สายตาคมกริบมองไปยังแผนที่ตรงหน้า "รอยแยกทั่วโลกกำลังเปิดออกพร้อมกัน... หากเราปล่อยไว้แบบนี้ ไม่เกินเจ็ดวัน มนุษยชาติคงสูญสิ้น" เอลาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เรย์รับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ แต่ไม่ได้ใช้เช็ดเหงื่อ สายตาของเขาจ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางของแผนที่ ที่ซึ่งพิกัดของวิเวียนซ่อนอยู่ ความลังเลใจเพียงชั่วพริบตาถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว แววตาของอดีตนักวิเคราะห์ข้อมูลฉายประกายความมุ่งมั่นที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขาหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับผู้ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม "ถ้าโลกใบนี้มันจำเป็นต้องมีคนจัดการสะสางบั๊กทั้งหมด... งั้นผม ในฐานะการ์ดมาสเตอร์ คงต้องขอรับหน้าที่เก็บกวาดความสะอาดครั้งใหญ่นี้เองแล้วล่ะค่ะ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่มั่นคง เอลาร่าระบายยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมาในโลกใบนี้ "ถ้าทางข้างหน้าคือการเดินไปสู่ความตาย... ฉันก็จะขอเดินเคียงข้างคุณเพื่อแก้ไขมันด้วยเหมือนกันค่ะ" ทั้งคู่ตัดสินใจก้าวขึ้นสู่แท่นเคลื่อนย้ายมิติ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นปกคลุมร่างของพวกเขาทั้งสอง เพื่อเริ่มต้นภารกิจครั้งประวัติศาสตร์ในการเดินทางปิดรอยแยกทั่วโลกอย่างแท้จริง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่แสงสว่างกำลังจะกลืนกินร่างของพวกเขาให้หายลับไปจากมหานครแห่งนี้ หน้าต่างระบบสีแดงฉานแปลกปลอมที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้ที่มา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ [คำเตือนจากระบบแกนกลาง: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับระดับพระเจ้า... ผู้เล่น 'เรย์' ได้ทำลายเงื่อนไขข้อที่ 0 สำเร็จ] [ระบบกำลังทำการรีเซ็ตโลกใบนี้...] [และบุคคลที่คุณไม่คาดคิดที่สุดกำลังรอต้อนรับคุณอยู่ที่ปลายทาง... จุดสิ้นสุดของรอยแยกแรก] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" มาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้เสมอนะคะ!