นิรันดร์แห่งฮันเตอร์

"โค้ดระดับพระเจ้าไม่ได้มีไว้ให้แก้... แต่มีไว้ให้เขียนขึ้นใหม่ต่างหากล่ะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่าสีคราม ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง ไร้ซึ่งกาลเวลา มีเพียงแสงระยิบระยับของอักษรเบนารีที่ลอยวนเวียนราวกับกลุ่มดาวนับล้านดวง หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงของระบบสุ่มบั๊กที่เคยติดตามเขามาตลอดเส้นทางฮันเตอร์ไร้ค่า บัดนี้กำลังแตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองคำบริสุทธิ์ เบื้องหน้าของเขา คือรอยแยกมิติสุดท้ายที่ปิดตายมานานนับพันปี และ ณ ใจกลางของความเวิ้งว้างนั้น ร่างระหงในชุดคลุมนักเวทสีรัตติกาลคุ้นตา กำลังยืนหันหลังให้ ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาถึงของเขา เอลาร่าก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและระแวดระระวังในวันวาน บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและหยาดน้ำตาคลอหน่วยอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน "คุณนี่มัน... มักจะหาทางออกในแบบที่ไม่มีใครคาดคิดได้เสมอเลยนะคะ เรย์" เอลาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏบนเรียวปากของเธองดงามยิ่งกว่าทิวทัศน์ใดๆ ในดินแดนฮันเตอร์ที่พวกเขาเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา เรย์สาวเท้าเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ เขายื่นปลายนิ้วออกไปสัมผัสกับแก้มเนียนนุ่มของหญิงสาว สัมผัสที่ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตาจากระบบ ไม่ใช่บั๊กที่ถูกสร้างขึ้น แต่เป็นความจริงที่พวกเขาร่วมกันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ คราบน้ำตา และกลยุทธ์นับร้อยพันครั้ง "ผมสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าผมจะพาคุณออกมาจากสมการนี้ให้ได้... ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะตัวหมากของระบบอีกต่อไป" เรย์กระซิบแผ่วเบา แต่หนักแน่นพอที่จะสลักลงไปในหัวใจของหญิงสาว "เงื่อนไขข้อที่ 0..." เอลาร่าทวนคำ พลางวางมือเรียวทับลงบนหลังมือของชายหนุ่ม "การทำลายแกนกลางเพื่อแลกกับอิสรภาพของโลกทั้งใบ... คุณรู้ใช่ไหมคะว่าผลลัพธ์คือการที่พลังฮันเตอร์ทั้งหมดจะหายไป โลกใบนี้จะกลับกลายเป็นเพียงโลกธรรมดาที่ไม่มีดันเจี้ยน ไม่มีมอนสเตอร์ และไม่มี 'ระบบ' อีกต่อไป" "แล้วคุณเสียดายไหมล่ะคะ?" เรย์ย้อนถาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบฉบับนักวิเคราะห์ข้อมูลปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ชีวิตที่ต้องวิ่งหนีความตาย แลกกับการเป็นทาสของเลเวลและสเตตัส... ผมว่าโลกที่ตื่นมาแล้วไม่ต้องลุ้นว่าวันนี้จะถูกมอนสเตอร์ระดับ S ฉีกเป็นชิ้นๆ น่าอยู่กว่าเยอะเลยนะคะ" เอลาร่าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความสุขที่รอคอยมาเนิ่นนาน เธอกำมือของเรย์แน่นขึ้น "ถ้าไม่มีระบบคอยประเมินค่า... แล้วคุณจะรู้ได้อย่างไรคะว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน?" "ไม่ต้องใช้ระบบประเมินหรอกค่ะ" เรย์ดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แนบอก อ้อมแขนที่ผ่านการต่อสู้มาโกเลือด บัดนี้อบอุ่นและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด "หัวใจของผมประมวลผลความรู้สึกนี้ได้แม่นยำกว่าระบบไหนๆ ในจักรวาลแล้วล่ะค่ะ" ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายของระบบสุ่มบั๊กที่เคยคุ้นหูก็เริ่มส่งเสียงกังวานขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย— [ประกาศจากระบบแกนกลาง:] [ภารกิจสุดท้าย: 'นิรันดร์แห่งฮันเตอร์' สำเร็จลุล่วง 100%] [กำลังทำการลบสถาปัตยกรรมระบบทั้งหมดออกจากระนาบความจริง...] [ขออวยพรให้ผู้เล่น 'เรย์' และสหายร่วมทาง 'เอลาร่า' ได้พบกับปาฏิหาริย์แห่งชีวิตที่แท้จริง...] [ระบบ... กำลังออฟไลน์... 3... 2... 1...] แสงสีทองสว่างวาบทั่วทั้งห้วงอวกาศ ไม่ใช่ความมืดมิดของการทำลายล้าง แต่เป็นแสงสว่างแห่งรุ่งอรุณของโลกใบใหม่—โลกที่ไร้ซึ่งพันธนาการ ไร้ซึ่งการจัดอันดับ และไร้ซึ่งความเหลื่อมล้ำทางสถานะ ... ณ เนินเขาเขียวขจีที่ทอดยาวสุดสายตา สายลมอ่อนๆ พัดพาเอา กลิ่นหอมของหญ้าสดและดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบผืนผิวน้ำในทะเลสาบเบื้องล่างเป็นประกายระยิบระยับ เรย์นั่งอยู่บนม้าไม้ตัวเก่า สายตาทอดมองไปยังแปลงดอกไม้หายากที่เอลาร่ากำลังรดน้ำด้วยรอยยิ้ม อดีตจอมเวทผู้เกรียงไกรและลึกลับ บัดนี้สวมชุดเรียบง่าย ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยปลิวไปตามลม เธอหันกลับมาสบตากับเขา พร้อมกับชูช่อดอกไม้สีม่วงอ่อนที่เพิ่งตัดขึ้นมา "มองอะไรอยู่หรือคะ เรย์?" เอลาร่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เดินตรงเข้ามาหาเขาพร้อมกับทัดดอกไม้ไว้ที่ใบหูของชายหนุ่มอย่างหยอกล้อ "กำลังประเมินสถานการณ์ค่ะ..." เรย์คว้ามือเรียวมากุมไว้แล้วดึงเธอนั่งลงบนตักของเขาเอง เอลาร่าส่งเสียงร้องอย่างตกใจเล็กน้อยก่อนจะซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขาอย่างคุ้นชิน "ประเมินว่า... ผมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในสามโลก" "ปากหวานแบบนี้... สงสัยต้องโดนลงโทษด้วยการเป็นคนล้างจานติดต่อกันสามวันนะคะ" เอลาร่าเงยหน้าขึ้นมาสบตา ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความสุข "รับบัญชาค่ะ ท่านอาจารย์" เรย์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากนุ่มนวลลงบนหน้าผากของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางความเงียบสงบและกาลเวลาที่ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เรื่องราวของฮันเตอร์ผู้ไร้ค่าที่พลิกชะตากรรมด้วยบั๊กและมันสมอง ได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว—ไม่ใช่ด้วยชัยชนะจากการนองเลือด แต่เป็นชัยชนะของการได้ใช้ชีวิตในแบบที่หัวใจปรารถนา เคียงข้างคนที่รักตราบนานเท่านาน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่าจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ