มิตรภาพที่เติบโต

คราบเลือดสีดำข้นคลักรวมตัวกันอยู่บนพื้นหินอ่อนของดันเจี้ยนชั้นที่สิบสอง กลิ่นคาวสนิมและกลิ่นไหม้ของมานาที่ระเหยกลายเป็นไอคละคลุ้งจนแสบจมูก ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือข้างที่สวมถุงมือหนังเกราะชุ่มไปด้วยเหงื่อตวัดเรียกหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าขึ้นมาตรวจสอบค่าความเสถียรของปาร์ตี้อย่างรวดเร็ว ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองตัวเลขที่เต้นระริกบนจอด้วยความเคร่งเครียด "บาดแผลที่หัวไหล่ซ้ายของคุณเริ่มลามแล้วนะคะ เอลาร่า ถ้ายังฝืนใช้เวทมนตร์บทใหญ่อีกเส้นประสาทเวทอาจจะเสียหายถาวร" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความห่วงใยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดมัวของผนังถ้ำที่มีเพียงคบเพลิงเวทมนตร์ส่องแสงวับแวม เรย์หันไปมองหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีเงินยววงยุ่งเหยิงและอาภรณ์เวทที่ขาดวิ่นจากแรงกระแทกของมอนสเตอร์ระดับบอสเมื่อครู่ เอลารายกมือขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปาก รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความดื้อรั้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวยนั้น "ฉันยังไหวค่ะ เรย์... ขืนฉันยอมหยุดตอนนี้ ใครจะเป็นคนคอยคุ้มกันแนวหลังให้คุณตอนที่คุณกำลังคำนวณรหัสบั๊กของระบบกันล่ะคะ?" เอลาร่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แม้ใบซีดเซียวจะฟ้องชัดเจนว่าเธอฝืนร่างกายมากแค่ไหน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งพิงผนังหินเย็นเฉียบ ก่อนจะยื่นมือเรียวเสี้ยวหนึ่งส่งขวดโพชั่นฟื้นฟูระดับสูงให้ชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นมองสำรวจแผลถลอกตามกรอบหน้าของเรย์อย่างเงียบเชียบ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าความเป็นพันธมิตรหรือเพื่อนร่วมทีมกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจของทั้งคู่ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายและความเป็นความตายในดันเจี้ยนที่ถูกระบบบิดเบือน เรย์เรียนรู้ว่าความฉลาดและกลยุทธ์เชิงวิเคราะห์ที่เขามีนั้นไร้ความหมาย หากปราศจากความเชื่อใจจากคนข้างกาย ในโลกที่ระบบพร้อมจะทรยศและขว้างปาพวกเขาลงสู่หลุมพราง เอลาร่าคือคนเดียวที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งของความหวาดระแวงเข้ามาเคียงข้างเขาอย่างไม่ลังเล "ขอบคุณค่ะ" เรย์รับขวดโพชั่นมาแต่ไม่ได้ดื่มทันที เขากลับเทมันลงบนผ้าพันแผลแล้วบรรจงซับแผลที่ต้นแขนให้หญิงสาวอย่างเบามือ การกระทำที่อ่อนโยนและใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เอลาร่าชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่เอ่อล้นในอก ตั้งแต่เกิดมาในฐานะจอมเวทอัจฉริยะผู้ถูกกักขังในกรอบของตระกูล เธอไม่เคยมีใครปฏิบัติด้วยความใส่ใจที่บริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อน "คุณนี่นะ... ชอบทำตัวเป็นห่วงคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็สะביนสะบายไม่แพ้กันเลย" เอลาร่าพึมพำเบาๆ ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่ตึงเครียดและอันตรายรอบด้าน ช่วงเวลาสั้นๆ นี้กลับอบอวลไปด้วยความผูกพันที่แน่นแฟ้นจนแทบจะหลอมรวมวิญญาณของทั้งสองเข้า1ด้ด้วยกัน ทว่า ความสงบสุขชั่วคราวไม่ได้อยู่คงกระพันนานนัก เมื่อเศษหินบนเพดานดันเจี้ยนเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาประหนึ่งสัญญาณเตือนภัยจากเบื้องบน เรย์ดีดตัวลุกขึ้นยืนในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักวิเคราะห์ของเขาถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด หน้าต่างระบบที่เคยสงบนิ่งกลับปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัวจนแสบตา *(ตรวจพบผู้บุกรุกนอกเหนือขอบเขตระบบ: สิ่งมีชีวิตรหัส SSS [ราชันมิติสูญญากาศ] ได้ทำการเชื่อมต่อเป้าหมายแล้ว)* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นก้องอยู่ในโสตประสาทของเรย์ อากาศรอบตัวพล Lบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีม่วงเข้มราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงบนบ่าจนเอลาร่าต้องทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้งด้วยความจุกแน่น เรย์กัดฟันกรอด ดวงตาสองข้างเบิกกว้างเมื่อมองเห็นรอยแยกสีดำสนิทที่ฉีกกระชากมิติออกเป็นสองส่วนตรงหน้า ร่างเงาขนาดมหึมาที่ไร้รูปร่างแน่ชัดแต่แผ่ไอสังหารเย็นเยียบราวน้ำแข็งกำลังก้าวข้ามความว่างเปล่าออกมาสู่พื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่ นี่ไม่ใช่สัตว์อสูรที่ระบบสร้างขึ้น แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่อยู่นอกเหนือตรรกะทั้งหมดที่เรย์เคยคำนวณไว้! "เอลาร่า! ถอยไปข้างหลัง!" เรย์คำรามลั่น พร้อมกับสะบัดมือเรียกการ์ดบั๊กสีทองอร่ามสามใบสุดท้ายออกมาถือไว้มั่น แม้แขนทั้งสองข้างจะสั่นเทาจากแรงกดดันระดับหายนะ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีทางที่เขาจะยอมสูญเสียคนที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันในสถานที่แห่งนี้เด็ดขาด ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้ทันร่ายคาถาเปิดใช้งานการ์ด รอยแยกมิติเบื้องหน้าก็ระเบิดแสงสีดำสนิทกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงกระซิบเยือกเย็นดังก้องขึ้นมาจากความว่างเปล่า ราวกับเสียงก้องจากนรกที่กระชากวิญญาณให้ดิ่งลงสู่ห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง—และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือไว้เพียงความมืดมิดที่กลืนกินแม้กระทั่งลมหายใจของพวกเขา ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ