ตบหน้าให้หายซ่า

เสียงปรบมือเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองใต้ดินของกิลด์พายุทมิฬ กลิ่นอับชื้นของหินปูนและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมปนเปกันจนน่าคลื่นไส้ ร่างของฮันเตอร์ระดับสูงหลายนายยืนล้อมรอบเวทีด้วยสายตาดดูถูก เหยียดหยาม และรอคอยที่จะเห็นความพินาศของชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง "เศษสวะไร้ค่า" "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วเจ้าหนู แกคิดจริงๆ หรือว่าการมีบั๊กประหลาดในระบบจะทำให้แกปีนขึ้นมาเทียบชั้นกับพวกเราได้?" วาเลน 1 ใน 10 หัวหน้าหน่วยผู้ทรงอิทธิพล เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าคมสัน เขาคือนักรบสายแทงค์ระดับ A ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและการทำลายล้างคู่ต่อสู้จนไม่เหลือชิ้นดี เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางลานประลอง เสื้อคลุมสีเข้มของเขาไหวตามแรงลมเบาๆ จากเวทมนตร์กั้นเขต แววตาของอดีตนักวิเคราะห์ข้อมูลไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับฉายประกายความเยือกเย็นราวกับกำลังคำนวณอัตราส่วนความเสียหายและจุดอ่อนบนร่างของคู่ต่อสู้ ท่าทีที่สงบนิ่งจนผิดปกตินี้เองที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของวาเลนเริ่มกระตุก "ความมั่นใจน่ะเป็นเรื่องดีค่ะคุณวาเลน... แต่ความโง่เขลาที่ถูกห่อหุ้มด้วยความเย่อหยิ่ง มันมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเสมอ" เสียงหวานแต่ทรงพลังกังวานขึ้นจากอัฒจันทร์ฝั่งมุมมืด เอลาร่ากอดอกพิงเสาหินด้วยท่าทีสบายๆ แต่ดวงตาสสีเพลิงภายใต้ฮู้ดคลุมศีรษะกลับจ้องมองสถานการณ์อย่างไม่ละสายตา ในใจของเธอกำลังนึกทึ่งในความนิ่งสงบของชายหนุ่มผู้นี้ เขาไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยสักครั้งในการอ่านเกมคู่ต่อสู้ วาเลนแค่นเสียงฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ "ปากดีนักนะ! งั้นก็รับนี่เข้าไป!" สิ้นเสียงคำราม ร่างหนากำยำของวาเลนก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง แรงกดดันจากจิตสังหารระดับ A แผ่กระจายจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าปริร้าว ดาบยักษ์เคลือบออร่าธาตุไฟถูกเงื้อขึ้นหมายจะผ่าร่างของเรย์ออกเป็นสองซีกในดาบเดียว รอบตัวเกิดเสียงระเบิดของอากาศจากการเคลื่อนที่ที่รวดเร็วเกินขีดจำกัดมนุษย์ ทว่า เรย์ยังคงไม่ขยับเขยื้อน... สายตาของเขากวาดมองข้อมูลที่ไหลผ่านเรตินาด้วยความเร็วสูง ระบบสุ่มบั๊กในหัวส่งเสียงเตือนเบาๆ [ตรวจพบช่องโหว่ทางกายภาพ: การเคลื่อนไหวของเป้าหมายมีความล่าช้า 0.03 วินาทีบริเวณข้อต่อหัวเข่าซ้ายเนื่องจากภาระของสกิลธาตุไฟ] [แนะนำการตอบโต้: ใช้การ์ดสุ่มบั๊ก [การสะท้อนเวกเตอร์ระดับกลาง] ผสานกับการเคลื่อนไหวเชิงกลManeuver] มุมปากของเรย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่นักวิเคราะห์มักจะใช้เมื่อพบช่องว่างที่จะพลิกเกมได้ทั้งกระดาน ในเสี้ยววินาทีที่ดาบยักษ์กำลังจะฟันเข้ากลางศีรษะ เรย์ก้าวเท้าซ้ายออกด้านข้างอย่างแม่นยำราศกับจับวาง ร่างของเขาเฉียดคมดาบไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเส้นผมไหวตามแรงลม วาเลนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเป้าหมายจะหลบการโจมตีที่รวดเร็วระดับนั้นได้ทัน "อะไรกัน...?" ยังไม่ทันที่วาเลนจะได้ดึงดาบกลับ เรย์ก็ยกมือขึ้นแตะที่ข้อต่อหัวเข่าซ้ายของอีกฝ่ายเบาๆ ทว่าปลายนิ้วนั้นกลับอัดแน่นไปด้วยพลังงานบั๊กสีม่วงเข้มที่บิดเบือนกฎฟิสิกส์ *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังขึ้นเบาๆ แรงสะสมจากการโจมตีของวาเลนเองถูกสะท้อนกลับด้วยความรุนแรงคูณสอง ส่งผลให้ข้อต่อหัวเข่าของนักรบระดับ A ทรุดฮวบทันทีด้วยความเจ็บปวด วาเลนครางฮือในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและอับอาย เขาล้มลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นลานประลอง ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังระเบิดขึ้นจากฝูงชนรอบสนาม "เป็นไปไม่ได้! วาเลนโดนโจมตีแค่ครั้งเดียว... ทำไมถึงเสียหลักได้ล่ะนั่น!" ฮันเตอร์คนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา เรย์ถอยหลังออกมายืนเว้นระยะด้วยท่าทีสุภาพ น้ำเสียงของเขาเรียաբเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พลังระดับ A ที่ไม่มีการควบคุมทิศทางที่ดี ก็เป็นแค่ก้อนเนื้อพละกำลังเยอะที่รอวันพังทลายเท่านั้นแหละค่ะ คุณเองก็ควรจะรู้ตัวตั้งนานแล้วนะ" วาเลนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าอาบด้วยเหงื่อกาฬ เขาไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนอะไือง่ายๆ "แก... แกมันแค่ใช้เล่ห์เหลี่ยม! แน่จริงก็สัดกันตรงๆ สิไอ้สวะ!" วาเลนแผดเสียงคำรามลั่น รีบปลุกพลังมานาเฮือกสุดท้าย ดึงเอาเกราะออร่าระดับสูงสุดขึ้นมาห่อหุ้มร่างจนเกิดแสงสว่างจ้า เขาง้างหมัดขวาที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างสูงสุดพุ่งเข้าใส่เรย์อีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการออมมือ ไม่มีเชิงกลยุทธ์ใดๆ มีเพียงแค่สัญชาตญาณดิบที่ต้องการบดขยี้ศัตรูให้แหลکคามือ เอลาร่าที่อยู่บนอัฒจันทร์ขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์โดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีเพลิงหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ถึงแม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวเรย์ แต่การรับการโจมตีตรงๆ ของฮันเตอร์ระดับ A ในโหมดคลุ้มคลั่งก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ทว่า เรย์กลับยกมือขึ้นห้ามเอลาร่าด้วยการส่งสายตาเชิงบอกว่า 'ฉันจัดการเอง' ดวงตาของเรย์เปล่งประกายสีครามเข้ม ระบบสุ่มบั๊กทำงานเต็มกำลัง เสียงแจ้งเตือนรัวเร็วจนแทบฟังไม่ทัน [ตรวจพบการใช้พลังเกินขีดจำกัดของเป้าหมาย: เกิดความไม่เสถียรในแกนมานา] [ทำการสุ่มบั๊กขั้นสูง: [ระบบโอเวอร์โหลดชั่วคราว] สำเร็จ!] เมื่อหมัดของวาเลนพุ่งเข้ามาใกล้จนสัมผัสถึงไอความร้อน เรย์ไม่ได้หลบหนีและไม่ได้ตั้งรับ แต่เขากลับก้าวประชิดตัวเข้าไปหาอย่างอุกหาด ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงที่กลางหน้าอกของวาเลนตรงจุดศูนย์กลางมานาพอดี *บูมมม!* คลื่นกระแทกขนาดมหศาลระเบิดออกตรงกลางลานประลอง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นร่างของทั้งสองคน เสียงเชียร์และเสียงพูดคุยรอบสนามเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจ้องมองไปยังกลุ่มควันหนาทึบด้วยความลุ้นระทึก หัวใจของทุกคนเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมื่อควันจางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลง วาเลนยืนค้างอยู่ในท่าชกหมัด ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่ออร่าทั้งหมดรอบตัวจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองจางหายไปในอากาศ มานาในตัวของเขารั่วไหลออกจนหมดเกลี้ยง กลายเป็นเพียงคนธรรมดาในพริบตาเดียว เรย์ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีสงบเรียบร้อย เสื้อผ้าไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองคู่ต่อสู้ที่กำลังหมดแรงทรุดลงกองกับพื้นด้วยความอ่อนล้า "การต่อสู้ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณพลังงานที่มีอยู่หรอกนะคะ... แต่มวัดกันที่ว่าใครเข้าใจช่องโหว่ของมันมากกว่ากันต่างหาก" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วลานประลอง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างตระหนักแล้วว่า ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้เป็นแค่ฮันเตอร์ไร้ค่าอีกต่อไป แต่เขากำลังก้าวขึ้นมาเป็นผู้ควบคุมกฎเกณฑ์ใหม่ของโลกใบนี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงหลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลงนั้นเอง จู่ๆ หน้าจอสีแดงฉานขนาดมหศาลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรย์โดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดสั่นไหวอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแหลมสูงจนแก้วแทบแตก [⚠️ คำเตือนด่วนระดับวิกฤต: ตรวจพบความผิดปกติในมิติชั้นที่ 0] [ระบบบั๊กขัดข้อง: สิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลกำลังถูกอัญเชิญเข้ามาในพื้นที่...] [เป้าหมายที่ไม่รู้จัก: [เอนทิตีโบราณ - ผู้กล้าเงาแห่งอดีตกาล] ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว และกำลังมุ่งตรงมายังพิกัดปัจจุบันของคุณ... ภายใน 10 วินาที!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกลยุทธ์อันล้ำลึกของเรย์ในบทนี้นะคะ